آزاری نداشت!
می گفتند،دیوانه است.
انگار که برای عاقل بودن باید سربه سر مردم گذاشت..
سبیل های پُرپشتی داشت که حتی لب پایین او را مخفی می کرد..
هوشنگ اغلب مواقع روی زیلویی که مادرش روی پیاده رو ی منزلشان پهن کرده، نشسته می دیدم ،اطرافش پُر از ورق پاره ی روزنامه یا کتابهایی بود که خودش پاره می کرد، و بعد از تکه تکه کردن ، مشغول خواندن آنها می شد.
محمود، همسایه ی دیوار به دیوار
ننه هوشنگ، می گفت خیلی از شبها صدای گریه ی مردی از خانه ی هوشنگ شنیده میشود… پیرزن و پسرِ عجیبش سالها در آن محله بودند اما بر عکس بقیه ی همسایه ها ،هیچکس از جزئیات زندگی آنها خبر نداشت…
هوشنگ دیوونه فقط با مادرش حرف میزد و تا زمانی که در آن محله بودند با کسی همصحبت نشده بود.. حتی وقتی در هنگام بازی گُل کوچیک ، توپِ پلاستیکی پُر از لجن مان به صورتش خورد و به جای داد و بیداد و فحش دادن چیزی نگفت و با آستین پیراهنش صورتش را پاک کرد، همه یقین پیدا کردیم ، هوشنگ دیوانه ای بیش نیست!
آن سال، کلاس چهارم و پنجم دبستانی که در آن درس می خواندم فقط در نوبت ظهر دایر می شد و بقولی ثابت ظهرانه بود.
قدیما بعدازظهرهای بهمن ماه اهواز هم باران زیاد بود و هم زود هوا تاریک می شد،
بخاطر باران و تاریکی مدرسه را یک زنگ زودتر تعطیل کردند، مسیر مدرسه را تا کوچه مان را یکسر دویدم.
وانتی دم در خانه ی ننه هوشنگ پارک و کمد و دولابی بار آن شده بود، هوشنگ و مادرش را دیدیم که وسایلی را عقب وانت قرار می دادند، این مادر و پسر همه چیزشان عجیب و غریب بود ، در آن هوای بارانی داشتند «بار» می کردند!
میخواستم کمک کنم، کنار وانت ایستاده بودم که یهویی دیدم ، هوشنگ چند جلد کتاب را بغل کرده بسویم می آید، اولش ترسیدم، میخواستم فرار کنم اما نه!
– این کتاب ها را بین بچه ها پخش کن!
صدای هوشنگ بود،
او میتوانست با بقیه هم حرف بزند، اما نمیدانم چرا این قدر دیر..
ظهر فردا با کیفی پُر از کتاب از کنارِ
خانه ی ننه هوشنگ رد شدم، قفل آویزی بر در بود.
( فاضل خمیسی)