وقتی شهروندی برای دریافت خدمتی به ادارهای مراجعه میکند با پرسشی ساده اما عمیق روبرو میشود:
آیا کارمندی که ماهانه حقوق میگیرد برای انجام کارهای معمولش سزاوار تشویق است؟
وچرا اگر از کاستیهایش انتقاد کنی گویی خطایی نابخشودنی مرتکب شدهای؟”
این پرسش دغدغهی بسیاری از شهروندان است؛
شهروندانی که هر روز برای انجام کوچکترین کارهای اداری با دیوار بلند “انتظار تشکر” روبرو میشوند.
یک روز عادی در اداره:
شهروندی که برای دریافت مجوزی ساده به اداره مراجعه میکندبا صحنهای آشنا روبرو میشود:
انجام کارهای معمول با نگاهی منتظرِ تشکر و برخوردی تند با کوچکترین انتقاد.
نظر یک شهروند:
“آنها حقوق میگیرند تا کارشان را درست انجام دهند.وقتی کارشان را خوب انجام میدهند فقط دارند وظیفه اشان را انجام میدهند.
چرا باید بابت کاری که موظف به انجامش هستند انتظار تشویق داشته باشند؟”
دکترعلی رضایی کارشناس مدیریت دولتی دراینباره میگوید:
“در یک سیستم اداری سالم انجام درست کارها یک امر عادی و معمول است.
اگرکارمندی برای کارهای روزمرهاش انتظار تشویق دارد نشان میدهد یا سیستم دچار مشکل است، یا درک درستی از وظایف شغلی وجود ندارد.
کارمند خوب کسی است که کارش را بدون چشمداشت انجام میدهد.”
به باورنویسنده آنچه در این گزارش خواندید نه بزرگنمایی است و نه گزافهگویی.این تصویر واقعی دغدغهی مردمی است که هر روز شاهد آن هستیم.
حق با مردم است.
کارمند و مدیرحقوق میگیرد تا خدمت کند.این یک پیمان اجتماعی است نه میدانی برای طلب تشکر.
اما پرسش بنیادی اینجاست:
آیا وقتی کارمند کارش را درست انجام میدهد سزاوار قدردانی نیست؟
پاسخ آشکار است:چرا هست. اما این قدردانی حق او نیست، احترام ماست.
وظیفه چیزی است که موظف به انجامش هستی.
تشویق چیزی است که مردم به ارادهی خود تقدیرت میکنند.
اگر خواهان احترام هستیم نخست باید احترام کارمان را پاس بداریم. اگر انتظار سپاس از مردم داریم ابتداباید سپاسگزار اعتمادشان باشیم.
خدمت زبان گویای مدیریت است. هنگامی که این زبان از سر راستی و درستی سخن بگویدمردم بیدرنگ سپاسگزارش خواهند بود.
و این را به یاد داشته باشیم:
مردم مامردمی با شرافت هستند. آنان به خوبی میدانند چه زمانی و چگونه از کسی که برایشان دلسوزی میکند قدردانی کنند. این را در گذشتهی پربارشان ثابت کردهاند.
️ عبدالحمید گلافشان
