دلنوشته‌ای از: خانم انصاری
سرپرست گروه فرهنگی هنری مهرگان شوش  
 
ای کاش کلمات قادر می‌بودند تا عظمت جانفشانی‌های تو را وصف کنند، شهید عبدا… حری. آن نوجوان ۱۶ ساله که همچون درختی جوان، ریشه در خاک وطن زد و جان خود را فدای آرمان‌های مقدس کرد. در دل‌های ما، همچنان رد پای توست؛ رد پایی از ایثار و دلاوری که همچون خورشید در آسمان تاریخ درخشان خواهد ماند.
 
مادر تو، ای عزیزترین شهید، سال‌ها در انتظار لحظه‌ای بود که پیکر بی‌جان تو را در آغوش گیرد. چشم‌هایش به افق دوخته بود و دلش همچنان به امید بازگشتت می‌تپید. اما دست تقدیر چنین خواست که او دیگر نتواند تو را در کنار خود ببیند و با دل شکیبا به انتظار سپری کرد تا روزی که در سال ۱۳۸۸ به تو پیوست. با این حال، مادر هنوز هم در کنار ماست، در یادها و در دل‌ها.
 
اکنون که پیکر تو، پس از ۴۱ سال دوری، به خانه برگشته است، نه تنها به سرزمینت بازگشتی، بلکه به دل‌های تک‌تک کسانی که یاد تو را زنده نگه‌داشتند. بازگشتی که از دل‌های پر از عشق به وطن و اسلام نشأت می‌گیرد. در هر گوشه‌ی این سرزمین، نام تو همچون نسیم صبحگاهی در دل‌های مردم وزیده است.
 
ای شهید عزیز، تو نه تنها در دیاری که روزی در آن قدم نهادی، بلکه در دل‌های کسانی که آزادی و امنیتشان را مدیون فداکاری تو هستند، زندگی خواهی کرد. تو نماد عشق و فداکاری شدی، و یاد تو همیشه در قلب‌های ما خواهد تپید.
 
آرام باش، ای شهید گرامی، که سرزمینت، همواره یاد تو را گرامی می‌دارد و نام تو در تاریخ این مرز و بوم حک شده است.
پایان