هر فرایندی در تقسیم بندی خود، از نظر عمل و اجرا، در دو قالب قرار می گیرد.این قالب بندی در باره ی تمامی علوم نیز اجرا می شوند.افراد وارد در هر مجموعه نیز بر اساس ان ها شکل بندی می شوند و عملکرد ان ها مورد ارزیابی قرار می گیرند.
بخشی از ان در قالب تئوری تقسیم بندی و بخشی دیگر با عنوان عمل مورد نظر قرار می گیرد.رفتارها هر دوحالت را دارا هستند، لکن تیز بینی های خاصی را می طلبند.تئوری و عمل دو بخش عمده ی اموزش در فرزندان محسوب می شوند.
مجموعه ی تئوری ها معمولا تحت تاثیر زبان حاکم بر خانه است اما تفاوتی در نحوه ی عمل ندارد.آموزش فرزندان را تئوری ها هدایت می کنند اما نتیجه ی آن را با عمل می سنجند.
به زبان ساده، اموزش فرزند در خانه هر دو بعد را داراست و ما بر اساس اهمیتی که برای هر دو قائلیم به عمل بیشتر توجه داریم.علت ان هم کاملا مشخص است زیرا تئوری تنها بیانگر انجام وظیفه ی والدین است در حالی که نتیجه، مربوط به عکس العمل ناشی از آن تئوری هاست.
برای روشن شدن مطلب، والدین را به این نکته ی مهم جلب می کنم که اگر آن ها با نصیحت موردی را به فرزند آموزش دهند، منتظر عملی می مانند که نتیجه ی آن نصیحت را منعکس نماید.
با این حال، نظم و اموزش آن برای فرزندان بسیار مهم و ضروری است اما اگر همین آموزش به درستی انجام گیرد ما منتظر منظم بودن فرزندان در قالب شیوه ی زندگی آن ها خواهیم بود.
پس،عمل اموزش مهم تر از تئوری آن است.درست است که تئوری مقدمه ی خوبی برای اموزش محسوب می گردد اما تمامی آن به حساب نمی آید زیرا تکمیل آن، همان رفتاری است که بر پایه ی تئوری بنا شده است.
تئوری در واقع همان بعد شفاهی آموزش است.همان مایه کلامی است که در آموختن صرف می گردد.این، در همان زمان مهم تلقی می گردد اما در آینده در باره ی موفقیت آن نظریه پردازی می گردد زیرا عمل به تئوری، نتیجه بخش تلاش ها خواهد بود.
آموزش در موفقیت خود چشم به راه عمل نمودن است.فرزندی که ادب را آموزش می بیند با رعایت در حضور دیگران، آن را اثبات می نماید و اعتقاد خود را در باره ی آن ابراز می دارد.
آموزش بدون عمل تنها صفحه ای نوشته از کتابی است که هرگز خوانده نشده است.ارزش کتاب تنها به نوشتن آن نیست که در خواندن و به عمل رساندن آن است.آموزش حالتی فعالانه دارد.
والدین توجه داشته باشند که زحمات آن ها برای آموزش، در عمل تجلی می یابند البته با این نکته که این عمل دارای دو زمینه گردد.ا
ول اینکه شخص آموزش دهنده، عملا به تئوری ها ی انتقالی وفادار باشد و نیز نتیجه ی کار خود را در وهله ی دوم در رفتارهای ناشی از آن در آموزش دیده بیابد.
شاید قدری زیاده روی باشد اما بهتر است بیان شود که آموزش بدون عمل، نوعی تلاش رویا گرایانه است.تلاش های تفریحی و رفع مسئولیت است.
شاید والدینی باشند که بخواهند خود را مبری از پرسشگری بدانند و در جواب منتقدان خود بگویند که ان ها اموزش های تئوری را انجام داده اند اما این فرزند است که به عمل متعهد نمی گردد.
باید دانست که،عمل اموزش همیشه واضح و مشخص نیست.تاثیر آموزش تئوری گاه در شکلی نامشخص نمایان می گردد.والدین باید این موارد را مد نظر قرار دهند و آن ها را مسیری درست بدانند که حاصل یادگیری و یاد دادن است.
به طور مثال، برای نظم به طور طبیعی، مرتب کردن تختخواب به وسیله فرزند و یا به موقع بیدار شدن و سر وقت وظیفه را انجام دادن،کاملا معین و واضح می باشد.
در مورد نگرش ها که گاه والدین سعی می کنند تا آن ها را وسعت دهند و با خارج نمودن آن ها از محدودیت، وسیله ای برای هدف معنا دار رهنمود سازند را نمی توان به راحتی درک کرد.شاید در گفتار و کلام آن ها بتوان نوعی از تغییرات نگرشی را حس کرد اما نمی توان به صراحت آن را مورد تایید قرار داد.
از این نظر است که در بعد عمل، مهم ترین معیار، تغییر رفتار است.این تغییر ممکن است چندان محسوس نباشد اما والدینی که اهل علم و دارای ذوق و دقت کافی هستند می توانند آن را تشخیص دهند و دوباره به این اصل معتقد گردند که تئوری تنها یک فعالیت محدود نظری است که با تغییرات رفتاری تایید می گردند.
پس، عمل آموزش، نشانه گر فعالیت موفق یا ناموفق آموزش تلقی می گردد.این تلقی تنها در آموزش رسمی معنا نمی یابد که در آموزش های درونی خانه نیز دارای همین معناست.والدین تلاش کنند، آموزش هایی را از شکل تئوری اجرا کنند که امیدوار به عمل رساندن آن ها باشند.
برای نمونه،آموزش های عاطفی برای تسلط فرد بر درون و تصمیم گیری های درست و معنا دار او زمانی به موفقیت می رسد که فرزند در هنگام مواجه با موارد عاطفی مانند گریه یا شادی به همین شکل عمل نماید.بی قرار نگردد، تحت تاثیر عواطف دست به اقدام نابخردانه نزند.تصمیم صرف عاطفی نگیرد و بر روح و روان خود مسلط گردد.اگر چنین رویدادی برای فرزند اتفاق افتد آنگاه می توان به آموزش عاطفی والدین امیدوار بود.
والدین توجه داشته باشند که آموزش، وظیفه ای سنگین برای آن ها ایجاد می کند اما سنگین تر از آن زمانی است که نتیجه بخش نباشد.آن ها خود را مانند معلمی رسمی ندانند که با اتمام کلاس، فرزند نیز فراموش گردد و تمامی مسئولیت ها به شاگردان بر گردانده شود.
والدین باید معنای عمل در آموزش را در رفتار و روحیه فرزند بیابند و سعی کنند با مطالعه ی گذشته و حال او و نیز مقایسه ی میزان پیشرفت، آن را در دیدگاه خود مهم تلقی نمایند.
تلاش های آموزشی خود در بخش تئوری را به عمل فرزندان و تغییرهای ناشی از آن متصل نمایند و بدین شکل، موفقیت خود را مدیون آن اعمال بدانند.رفتارها یا روحیه ای که با آموختن اغاز و با عمل، تکمیل می گردند.