دیروقت بود که تماس گرفتم. صدای آرام *سید محمدرضا موالی‌زاد* ه از آن طرف خط شنیده می‌شد. گفتم: “این وقت شب، مزاحم شدم آقای استاندار؟” با لحنی ساده گفت: ” مراحمید،برای *خوزستان* ، هیچ‌وقت دیر نیست.” همان یک جمله کافی بود تا بفهمم با کسی حرف می‌زنم که خوزستان برایش تنها یک مسئولیت نیست، بلکه زندگی‌اش است.

حرف‌هایش ساده و بی‌پرده بود؛ از کمبود ها گفت، از مناطقی که همچنان درگیر کمبودهای زیرساختی هستند، به تلاش هایی اشاره کرد که استانش را سرپا و سرافراز کند…

از برنامه‌هایی گفت که *شبانه‌روز* دنبالشان است؛ از طرح‌هایی که می‌تواند خوزستان را به سمت پیشرفت سوق دهد، از پروژه‌هایی که باید به سرانجام برسد، و از تلاش‌هایش برای *جلب حمایت دولت* …. اما چیزی که میان تمام این‌ها بیش از همه برایش اهمیت دارد، دغدغه مردم است. مردمی امروز *چشم امید* شان به او است.

بعد از کمی مکث گفتم: ” آقای دکتر *شما برای خوزستان یک فرصت هستید، فرصتی که ما قدرش را می دانیم ، ما کنار شما هستیم .”*

✍محمد عبیات