خبر شکایت از رسانه‌ها و اندک روزنامه نگاران منتقد خوزستانی، هر چند وقت یکبار تیتر اول اخبار حاشیه ای استان می شود.
استانی که همیشه ی خدا حاشیه هایش نسبت هشتاد به بیست را در امورات و تحولات و رخدادهای مختلف دارد.
استانی که تقریباً همه مسائل اش نسبت به دیگر استان‌ها، تفاوت‌های فاحشی دارد و گویی که قوانین ایالتی خاصی را تبعیت می‌کند .
در روزی که همه شاهد انتشار نقدهای گاه بسیار تند و محکمی در بسیاری از رسانه های مختلف در پایتخت هستیم و آب هم از آب تکان نمی خورد ، در خوزستان قهرمان ما که استاندارش مدعی و حامی رسانه هاست ، عزیزان مدیر و مسئول خدا خوب کرده ، نقدهای ملایم بچه های دلسوز رسانه ای را نیز نمی توانند تاب بیاورند و در اولین فرصت ممکن دست به قلم برده و شکوائیه ای را تنظیم تا بلکه به زعم خودشان، سر سبز و زبان سرخ اندک روزنامه‌نگاران مطالبه‌گر و منتقد را ببرند و قیچی کنند.
در این هم شکی نیست که همکاران عزیز رسانه ای من نیز باید اصول اخلاقی و چهارچوب های نوشتاری و رسانه‌ای را بدانند و رعایت کنند و بدون منبع و مستندات کافی نسبت به انتشار مطالبی اقدام نکنند که افکار عمومی را جریحه دار و یا باعث اهانت به یک شخص یا مجموعه شوند اما اگر به هر دلیل چنین اتفاق ناخوشایندی هم بیفتد نیازی به لشکرکشی قضایی و تهدید و شکایت نیست.
ابتدایی‌ترین، مقبول ترین و متداول ترین شیوه در رسانه‌های کشور و بلکه دنیا این است که اگر یک مطلب یا تحلیل منتشر شده در یک رسانه، صحت داشته باشد که باید آن را پذیرفت و از آن در راستای بهبود اوضاع به نفع مردم بهره برد و اگر صحت نداشته باشد، دستگاه و مدیر مربوطه باید با ارائه مستندات لازم، جوابیه‌ای به آن رسانه ارسال تا آن مدیرمسئول، حسب وظیفه و رسالت بیطرفانه رسانه‌ای اش نسبت به انتشار آن مبادرت ورزد و داوری را نیز به مردم و افکار عمومی واگذار کند که نقد و تحلیل رسانه را پذیرفته اند یا مستندات و جوابیه ارسالی دستگاه مربوطه را .
در مقدمه نیز اشاره کردم که ما خوزستانی ها به واسطه ی ملاحظات، معادلات، معاملات و مصلحت های خاصی که داریم و از این باب نیز با همه کشور متفاوت هستیم علاقه های منحصر به فردی در بعضی موضوعات داریم.
به عنوان مثال در این فصل، خرید هندوانه را به شرط چاقو می پسندیم که ظاهرا این خصلت مان به رسانه ها نیز سرایت کرده است.
مدیران دستگاه‌های مختلف تا زمانی رسانه‌ها و خبرنگاران را تکریم می کنند و جواب سلام شان را به گرمی می دهند که آن ها، طوطی وار در مدح آقایان و عملکردشان، قدم بردارند و قلم بزنند و به محض اینکه اندک نقد یا تحلیلی پیرامون یک مدیر یا سازمان نوشته و منتشر کنند به بهانه خرید با شرط چاقو، اندرونش را پاره می کنند.
عزیزان فعال رسانه ای، روزنامه نگاران منتقد و اهالی فرهیخته ی قلم ، بی شک رسالت ما این نیست که هندوانه باشیم به شرط چاقو و خودمان را به گونه ای عرضه کنیم که اگر به مذاق خیلی ها، سرخ و شیرین آمدیم ما را به بلندای شب یلدا احترام کنند و اگر سبز و بی مزه ما را پرت به جایی که دیده نشویم.
ماهیت و ذات وجودی ما ، کنکاش، انتشار و انتقال عادلانه ی کارهای صورت گرفته از سوی دولت به مردم و فریاد رسای محرومیت، مظلومیت و عدالت خواهی جامعه به مسوولینی باشیم که نباید فراموش کنند هر جا و هر که هستند، خادم و نوکر همین مردم اند.
اگر کاری کرده اند که خدا قوت شان بدهد و وظیفه شان بوده است و اگر کاری نکرده اند باید پاسخگوی افکار عمومی و وجدان خودشان باشند.
✍🏼 هوشنگ نوبخت
