احتمالا آقای استاندار از خودشان پرسیده‌اند چرا خوزستان با آن همه امکانات بالقوه و بالفعل، به یک منطقه بحران‌خیز تبدیل شده و هر گره کوچکی کلاف را آنچنان سر در گم می‌کند که نیاز است استان‌های معین به داد ما برسند.
یک روز گرفتار ریزگردها هستیم و منشا آن را در آنسوی مرزها جستجو کردیم و پس از چند سال پذیرفتیم که بخش عمده آن در داخل شکل میگیرد.
یک روز قطعی برق بابت اندک پیش بینی که نداشتیم اهواز را به خاموشی میبرد.
روزی دیگر گرفتار سیل میشویم که عامل پیدایش آن بارانهای سیل آسا نبوده است. اصلا سیلی در کار نبوده بلکه آبی بوده که با بی‌تدبیری ما پشت سدها جمع شد و آنگاه که خطر شکستن سد و زیر آب رفتن استان را بیخ گوش خود حس کردیم آب را رها کردیم تا مزارع، دامها، مسکن و ماوای مردم همه زیر آب رود.
فردا روزی دیگر بعض محصولات همچون گوجه و خیار آنچنان گران است که مردم عاجز از خریدند و به فاصله کوتاهی باغدار بیچاره محصولش را به رودخانه میریزد.
یا کرونای بی‌رحم متفاوت با کشور در استانی که سفید شده بود بقول مسئولان رکورد میزند.
و خوزستان همچنان تیتر اخبار و نقل افواه است و روح و جسم ما را می آزارد.
استاندار از سویی دیگر از خود می‌پرسد استانی با ظرفیت‌های سرشار علمی، انسانی، عملی، اقلیمی خدادادی و همسایه‌های مشتاق تبادل و تعامل قاعدتا می‌تواند چالش‌های زیر ساختی و اقتصادی و اجتماعی را به سرعت حل کند.
در پاسخی کوتاه به این سوالات که جناب استاندار حتما به آن پی برده است میتوان گفت:
استان خوزستان تنها یک مشکل دارد و آن مشکل مدیریت است.
آنچه که استان را در رتبه آخر عملکردی قرار داده قطعا نقصان منابع مالی نبوده، بلکه مدیران ضعیف و ناکارآمدی بوده که به کاری فوق طاقت و ظرفیتشان گمارده شدند و طبعا از عهده‌ی انجام آن وظیفه و مسئولیت بر نیامدند. اینگونه مدیران اگر پویاترین برنامه هم در اختیارشان باشد بدلیل ناتوانی در اجرا، توفیقی در تحقق آن نخواهند داشت.
پس لطفا مشکل مدیریت را شما حل کنید مابقی مشکلات حل خواهد شد. ان شاءالله.

سیدمحمدجواد رضوی