آمریکا که خود از برجام خروج کرده است و نسبت به انجام تمامی تعهدات بی‌اعتناست، این موضوع طبیعی است که برایش هیچ فرقی ندارد که طرفین برجام نسبت به تعهداتشان آیا عمل می‌کنند یا نه.
کشور ما باید از داخل قوی و محکم باشد و زیربنای خود یعنی از لحاظ ساختار اقتصادی کاملا مستحکم باشد تا پس از آن کاملا بتواند در عرصه‌ی بین‌المللی، حرف خود را به کرسی بنشاند.
تحریم ها در اول جلوی صادرات نفت و بعداز آن جلوی صادرات دیگر چیزها مثل فلزات و غیره را گرفت و ما بایستی از طریق وزارتخانه‌ها بتوانیم درخواست مطالبات کنیم و جلوی این گونه ضررها را بگیریم و از عاملان آن احقاق حق کنیم.
ترامپ بسیاری از تحریم ها را غیر هسته‌ای کرده است و آنها نظرشان این است که همچنان تحریم ها به قوت خود باقی بماند و اجازه ی هیچ گونه پیشرفتی را هم به ما در چرخه ی هسته‌ای به ما ندهند که این خیالی باطل است.
از دیگر طرفین برجام این انتظار را می رفت که بر روی حداقل تعهدات خود پایبند بمانند و ترس از تحریم آمریکا را بهانه کارشکنی‌های خود و بد عهدی های خود نکنند ولی آنها در اصل همچنان می خواهند مثل همیشه چون دوران های مختلف تاریخ که به طرق مختلف و به بهانه های مختلف کشور ایران را تحت فشار و سلطه خود قرار دهند.
آنها به خوبی قدرت منطقه ای کشور ایران را دریافت کرده اند و حتی تا حدودی هم اعتراف کرده‌اند که بعضی تغییرات و اتفاقات نتیجه عملکرد به موقع و قدرت ایران بوده است که شامل تقسیم شدن جهانی چند قطبی است.
با پیروزی آقای جو بایدن این امکان وجود دارد که در آینده آمریکا دوباره به مسائل برجام خوشبین و یا حتی برگردد و ایران نیز می تواند بیست درصد غنی سازی و تولید اورانیوم فلزی را داشته باشد و هیچ گونه منعی وجود ندارد.
سیاوش باران‌وند
تحلیلگر سیاسی
