پذیرش مقهورانه خواسته‌های حماس و تسلیم در برابر اراده پولادین آن شیرمردان مقاوم و سایر همسنگرانشان از نیروهای مقاومت، به معنای تن دادن اجباری و اعتراف به واقعیت انکارناپذیر حماس است. این امر مهر تأییدی است از سوی رژیم اشغالگر بر این نکته مهم که حماس نه تنها زنده است، بلکه نقش‌آفرین و اثرگذار تعیین‌کننده‌ای در معادلات سیاسی، اقتصادی، امنیتی و نظامی در نبرد سرنوشت‌ساز بین جبهه مقاومت و رژیم غاصب اشغالگر صهیونی دارد.
این در حالی است که هدف حمله پس از کشف و انهدام همه تونل‌ها و آزاد کردن همه اسرا با عملیات نظامی، نابودی حماس و دیگر رزمندگان مقاومت در غزه و تسلط کامل بر آن شهر و اداره کردن آن مطابق خواسته‌های خود، بازگشت شهرک‌نشینان اشغالگر به شمال غزه و تأمین امنیت آنها اعلام شده بود.
نتانیاهو آنقدر مغرورانه و از خود مطمئن بود که حتی هشت ماه پیش حاضر نشده بود شروط حماس را بپذیرد؛ حال چه شده است که با خفت و خواری، تحمل هزاران کشته و مجروح، از دست دادن تجهیزات و ادوات نظامی فراوان از جمله پهپاد، تانک، نفربر و دیگر خودروهای جنگی، محکومیت بین‌المللی در دیوان لاهه، مشاهده نفرت و انزجار عمومی جهانی از رژیم اشغالگر، پذیرش فلسطین به عنوان یک کشور مستقل در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، و نارضایتی‌ها و دودستگی‌های بی‌سابقه در درون سرزمین‌های اشغالی، دست‌های خود را مستاصلانه بالا ببرد و تسلیم اراده حماس گردد؟!
در یک جمله:
«قدرت ایمان، صبر و استقامت شکست‌ناپذیر است.»
این چیزی است که امروز همه حاکمان منطقه و به ویژه دولتمردان و کارگزاران کشور عزیزمان باید آن را نصب العین خود قرار دهند. دست به سینه بودن در برابر مستکبر جز ذلت و حقارت نخواهد داشت. البته این امر منجر به از دست دادن آنچه می‌شود که به خاطر حفظ یا رسیدن به آن تسلیم خواست مستکبران و قلدران شده‌ایم.
از غزه، نماد مقاومت، درس عزت و ایستادگی بگیریم؛ گرچه آنان خود می‌گویند ما از انقلاب اسلامی ایران این درس پایمردی و استقامت را آموخته‌ایم. فلسطینیان با خود می‌گویند:
«ما تازه با مکتب حسین بن علی علیه السلام آشنا شده‌ایم.»
