زنده و زندگی — ارزش ها به قلم جعفر دیناروند
آدمی موجوی انتخابگر است.در بسیاری از موارد تدوینگر نیز هست.جدای از رویدادهای طبیعی می توان وی را سازنده ی آن ها نیز دانست.برای خود، معیار مشخص می کند تا لذت بخش ترین زمان ها را ترسیم نماید.انتظار از همنوعان، برای بهزیستی و آسایش خاطر است.می کوشد تا انواعی از نهادها را ایجاد کند تا بدین سان، مشکل ها را کاهش و آرامش را افزایش دهد.
در چنین اشکالی است که وی برای رسیدن به اهداف خود، ترازوهایی در نظر می گیرد و رفتار ها را در درون آن ها می سنجد.
سنجش کردارها برای او مانند کشیدن هایی برای رسیدن به وزن مورد نظر است.پس، او کوشاست اما این کوشایی دارای معنا و مفهومی معین است.پذیرش یا رد کردن آن نیز تابع ارزشیابی هایی است که وی معین می کند.او ارزش ها را می سازد تا معیارهایی برای رسیدن به اهداف تعیین نماید.
ترسیم ارزش ها تنها آغازی بر درست زندگی کردن است و هرگز به معنای اتمام کار نیست.به زبان ساده، تدوین ارزش ها فقط خطوط و جهت را مشخص می کند.مهم ترین نکته، باور بر آن ها و در راه بودن است.
این مهم که ارزش ها باید معیارهایی برای رفتارها باشند، قابل قبول است اما از درون پذیرفتن و بر اساس آن ها عمل نمودن، بسیار مهم تر خواهد بود.
در این رابطه، افرادی هستند که ارزش ها را می شناسند.آن ها را در درون جای می دهند و عملکرد خویش را بر اساس آن ها نظم می دهند.طبیعی است که ارزشمند بودن رفتارها معنا دار می شود و چنین افرادی می دانند که در کدامین جهت در حال حرکت هستند.
چون می دانند پس آگاهانه عمل می کنند.انواعی از خصوصیات مثبت را در درون خویش پرورش می دهند و در نهایت با دانایی، رابطه ای منطقی ایجاد می کنند.
در کنار چنین وضعیتی، انسان هایی موجودند که ارزش ها را چندان مهم نمی دانند و یا از وجود آن ها بی خبرند.هم خود را موثر در تدوین نمی دانند و هم وجود آن ها را در درون خویش لمس نمی کنند.
رفتارهای آن ها دارای معیاری معین نیست و خود، چندان بر عملکردهای خویش مسلط نیستند.
وقتی چنین وضعیتی غالب باشد، ارزش داشتن نیز بی معنا می شود.این که کسی برای او ارزش قائل است یا از همه بدتر، خود چنین وضعیتی را برای موجودیت خویش قائل نیست، باعث انواعی از گریزها و گوشه نشینی ها می شود.
بی ارزشی خویشتن، امری بسیار خطرناک برای جدا شدن از انواع انسان هایی است که خوب می دانند و درست عمل می کنند.وقتی ارزش معیار نباشد رفتارها نیز دارای معنا و مفهوم نمی شوند.بی معنایی رفتارها باعث بی معنایی زندگی می شود.
زندگی و زنده بودن می توانند در ارزشمندی معنا شوند.ارجمندی آدمی با ارزش هاست.وقتی این چنین حالتی برای فرد پیش آید و خویشتن را دارای ارج و بها بیند، در حال زندگی کردن است در حالی که عکس آن نیز صادق است.
کسانی که در خود، زیبندگی نمی یابند و رها شده در دنیای ظاهری اند فقط زنده اند.یعنی راه می روند و غذا می خورند اما این خوردن ها چگونه است؟ بسته به وجودی دارد که فرد متعلق به خود می داند یا به دیگران وابسته است.
استحقاق آدمی برای ماندن و لذت بردن در ارزش ها تعیین می شوند و لذا چنین افرادی که خود را محق به یافتن بهترین ها می یابند، زندگی انسانی را برگزیده اند و لذا زندگی می کنند.در عکس، کسانی که دیگران را محق می دانند و برای خویشتن هیچ گونه استحقاقی قائل نیستند، فقط نفس می کشند.نه بر دنیا موثرند و نه خود را در آن حد می یابند.
ارزش ها از هر نظر که نگریسته شوند، فقط دو حالت برای آدمی باقی می گذارند.زنده بودن یا زندگی کردن.این امری مهم در طول حیات بشر است.
دیدن این دو نوع انسان باعث نوعی گزینش هم می شود.آیا خواهان زنده بودن است یا زندگی کردن؟شایستگی را حس کردن و برای خویشتن جایگاهی باز نمودن همان زندگی کردن است.موثر بر روند دنیاست و اوست که می کوشد تا تغییرات را ایجاد نماید.اعتبار او به خود اوست.وابسته به ارزیابی هایی است که دیگران و خود بر اساس ارزش ها انجام می دهند.اگر معیاها را مفید بداند و بر آن ها استوار باشد زندگی کردن را انتخاب کرده است و اگر این چنین نباشد، موجودی زنده است که از این دنیا بهره ای ظاهری دارد.
ارزش ها و تدوین آن ها، مهم ترین رویداد بر چگونگی، بودن انسان هاست.
ارجمندی را آدمی تعیین می کند.چون می داند، لذا،تدوینی موثر می نماید.او موجودی برتر از سایر جانوران است.تفکر و تعقل را همراهی می نماید و فکر را به تفکر و شخص را به متفکر تبدیل می نماید.

او، ارزش های انسانی را اساسی برای رسیدن به اهداف می داند، لذا روند ادامه ی حیات را به نیکویی دارا می شود.زنده و در حال زندگی کردن است.
در کنار این تصور، کسانی که ارجمندی را تهی هستند، از زندگی کردن تنها زنده بودن را می فهمند و در همان دایره، محبوس می شوند.در خلا حرکت می کنند و با امواج جا به جا می گردند.حلقه بگوشند زیرا می خواهند که نفس بکشند.ارزشی را برای خود درونی نکرده اند تا بر اساس آن ها، حرکت نمایند.دنیای زندگان و دنیای زندگی کنندگان،دو شکل کاملا متضاد را تشکیل می دهند.ارزشمند بودن است و نا ارزشی.زنده بودن در دنیای انسان ها و زندگی کردن با انسان های همنوع.این دو یکی نیستند.