اتفاقاً یکی، دو دکل نفتی را در همان حوالی مشاهده کردم، انصافاً خداوند دیگر چگونه نعمتش را به خوزستان ارزانی نماید، زیر درخت‌ها نفت می‌جوشد، طولانی‌ترین و پرآب‌ترین رودخانه‌ی کشور در آن جاریست، زمین جلگه ای و مسطحش مستعد کاشت مهمترین محصولات استراتژیک است، دریا دارد، کوه دارد، با کشورهای همسایه مرز زمینی و دریایی دارد و خلاصه نعمتی نمانده که به این سرزمین عطا نشده، خدایـا شُکرت!
اما همین استان با اینهمه آب و ثروت خدا دادی وقتی با سایر استان‌ها مقایسه میشود عرق شرم بر پیشانی می نشاند ، ناگفته ها بیشمار و چرخش قلم سنگین و کُند است ، بگذاریم به وقت گِله ….
پارک شهروند را میگفتم ! سه یا چهار ساعتی در آن منطقه که بیشتر به جنگلی متروک شبیه بود پیاده روی کردیم ، نخل ها از فرط بی آبی سوخته و تبدیل به کومه ای از خاکستر شده بودند ، واقعاً تا حالا ندیده بودم نخل این اسطوره مقاومت و ایستادگی اینچنین ذلیلانه فرو ریزد ! اکثر نخل ها اینچنین به ذلت کشیده شده بودند، میگویند نخل نفرین میکند و نفرینش نیز میگیرد…
هر چند به همت و تلاش فراوان درخت های این پارک و جنگل «دست کاشت» و بر اثر سالیان متمادی تنومند و بقول معروف سرپا شده بودند اما حالا به یُمن ذغال
۳۰ هزار تومانی و آمار بالای فقر و بیکاری بسیاری از درخت ها بیرحمانه از ته بریده شده تا تبدیل به ذغال و پول گردند ، گویا درختانی که حریف تشنگی شده بودند حریف تبر و حتی اره های برقی نشده و مظلومانه وار قربانی سودجویی بشر
گشته اند ، از نکات جالب در این جنگل یا پارک ساختن حوضچه هایی مستطیل شکل با بلوک و سیمان برای آبگیری و قرار دادن آب در آنها بود تا حیوانات یا پرنده ها بتوانند از آب آن برای رفع تشنگی استفاده کنند ، علیرغم این کار شایسته ، متاسفانه به چهار الی پنج حوضچه سر زدیم اما هیچکدامشان آبی نداشته و معلوم بود هفته هاست آبگیری نشده اند!!
با خود گفتم ، حتماً در این چند ساعت پیاده روی با پارکبان یا جنگلبانی مواجه میشم و موضوع را طرح خواهم کرد ، اما دریغ از این خیال…
اینجا به حال خود و تبرهای تیز رها شده ، خدا خودش به ما رحم کند.

فاضل خمیسی