مقدمه: جنایتکاران بین‌المللی؛

در دنیایی که کشورهای غربی مانند انگلیس، آمریکا و آلمان، خون میلیون‌ها بی‌گناه را در سطح جهان به زمین ریخته‌اند و به جنایات خود افتخار می‌کنند، انتظار می‌رود وزارت امور خارجه ایران با صدایی رسا و قاطع به این دشمنان پاسخ دهد. اما متأسفانه شاهدیم که پاسخ‌های این وزارتخانه در برابر اراجیف دشمنان، ضعیف، ناکارآمد و بی‌اثر است. این سکوت و ناتوانی نه تنها سیاست‌مداران غربی را گستاخ‌تر کرده، بلکه روحیه ملت ایران را نیز تحت تأثیر قرار داده است.

دشمنانی با کارنامه‌های سیاه:

کشورهایی مانند انگلیس، آمریکا و آلمان، از گذشته‌های دور، تا همین امروز، جنایت‌های بی‌شماری را در کارنامه سیاه خود دارند. انگلیس، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین جنایتکاران تاریخ، در قرن نوزدهم بیش از نیمی از جمعیت ایران را قتل‌عام کرد و تا امروز نیز دخالت‌های خود را در ایران ادامه داده است. آمریکا، به عنوان نماد استعمار مدرن، جهان را به سوی نابودی کشانده و آلمان، در هر دو جنگ جهانی، میلیون‌ها انسان بی‌گناه را به کام مرگ فرستاد. این کشورها نه تنها از جنایت‌های خود شرمسار نیستند، بلکه با گستاخی تمام، به اتهام‌زنی علیه ایران، کشورهای مستقل، انقلابی و مسلمانان ادامه می‌دهند.

زبان نرم، پاسخ به ظلم نیست:

وقتی دشمنان با زبان زور و تهدید حرف می‌زنند، پاسخ با زبان دیپلماتیک و رسمی نه تنها اثری ندارد، بلکه آنها را گستاخ‌تر می‌سازد. کسی که کلوخ پرتاب می‌کند، باید با سنگ پاسخ بگیرد. پاسخ آرام به جنایتکارانی مانند انگلیس، ظلم به مردم ایران و جهانیان است. باید هر روز و هر ساعت، فجایع و جنایت‌های گسترده این کشورها را به جهانیان یادآوری کرد تا ماهیت واقعی آنها برای همگان آشکار شود.

وزارت خارجه؛ سکوتی نابخشودنی:

متأسفانه وزارت امور خارجه ایران، که باید خط مقدم دفاع از منافع ملی و حیثیت کشور باشد، در برابر این دشمنان سکوت کرده یا پاسخ‌های ضعیفی می‌دهد. آیا این سکوت از ناتوانی است یا اجازه داده نمی‌شود که صدای ایران به گوش جهانیان برسد؟ افراد توانمند و شجاعی که بتوانند با زبان قاطع و روشنگرانه با دشمنان مقابله کنند، در این وزارتخانه یا وجود ندارند یا اجازه اظهار نظر ندارند. این وضعیت برای کشوری مانند ایران، با تاریخ پرافتخار و مردمی شجاع، بسیار تأسف‌بار است.

باید آبروی جنایتکاران را ببریم:

تنها راه مقابله با دشمنان، یادآوری جنایت‌های بی‌شمار آنهاست. انگلیس و هم‌پیمانانش باید بدانند که ایران سرزمین شیران و دلیران است. هرگز نباید اجازه داد که این کشورها روی آرامش را ببینند. هر روز باید گوشه‌ای از فجایع آنها را افشا کرد و آبروی رژیم‌های حاکم بر آنها را برد. این، یکی از راه‌هایی است که می‌تواند آنها را از دخالت در امور ایران بازدارد.

نتیجه‌گیری:

پاسخ‌های ضعیف وزارت امور خارجه ایران به اتهامات دشمنان، قابل قبول نیست. در زمانه‌ای که دشمنان با زبان زور و تهدید حرف می‌زنند، سکوت و نرمش تنها آنها را گستاخ‌تر می‌سازد. ایران، به عنوان سرزمین شیران و دلیران، باید با صدایی رسا و قاطع، جنایت‌های دشمنان را افشا کند و از حیثیت و منافع ملی خود دفاع کند. وزارت امور خارجه باید به این وظیفه مهم خود عمل کند و اجازه ندهد که دشمنان، تاریخ پرافتخار ایران را زیر سؤال ببرند.

ایران، همیشه سرزمین شیران و دلیران بوده و خواهد بود؛ این حقیقت را هرگز فراموش نکنیم.

صادق سلامت دوم

روزنامه‌نگار

۱۷ اسفندماه ۱۴۰۳