✍️ یادداشتی از دامون رونق
در روزهایی که آلودگی هوا برخی از ادارات شهرهای استان خوزستان را به تعطیلی کشاند، دلایل مختلفی برای این تصمیم از سوی مسئولین از جمله توجه به سلامت جامعه ارائه شد. اما با فروکش کردن بحران ناترازی انرژی، تعطیلیها به فراموشی سپرده شد، بیآنکه توجهی جدی به تأثیر آن بر سلامت جسمی و روانی مردم شود. آیا نگاه مسئولین به سلامت جامعه، فقط محدود به مواقع بحرانی است؟ یا اینکه مدیریت ناترازیها و ناکارآمدیها مهمتر از ایجاد زیرساختهای پایدار برای حفظ سلامت عمومی است؟
نقش سلامت در پایداری اقتصادی و اجتماعی
سلامت جامعه نه تنها یک حق انسانی است، بلکه عاملی حیاتی برای توسعه پایدار اقتصادی و اجتماعی به شمار میآید. جامعهای که سلامت جسمی و روانی اعضایش تأمین باشد، هزینههای درمانی کمتری را متحمل میشود و نیروی کار آن با بهرهوری بیشتری در چرخهای تولید و صنعت ایفای نقش میکند. در مقابل، نادیده گرفتن سلامت مردم به بهانههای مدیریتی کوتاهمدت، به افزایش هزینههای درمان، افت بهرهوری نیروی انسانی و تشدید مشکلات اجتماعی منجر میشود.
کاهش ناترازی یا اولویتبخشی به سلامت؟
تصمیمگیریهایی که به نام مدیریت منابع انرژی گرفته میشود، اگر در چارچوب یک سیاست جامع سلامتمحور نباشد، نتیجهای جز تشدید نابرابریها و کاهش کیفیت زندگی مردم نخواهد داشت. جای بسی تأسف است که گاهی اوقات، نگاه مدیریتی بیش از آنکه به سلامت عمومی معطوف باشد، معطوف به کاهش هزینهها و جبران ناکارآمدیهای زیرساختی میشود. تعطیلیها تنها به دلیل ناترازی انرژی و نه برای حفظ سلامت کارکنان، مثالی روشن از این رویکرد کوتاهنگرانه است.
ای کاش سلامت جامعه دغدغه اصلی باشد
اگر سلامت جامعه در اولویت باشد، زیرساختهای انرژی نیز بهگونهای توسعه مییابد که پایداری و کارآمدی بلندمدت را تضمین کند. با ارتقای سیستمهای انرژی و کاهش وابستگی به تصمیمات موقتی، میتوان بهجای تعطیلیهای دورهای، راهکارهای مؤثرتری برای حفظ تعادل میان مصرف انرژی و سلامت جامعه پیدا کرد. در این میان، آنچه بیش از همه اهمیت دارد، تغییر رویکرد از مدیریت بحران به مدیریت پیشگیرانه و سلامتمحور است.
پایان سخن
امید است که در سیاستگذاریها، سلامت جامعه نه بهعنوان یک هزینه، بلکه بهعنوان یک سرمایهگذاری تلقی شود. چرا که تنها با داشتن جامعهای سالم و پویا، میتوان چرخهای اقتصاد و صنعت را به حرکت درآورد و آیندهای روشنتر برای همگان ساخت.