✍️ دکتر اسماعیل عبدی مکوند
پاییز با رنگ‌های گرم و دل‌نشینش به طبیعت جان می‌بخشد و مهرماه با شور و نشاط دانش‌آموزان، به مدارس. برگ‌های درختان، همچون نقاشی‌های رنگارنگ، بر زمین می‌افتند و زیر پای دانش‌آموزانی که با کیف‌های رنگارنگ و لبخند بر لب به سوی مدرسه می‌شتابند، خش‌خش می‌کنند. کتاب‌های تازه، دفترهای نو و مدادهای تراشیده، آماده‌اند تا ماجراجویی جدیدی را در دنیای دانش آغاز کنند. بوی کاغذ و مرکب، صدای خنده‌های همکلاسی‌ها و هیجان کشف دنیای جدید، همه و همه یادآور روزهای شیرین مدرسه است.
معلم، آن ستاره تابناکی است که در آسمان تاریک جهل، راه را به سوی دانش و آگاهی می‌نماید. او نه تنها دانشی را منتقل می‌کند، بلکه روحی را بیدار می‌کند، ذهنی را شکوفا می‌سازد و آینده‌ای را می‌سازد.
معلم، باغبانی است که با حوصله و مهربانی، نهال دانش را در دل دانش‌آموز می‌کارد و با آبیاری محبت و دانش، آن را به درختی تناور تبدیل می‌کند. او با کلماتش، دنیایی از مفاهیم را برای دانش‌آموزان می‌گشاید و با مثال‌هایش، مفاهیم پیچیده را ساده و قابل فهم می‌سازد.
معلم، الگویی است که دانش‌آموزان به او نگاه می‌کنند و از او الگو می‌گیرند. او با رفتار و کردار خود، ارزش‌های والایی چون صداقت، امانتداری، تلاش و پشتکار را به دانش‌آموزان آموزش می‌دهد. معلم، نه تنها به دانش‌آموزان درس خواندن را یاد می‌دهد، بلکه به آن‌ها زندگی کردن را نیز می‌آموزد.
در حقیقت، معلم، مهندسی است که آینده یک ملت را می‌سازد. او با تربیت نسل‌های جدید، جامعه‌ای پویا و پیشرفته را رقم می‌زند. پس بیایید به معلمین خود احترام بگذاریم و قدردان زحمات شبانه‌روزی آن‌ها باشیم.
