دنیا در حال تغییر است.آدمی خواهان ماندن است.او تولد را امری لازم و مرگ را غیرمنتظره می پندارد.پایانی برای زندگی در نظر نمی گیرد و آینده را برای شادی و شادمانی، روشن و هدفدار بر می شمارد.
آرزوها دارد و رویاهایی را در سر می پروراند.کوشش و تلاش، جزئی از وجود اوست. ماندن و نشستن، نوعی مرگ پیش از موعد است.نگاه او به آینده ای است که مشوق در ادامه است و ازدواج و نسل سازی راهی برای ماندن و یادگار شدن می گردد.در این میان نوع بشر متفاوت از یکدیگر می شوند و گاه از مسیرها خارج و زمانی میان راه بر می گردند.
در میان چنین موجودی، انسان های تلاشگر و خوش بین نیز هستند که دنیا را به کام خود شیرین می کنند.این تفاوت ها امری طبیعی به نظر می رسند اما چندان منطقی ترسیم نمی شوند.
آدمی از این نظر که متفکر است باید بر اساس قابلیت های خویش از موجودیت خود لذت ببرد و شادکام و موفق گردد.آرزومند بودن یکی از نمادهای ماندن انسان در این دنیای زیبا و دوست داشتنی است.
این بدان معنی است که نوع بشر می تواند هم آرزومند باشد و هم آن را امری محال بداند.در شکل اول، این انسانی است که زندگی می کند و دنیا را به کام خویش تغییر می دهد.برای او دنیا نوعی کوشش برای رسیدن هاست.
در شکل دوم، این موجودی زنده مانند جانوارانی است که سیراب شدن را اصلی برای ماندن می دانند.بنابراین نه آینده را محسوب می کنند و نه حال را برای خویش اساسی برای آینده در نظر می گیرند.حرکتی اجباری است و او تحت سلطه ی دیگرانی است که تغذیه ی او را بر عهده دارند.هر تلاشی نیز که انجام شود در محدوده ی زنده ماندن است.
آرزو داشتن نوعی کام خواهی است.لذت بردن و ماندن با معناست.این مهم، تفاوت میان نوع بشر را ایجاد می کند.آنانی که زنده اند و آنانی که زندگی می کنند.آرزو داشتن و به کام کشیدن دنیا برای زندگانی است که زندگی می کنند و روند معنا داری در ادامه ی حیات دارند.مرگ آن ها هم معنا دار و ماندگار است.موثر بر دنیای بعد از خود بودن نیز در اذهان آن ها رخنه کرده است.
آن ها مراد دارند.به دنبال آنند تا به دست آورند بنابراین، چنین وضعیتی، تلاش و کوشش را ایجاد می کند و فعالیت را اساسی برای معنا دار نمودن زندگی می نماید.
مراد خواهی در میان افرادی که فقط زنده هستند و نفس می کشند، بی معناست و شاید وجودی به این نام را حس نکنند.نا امیدی، دقیق، بر آن ها مستولی است و مانند سایر موجوداتی که می آیند و می روند، تصور می شوند.بودن و نبودنشان چندان مهم تلقی نمی شود و خود نیز چنین تصوری دارند.
زندگان آن هایی هستند که از دنیای خویش چشمداشت دارند.کسانی که زندگی می کنند انتظاراتی از خود و سایر مردم دارند.چشمداشت از خود را با کوشش های علمی و تاثیر گذار بر زندگی دیگران نماد می دهند و از دیگران نیز چشمداشت احترام و برگزیدن دارند.
این، معنایی والا و انسانی دارد.در کنار دیگران لذت بردن است.با دیگران بودن است.در زندگان که فقط زنده اند، به دیگران چندان مفهومی را منتقل نمی کنند اما در میان دیگران بودن را جبری قابل قبول می دانند.اعتماد آن ها به خود و دیگران بی معناست.شاید در بعدی دیگر بتوان گفت که چشم ندارند که چشمداشت داشته باشند.
ادراکی که بینایی را ایجاد کند فقط در کسانی است که رشد یافته ی استعدادهای خویشند که یکی از این قابلیت ها، امیدواری است.آرزو داشتن است.چشمداشت به دنیاست.
امید در زندگی بشر دارای نقشی بسیار اساسی و بنیانی برای لذت بردن است.آینده را دیدن و بر اساس آن، جوشش داشتن است.
در میان کسانی که امید را با ناامیدی تعویض کرده اند، موانع بسیاری متصور می شود و کوشش ها بی فایده و ناعلاج تعبیر می گردند.
بنابراین در انتظار مرگ ماندن امری عادی می شود و فردا را دیدن فقط بر اساس غریزه ای است که سایر موجودات دارند.توقعی از دنیا ندارند زیرا از خود بی توقعند.
این به معنای تفاوت میان انسان هایی است که توقع خواه خود و دیگران هستند و در مقابل، کسانی که بی توقع نسبت به همه چیزند.شاید هم از دیگران توقع تغذیه داشته باشند یا خود، بر اساس جبر از خود می خواهند که رفع گرسنگی کنند.
چنین وضعیتی غیر طبیعی است زیرا آدمی تا در جنب و جوش نباشد هرگز زندگی نمی کند.او مرده ای متحرک نیست.
آه کشیدن و در گوشه ای نشستن برای آدمی جایگاهی دارا نیست.شوق و شادی به همراه اشتیاق برای بهترین زندگی در کنار مطلوب ساختن وضعیت، اموری تفکری و اندیشمندانه است که خاص آدم های رشد یافته است.غیر از این باشد زنده بودن تنها کلامی است که می توان به آدمی داد.نوع بشر دارای آز و حرص است.این حالتی متعادل برای شادکام شدن است که اگر از حد گذرد بیماری خواهد بود.دلخواهی و به دنبال دل گشتن برای آدمی، اصل و اساسی برای ماندن های با معناست.
آرزو داشتن به معنای محبوب بودن و به دنبال محبوب گشتن است.دنیا را باید این چنین نگریست تا بتوان معنای زنده بودن را از زندگی کردن جدا ساخت.دلبری باید و دلبری بشاید.خواهان دلبری زیبا و دنیایی آرام برای رسیدن به آرامشی انسانی، همان آرزو داشتن برای بهزیستی است.چنین توصیفی می تواند تفاوت میان زنده بودن و زندگی کردن را مشخص نماید.