بی‌تعارف می‌توانم بگویم که در منزل هر معلم دهها از این تقدیرنامه ها در کنار دفترچه های قسط و بدهی تلنبار شده و کمتر معلمی حوصله ی قرائت متن آنها را داشته باشد، اما استرس پرداخت قسط و وام های جور واجور از وام برای درمان گرفته تا تعمیر ساختمان تا خرید یخچال به جای یخچالی که موتورش سوخت ! امان و آسایش و خواب را از او ربوده و از او انسانی رنجور ساخته است ! برای بزرگداشت فردی که رنجور است اولین کار رفع رنج از اوست!
معلمی نوعی سلوک است که اصلی ترین رکن تربیت اجتماع بشمار میآید ، اگر میخواهیم زندان‌هایمان خلوت ، سربازانمان وفادار، پزشکانمان متعهد و
صنعتگرانمان خلاق باشند اولین کار ارزش گذاری به سلوک معلمی و معلم است.
اگر روزی دولتمردان توانستند شعار بزرگداشت معلّم را به باور تبدیل کنند میتوان گفت ؛ به اصلی ترین بستر توسعه رسیده و اهمیت آنرا دانسته اند ، به باور نگارنده اگر قسمت اعظم درآمد کشور با بهره گیری از آخرین متدهای یادگیری و آموزش صرف تعلیم و تربیت شود، بزرگترین سرمایه گذاری با ارزش افزوده تضمین شده و پایدار رخ خواهد داد اما اگر در این امر اهمال شود و در جامعه ای که معلمش مجبور است بدلیل قدرت خرید بسیار پایین و حتی زیر خط فقر برای خانواده اش میوه ی پلاسیده بخرد و خریدن گوشت قرمز و مرغ را به «سرماه» وعده دهد ، توسعه در این جامعه «الکن» و مثل روز معلمش شعاری!
ارزش گذاری عینی به معلم در واقع تضمین فرداست و امید است اهمیت «فردا» برای آنها که امروز سیاستگذاری میکنند بهتر درک گردد و توجه داشته باشیم :
در طبیعت یک قانون نانوشته است که اگر کسی قدرشناسی کند ، آن صفت قدرشناسی پاسخی زیباتر خواهد داد و اگر قدر ارزش چیزی دانسته شود فزونتر
می گردد .
پس بیایید با اقدامات عملی و ارزش گذاری مادی و معنوی قدرمعلّمان را بدانیم . هر چند در این خصوص خیلی سخن رانده شده اما:
*گفت مشق نام لیلی می کنم
خاطر خود را تسلی می کنم* (مولانا)

فاضل خمیسی