از زمانی که شورای شهر اهواز به واسطه آوردن شهردار از اصفهان و چند تن از همشهریان وی و انتصاب به کار جهادی، بزرگترین وعده‌ها را برای مدرن‌سازی و پیشرفت این شهر به زبان آورد، بیش از سه سال گذشته است. اما واقعیت تحولات در این شهر، چیزی جز فاجعه‌ای بزرگ نبوده است. با وجود اینکه شهرداری درآمدهای کلانی از حق آلایندگی و مالیات‌های شهروندان دریافت کرده، اما خروجی مشخصی در زمینه خدمات و بهبود وضعیت شهری مشاهده نمی‌شود. حالا با گذشت این مدت، وعده ساخت دو مجتمع پارکینگ عظیم نیز به این فهرست وعده‌های بی‌عمل اضافه شده است! اما آیا این وعده‌ها می‌توانند شهروندان را قانع کنند؟!
وعده شیرین اهواز مدرنیته!
اهواز فعلی در جست‌وجوی مدرن‌سازی، با واقعیتی تلخ مواجه است: زباله‌دان بزرگ در خیابان‌ها و کوچه‌هایش با این ادعای مدرنیته و پیشرفت در تناقض است. زندگی روزمره شهروندان این شهر به محلی برای عبور زباله‌ها و غفلت از نظافت شهری تبدیل شده است. آیا واقعاً این وضعیت سزاوار شهری است که انتظار دارد پیشرفته‌ترین نقطه کشور شود؟!
ویرانی زیرساخت‌ها؛
نه تنها وضعیت نظافت به لحاظ بصری وحشتناک است، بلکه آسفالت معابر و کوچه‌ها نیز به داستان دیگری تبدیل شده است. خیلی از مردم هر روز از روی آسفالت‌های شکسته و نامناسب عبور می‌کنند. و خطر سقوط نامناسب و آسیب دیدن خو و خودروشان را به عنوان بخشی از زندگی روزمره خود پذیرفته‌اند! حداقل توقعات از شهرداری این است که این معضلات را حل کند، اما به جایی می‌رسیم که شهروندان اهواز از بدترین شرایط زیرساختی در دهه‌های اخیر رنج می‌برند. شاید معضلات دیگری وجود داشته باشد، اما همه این معضلات، یک گرداب بزرگ را نشان می‌دهند که شهرداری در آن دست و پا می‌زند.
صدای زخم‌خورده مردم؛
چندین سال بی‌توجهی به نیازهای اولیه مردم اهواز، صدای زخم‌خورده و ناراضی آنها را به یک فریاد بدل کرده است. این مردم با امید به آینده و پیشرفت به شهرداری رجوع می‌کنند، اما به جای دیدن نشانه‌هایی از بهبود، تنها با وعده‌های توخالی و اقداماتی در حد کلام مواجه می‌شوند. و حالا، شهرداری با وعده ساخت پارکینگ ۱۰.۰۰۰ متری آنهم در آینده! در افکار عمومی سراب ایجاد کرده، گویی با این کار می‌تواند ملت را مشغول و سرگرم کند.
پیامی برای مسئولان؛
سخن گفتن از آینده‌ای روشن و پیشرفت در شرایط کنونی نه تنها توجیهی ندارد، بلکه طنزی تلخ به نظر می‌رسد. شهر اهواز نیاز به چند اقدام اساسی دارد و این می‌تواند تنها با برکناری یا استعفای شهردار تحقق یابد. چون در شرایطی که شهروندان از وضعیت نامناسب رنج می‌برند، وعده‌های مبهم و نامحتمل مانند مجتمع‌های پارکینگ نمی‌تواند دل‌ها را شاد کند.
به نظر می‌رسد بهترین راه جلب اعتماد دوباره شهروندان، برکناری شهردار یا استعفای اوست که نشان داده توانایی ایجاد تغییرات مثبت را ندارد. لذا اگر واقعا دغدغه مردم مهم است، شهردار باید با شهامت استعفا دهد یا شورای شهر او را برکنار کند. از این رو، این پیام واضح و جدی به مسئولان اهواز می‌رسد: وقت آن است که به واقعیت‌ها نگاه کنید و برای مردم، نه وعده، بلکه عمل کنید.
توجه به این حقیقت که وعده‌ها و شعارها هیچ سهمی در حل مشکلات ندارند، شاید کلیدی‌ترین دلیلی است که ملتی را به بی‌اعتمادی و ناامیدی سوق می‌دهد. بنابراین بیایید با استعفای شهردار یا برکناری وی امیدوار باشیم که تغییرات به نفع شهر اهواز به سرعت شکل بگیرد.
والسلام
۱۷ دیماه ۱۴۰۳
