وفاق ملی نه جناحی؛ راهکار پزشکیان برای حل چالش‌های کشور
محمدرضا پزشکیان، رئیس‌جمهور فعلی کشور، در شرایطی به هدایت امور کشور می‌پردازد که فضای سیاسی ایران همچنان متاثر از اختلافات عمیق میان جناح‌ها و احزاب مختلف است. یکی از ویژگی‌های بارز پزشکیان برقراری ارتباط مثبت با تمامی گروه‌ها و تلاش برای تحقق وفاق ملی، به‌ویژه در دورانی است که جامعه به شدت نیازمند همدلی و وحدت است. با وجود نزدیک بودن برخی از نگرش‌ها و درخواست‌های وی به اصلاح‌طلبان، باید تأکید شود که پزشکیان به شکل خاصی وابسته به این جناح نیست.
بدون تردید، پایه دوم رأی محمدرضا پزشکیان را اصلاح‌طلبان و پایه رأی سوم را برخی اصولگرایان تشکیل داده‌اند و این نکته‌ای است که باعث می‌شود وی توجه ویژه‌ای به نظرات طیف اصلاح‌طلب داشته باشد. البته این بدان معنا نیست که ایشان باید تمامی خواسته‌های آنان را به‌طور کامل برآورده کند. سیاست‌مداران باید بتوانند میان منافع مختلف توازن ایجاد کنند و به‌عنوان رئیس‌جمهور، پزشکیان می‌داند که وظیفه‌اش تنها رضایت‌مندی از یک جناح نیست. در واقع، او باید پلی بین جناح‌های مختلف بزند و همواره به وفاق ملی بیندیشد.
پزشکیان توانسته خود را به‌عنوان فردی صادق و صریح معرفی کند. ایشان به‌عنوان یک سیاست‌مدار، همواره در تلاش است تا از ناراضی‌تراشی پرهیز کند، به‌ویژه زمانی که موضوع به اصلاح‌طلبان برمی‌گردد. او در موقعیت‌هایی نشان داده که نمی‌خواهد جناحی از ایشان سوءاستفاده کنند و در عوض، به دنبال همکاری و همفکری با تمامی طیف‌هاست. این ویژگی او بسیار با اهمیت است، زیرا می‌تواند به کاهش تنش‌ها و اختلافات سیاسی کمک کند.
هرچند که پزشکیان در تلاش است تا ثبات را در میان گروه‌های سیاسی برقرار کند، اما طبیعی است که هیچ سیاست‌مداری قادر به جلب رضایت همه نیست. حتی برخی از اصلاح‌طلبان نیز نسبت به برخی تصمیمات پزشکیان انتقاداتی دارند و از طرفی دیگر، اصولگرایان نیز از سیاست‌های ایشان رضایت چندانی ندارند. این ضعف طبیعی سیاست‌مداران است، چرا که باید میان منافع و توقعات مختلف متعادل عمل کنند.
مسئله کلیدی در اینجا، رویکرد پزشکیان به اصلاح‌طلبان و اصولگرایان است. او نمی‌خواهد به یک جناح خاص قائل شود، بلکه به‌جای آن، به ندای مردم و نیازهای ملی پاسخگو است. همواره این سوال مطرح است که چگونه می‌توان بین این دو جناح عادلانه توازن ایجاد کرد؟ پاسخ پزشکیان به این سوال استفاده از مشاوره، مذاکره و گسترش فضای همدلی است. او متوجه است که احساسات و انتظارات مردم تنها محدود به یک گروه خاص نیست و اندیشه و فرهنگ ملی باید در اولویت قرار گیرد.
بدون آنکه بخواهیم توانایی‌های پزشکیان را دست کم بگیریم، باید تاکید کرد که وی در این بستر سیاسی تلاش کرده تا فضایی ایجاد کند که به‌خاطر خواسته‌های فرعی، مسائل اصلی کشور نادیده گرفته نشود. او از برقراری ارتباط مثبت با کارشناسان، گروه‌های مختلف و جامعه مدنی جوانان، زنان و اقلیت‌های قومی و دینی برای پیشبرد اصلاحات و تحقق وفاق ملی استفاده می‌کند. این رویکرد، ضرورت امروز جامعه ایرانی است و می‌تواند زمینه‌ساز سازش و هماهنگی میان گروه‌های مختلف باشد.
در پایان، باید گفت که پزشکیان نه‌تنها به عنوان یک نماینده از یک جناح سیاسی به میدان آمده، بلکه به عنوان یک شخصیت مستقل و دوستدار وفاق ملی شناخته می‌شود. او می‌داند که در این برهه حساس از تاریخ کشور، نیاز به همبستگی و همکاری فراتر از خط‌کش‌های سیاسی است. پزشکیان، با صداقت و اراده‌ای استوار، در تلاش است تا ایران را به سوی آینده‌ای روشن هدایت کند، آینده‌ای که در آن همه گروه‌ها، بدون در نظر گرفتن اختلافات، بر سر میز مذاکره نشسته و برای دستیابی به جامعه‌ای بهتر و همبسته تلاش کنند. بنابراین، ما باید به این ویژگی‌های مثبت او احترام بگذاریم و از رفتارهای او در جهت ایجاد وفاق ملی حمایت کنیم.
آن چه می‌تواند پزشکیان را موفق کند، بکارگیری مدیران متعهد، توانمند، پاکدست و مجرب است، اگر خدای نکرده در اینمورد اشتباه کند به کل کشور ضربه خواهد زد.
صادق سلامت دوم
روزنامه‌نگار
۲۸ دیماه ۱۴۰۳
