زنده و زندگی ــ امید به قلم جعفر دیناروند
به دو شکل، از نگاه به زنده و زندگی می توان، آینده را امری مهم تلقی نمود.در واقع، تفسیری که فرد یا افراد از وجود خویش دارند، به روشنی یا تاریکی ملحق می کنند و همین باعث می شود تا زنده بودن و نفس کشیدن را مطرح نمایند یا زندگی کردن و نشاط داشتن در طی زمان را مورد تاکید قرار دهند.
در معنای هر یک از این دو واژه می بایست برداشت ها نیز مطرح گردند.به طور مثال، نگاه به فردا که چه باید کرد یا عدم توجه به آن، که هر یک، مربوط به یک نوع زندگی یا زنده بودن است.
به زبان ساده، آنچه می تواند میان زنده و زندگی تفاوت ایجاد نماید، امید داشتن است.شاید معنای آن کامل مشخص باشد اما ارتباط آن با درون آدمی می تواند جوابگوی تفاوت گردد.در واقع، آرزو داشتن برای هر فرد، نشان دهنده ی توجه به زندگی است.
این که می خواهد چه کند؟به کدامین مقصود برسد؟ کدام فعالیت لازم تر است؟ افق آینده تا چه میزان روشن است؟همه ی این ها در افرادی مطرح می شوند که خواستار زندگی هستند.بنا بر همین برداشت هاست که زندگی برای آن ها مملو از جنب و جوش می شود و تلاش و کوشش برای رسیدن به آمال، آغاز می گردد.
عکس آن نیز صادق است.کسانی که فردایی نمی بینند.می خوابند برای این که به آن نیاز دارند.از آنچه قرار است بیاید بی خبر و بی انگیزه اند.شب و روز برای آن ها یکی است.تاریکی بر آن ها سایه افکنده است.تلاشی را در خود نمی بینند.تابع جو و حرکتی هستند که آن ها را بالا و پایین می برد.چنین وضعیتی تنها زنده بودن را نشان می دهد.هر آنچه هست می بایست باشد.این سرنوشتی است که برای من نوشته شده است.پیشانی هر کس قبل از تولد معین است.
نفس می کشد چون محکوم به آن است.این زنده بودن برای بسیاری از افراد مستتر است.چشمداشتی به آینده ندارند.راه می روند در حالی که نمی دانند کجا می روند.می بینند در حالی که بصیرت ندارند.با هر بادی به هر جهتی می روند.حرف امروز و فردای آن ها یکی نیست.نفس کشیدن تنها نشانه ای از وجود آن هاست.
در جامعه تاثیر ندارند.شاید بسیاری بتوانند آن ها را این طرف و آن طرف ببرند اما خود نقشی در آن ندارند.مانند جنازه ای هستند که می توانند به هر مقصدی ببرند.
او در تابوت خویش است و تابع حرکت دهنده هاست.زنده بودن در این شکل، در میان افراد، کم نیست.امید که نباشد، وجود هم بی معنا می شود.در زجر بودن غالب می گردد و نبود، خود را نشان می دهد.نظر یا ایده ای ندارد.اصولا وجودی ندارد که آن را باور داشته باشد.بی اعتمادی بر او مسلط است.
در زندگی کردن، امید حرف اول را می زند.اعتماد به خویش و اطراف و نیز رسیدن به مقاصد والای انسانی و این که موجودی موثر در دنیاست که قادر است تا آن را متغیر سازد.او خود را در میان جامعه ای می بینند که پویا و کوشاست.امید به آینده برای او حرکت آفرین است.می داند که چه می خواهد.برای کدامین مقصود تلاش می کند.امید به بیداری بعد از خواب دارد و برای فردای خویش برنامه ریزی می کند.اعتماد به افق های روشن برای او رفع خستگی می آورد و بر همین اساس، بیشترین کوشش ها را می نماید و از زندگی کردن لذت می برد.با نزدیکان خویش در ارتباط است و ساعت ها برای او سریع می گذرند.یاری و همکاری برای آینده ای بهتر، از نشانه های امیدواری اوست.او دارای نشاط است و انرژی درونی خود را فراتر از ناامیدی می یابد.
برای او، زندگی کردن دارای نشانه های بسیاری است که یکی از آن ها، استواری در کارهاست.می داند آنچه را که انجام می دهد.در واقع، دارای اعتماد به نفس است.چنین وضعیتی تنها با امید معنا می یابد.امید، استوار سازی را ایجاد و فرد به خود اعتماد می کند و از اطرافیان نیز غافل نمی شود.مسیر زندگی را به درستی طی می کند و دانا در عملکردهاست.چشمداشتی که از زندگی کردن دارد، برای او، نوعی شادی به همراه می آورد.فرداها را می بیند و زنده بودن خود را با زندگی کردن معنا می بخشد.امیدواری نه تنها از درون، او را متحرک می کند که با انواعی از فعالیت ها، جلوه گر می نماید.انتظار او برای رسیدن به هدف هایی است که خود ترسیم کرده است.بنابراین، خودی است که تابع درون و استعدادهای خویشتن است.به خود اعتماد دارد و هرگز ناامید نمی شود.
بنابراین می توان امید داشتن را به زنده بودن و زندگی کردن گره زد.نقشی که این حالت در فرد دارد را با نوع انتخاب او در نظر گرفت و هر یک را غالب دانست.
ناامیدی در زنده بودن است در حالی که امید داشتن، زندگی کردن را به دنبال می آورد.چشمداشت از این دنیای زیبا برای او شیرینی آور و لذت بخش است در حالی که برای زنده ها، تنها نفس کشیدن مطرح می شود.بسیاری در این دو قالب قرار می گیرند و یکی از بزرگ ترین موثرها در جداسازی، همین امید داشتن یا نداشتن است.آرزو برای هر دو وجودی خاص دارد.برای زنده که مطرح نیست و برای زندگی کردن اساسی برای توفیقات است.زندگی با امید، آسان تر می شود و با ناامیدی سخت و طاقت فرسا می گردد.توقع، همان امید داشتن برای زندگی کردن است.انتظاری بزرگ برای زندگی کردنی با عزت و شرافتمندانه است.