انسان یا موجودی زنده است و نفس می کشد یا این که در حال زندگی کردن است.این دو شکل هرگز مانند هم نیستند و در موارد بسیاری با یکدیگر ضدیت دارند.
به زبان ساده، هر کسی که زنده است را نمی توان در حال زندگی کردن خطاب کرد.بر این اساس، ویژگی های موجود زنده فقط موجودیتی برای ماندن است در حالی که زندگی کردن، لذت بردن و معنا داشتن شیوه ی آن است.
برای پرداختن به مشابه ها، مشکلی موجود نیست.در واقع آن که نفس می کشد هم زنده است و هم زندگی می کند اما آن که با زجر، امور را می گذراند فقط زنده است.
پرداختن به موضوع های مهم می توانند تفاوت های فاحشی را رقم زنند.هر عالمی در این رابطه حرف های تخصصی خویش را می زند و شعرا نیز با ادبیات خاص خود نوع برداشت ها را مطرح می نمایند.
شاید هر موضوعی بتواند بخشی از ناگفته ها را معین کند اما همیشه کامل گرایی با انواعی از موضوع ها میسر می شود.توازن در هر یک و نیز عدالت و تساوی گری می توانند در این دو موثر واقع شوند.
تعادل به عنوان ماحصل چنین تصوری، مداخله گر در بیان تفاوت ها خواهد بود.
در معنای تعادل می توان از برابری نام برد.در میان موجودات زنده با هم برابر شدن معنایی ندارد.خواسته ای نیست که برای همه قابل قبول باشد.همراه با جو حرکت کردن است.پذیرش آن چیزی است که در حال وقوع است.افرادی که این چنین تصوری از دنیا دارند فقط خود را به دست حوادث می سپارند و نقش خویشتن را به هیچ می نگارند در حالی که افرادی که زندگی می کنند، برابر خواهی را اصلی برای آدم بودن بر می شمارند.انسان ها موجوداتی همنوع هستند پس همه به احترام نیاز دارند.
با یکدیگر راست آمدن هم معنای تعادل را منعکس می کند.افرادی که زنده هستند این معنا را درک نمی کنند.در اصل،برای خود جایگاهی قائل نیستند که دیگران را با خود راست آمده تلقی نمایند.چون خود نیز در دایره ی زندگی کردن نیستند پس، خویشتن را نیز از این حالت خارج می کنند.
در مقابل چنین تصوری، افرادی که در حال زندگی کردن هستند، معنا و مفهوم آدم بودن را درک می کنند و انتظار دارند تا دیگران با آن ها راست آمدن و راست رفتن را رعایت کنند در حالی که خود نیز این چنین هستند.درستکاری بدون برتری جویی است.
همه ی انسان ها، در اساس جوهری خویش مانند هم هستند و این مهم را در زندگانی می توان بهتر درک نمود.تعادل در این شکل از نگاه به زنده بودن و زندگی کردن، دارای دو معنای جداگانه است.آن که فقط می ماند و آن که حرکت می کند تا برسد.
تعادل، میزان برابری هم هست.در این نگاه، جفا و ظلم جایگاهی غیر انسانی دارند. فرادی که هر رفتاری را حق خویش می دانند و قسمت و سرنوشت را موثر بر آن بر می شمارند همان کسانی محسوب می شوند که زنده هستند در حالی که، برای افرادی که زندگی می کنند،برابری انسان ها اصل و اساسی برای ماندن تلقی می شود.این برابری را هم برای خود می خواهند و هم برای سایر افراد جامعه در نظر می گیرند.
انواع ظلم هایی که پذیرفته و تایید می شوند، به وسیله ی کسانی صورت می گیرند که فقط زنده هستند.در برابر آن، افرادی که زندگی می کنند، تساوی و برابری را تعادلی برای ماندن جامعه و جلوگیری از نابودی آن در نظر می گیرند.
پس، هر اندازه که میزان برابری بیشتر باشد، آن جامعه دارای افراد زندگی کننده است.همان کسانی که از ماندن خویش لذت می برند و شادمان هستند.
در تعادل نگری برای زندگان و زندگی کنندگان می توان همتا نگری را نیز مطرح کرد.این که افراد یک جامعه برای خود ارزش قائلند و در برابری، برای همنوعان خویش نیز این چنین هستند.همتا بودن به این معنی است که اساس موجودیت آدمی یکی است.همه اعضای یک پیکرند که در آفرینش ز یک گوهرند.
در زنده ها فقط ماندن خویش برای گذراندن امور به هر شکل مطرح است.نه همتایی خویش را ارزش می دهند و نه آن را برای خود حقی مسلم در نظر می گیرند.بنابراین اگر حقی از آن ها ضایع می شود، عکس العملی نشان نمی دهند.البته علت آن هم مشخص است.نمی دانند که همتا نگری در جوهره ی آن هاست.
بر عکس این حالت، زندگانی کردن با همتا نگری جوش خورده و محکم ایستاده است.این باور را تمام افرادی که از زندگی لذت می برند دارا هستند.
در هر صورت باید در تعادل نگری میان زندگان و زندگی کنندگان تفاوت قائل شد.زنده خود را متعادل نمی بیند.بادی که آمد سرنگون می شود.در دست حوادث است پس شدت که گیرد نابودی به دنبال آن خواهد بود در حالی که در زندگی کنندگان، باد هم تسخیر تفکر و تعقل اوست.این اوست که باد را با تمام شدت کنترل می کند و از آن برای تولید برق استفاده می نماید.تعادل گری در انسان،مانند هر جسم دیگری است.همان طور که در جسم در حال تعادل، برآیند نیروها بر آن برابر با صفر است، در آدمی نیز فشارها بر او برای انحراف از زندگی کردن، هیچ نگاشته می شود.
برابری و عدالت خواهی، نمادی از تعادل گرایی در میان انسان هاست.زنده ها فقط می نشینند و تعادل را از دیگران می خواهند و شاید هم اصلا ندانند که نیاز دارند اما در افراد زندگی کننده، اصل و اساس، بنیانی برای ادامه ی حیات عزت بخش خواهد بود.