دنیای انسان، متغیر از سایر موجودات زنده است.تفکر و اندیشمندی، او را کاملا متمایز می سازد.تلاش و کوشش های او معنا دار و به سمت منظورهای معینی است.
نوعدوستی و کوشش برای همزیستی مسالمت آمیز، اساس آرامش و آسایش اوست.در این میان، تلاش های بیشتر برای رفع موانع هم قابل پیش بینی است.
این بدان معنی است که تفاوت های فردی باعث نوعی برتری در موضوعات علمی از جمله اختراعات و ابتکارات می شود.
چنین وضعیتی می تواند افراد را والاتر و مشهورتر نماید.گرچه ممکن است بعضی برای خدمت، کارهای بزرگی انجام دهند اما فقط برای همین منظور باشد ولی شهرتی جهانی می یابند و خود را در میان همنوعان خود معروف تر می نمایند.
تاریخ بشر نشان می دهد که بسیاری آمدند و رفتند بدون آنکه نامی از آن ها باقی بماند در حالی که افرادی نیز عکس آن بودند که بعد از صدها و شاید هزاران سال، همچنان موجود در میان مردمند.این وضعیت را مشهور شدن گویند که فقط خاص انسان است و بس.
در موضوع زنده بودن، شهرت جایی برای تلاش ها ندارد.اصلا کوششی معنا دار موجود نیست که به دنبال آن شهرتی ایجاد گردد.
افرادی که گوشه گیرند،خود را چنان دون می یابند که فقط فیزیک خود را حفظ می کنند و در جامعه ی انسانی تغذیه کننده ی خویشند.
یعنی،تفاوت زنده ها با زندگی کنندگان در بسیاری از موارد نهفته است که شهرت یکی از آن هاست.آن هایی که زنده اند، بعد از مرگ،موجودیتی نمی یابند و بعد از مدتی به فراموشی سپرده می شوند.آن ها،معروفیتی ندارند.
مگر نه این است که با کاری ارزنده باید شهرت یافت؟کدامین زنده چنین تلاشی را برای خود میسر می سازد؟شاید هم تفکر دون، اصلی ترین دلیل باشد اما این که فرد یا افرادی در این دنیای وسیع، گوشه ای انتخاب و به فکر تنفس باشند،کم نیستند.اسلحه دارند اما قادر به شلیک نیستند.
در کنار چنین افرادی می توان، به کسانی اشاره نمود که آرام نمی نشینند و در فعالیت های انسانی مداخله می کنند.در تفکر خویش به دنبال مواردی جدید هستند.آن ها خود را ظاهر می نمایند تا بدین شکل، موجودیت انسانی خویش را اثبات کنند.
آن ها، نیک می دانند که بودن با هستن متفاوت است و لذا در تلاشند تا اموری تازه را فاش سازند.زندگی کردن با لذت، همراه با تفکر والا، برای رفع موانع و یاری به دیگران برای بهزیستی همنوعان، از جمله کارهایی است که می توانند و البته انجام می دهند.
شهرت آن ها اساسی برای ماندن آن هاست.این نه برای مدتی محدود که نامحدود نیز قابل تصور است.آن ها همیشه آشکارند و دیگران وجودشان را لمس می کنند.
شاید مثال ادیسون در هنگام استفاده از برق بهترین نمونه باشد.سال ها از مرگ او می گذرد اما شهرت او زنده بودنش را مطرح می کند.
زندگان و به طور کلی، کسانی که دنیا را برای بهترین بودن می خواهند، در صدد بهترین کارها هم هستند.
گاه اختراع و زمانی حرف تازه را ملاکی برای بودن انتخاب می کنند.بر این اساس از جامعه دور نیستند و نکات انسانی را رعایت می کنند.
گرچه شهرت بعضی ممکن است از کارهای ناشایست باشد اما هدف ما در این نوشته فقط کارهای انسانی است و غیر آن را سقوطی در بودن می دانیم.
شاید چنین افرادی که خود را با بدی ها مشهور می کنند تنها نفرین ها را می خرند و یادآوری های ناصواب را میان جامعه خواستارند.
پس،زنده بودن با شهرت نمی تواند در یک مسیر باشند.آشکاری آدمی در تلاش ها و کوشش های خاص اوست که شهرت نامیده می شود و البته از خواص زنده ها نیست که زندگی کنندگان است.شهرت، خاص افرادی است که با همنوعان خویش در تعاملند.
نام آور شدن انسان ها هرگز در زنده بودن آن ها نیست که در تاثیراتی است که بر سایر انسان ها برای رشد و ترقی دارند.هماپ کسانی که اثرات جاودان از خود باقی می گذارند و سال ها تلاش و کوشش خویش را صرف همنوعان خود می کنند.
نامداری برای این افراد همانی است که نتیجه ی کارها نامیده می شود.در میان جامعه ی انسانی وجودی معروف دارند و اساس کار را نیز در چگونگی ماندن می یابند.گاه با نوشته ای و زمانی با دیدگاهی، خود را آشکار می سازند و چنین وضعیتی را تنها در فعالیت ها می یابند.
پس، چون فکر می کنند لذا وجود هم دارند.کسی نمی تواند تفکر آن ها را خاموش کند یا خلع سلاح نماید.
آن ها خودشان هستند و به این وضعیت هم افتخار می کنند.تفاوت بودن و هستن نیز در این معنا آشکار و مشخص می شود.تاثیر، شهرت می آورد.
شهرت را می توان به معانی بسیاری به کار برد.از نامداری گرفته تا آشکار نمایی خویشتن در میان جمع و مردمانی که همزیستند.
از معروف شدن در محیط های کوچک تا بزرگ و بزرگ تر تا حد جامعه ی انسانی است.زنده ها در این میان فاقد شهرتند.اصولا وجودی ندارند که شهرت نیز داشته باشند.این تفاوتی بزرگ میان زنده ها و زندگی کنندگان است که یکی را بی شهرت و دیگری را شهرت دار می نماید.
از این نظر، مشهوری آدمی تنها برای کسانی است که فعالند و دیدگاه های اندیشمندانه ای دارند.مستمر در رشد خویشند و ترقی را حدی برای خود قائل نمی شوند.
باید زنده ها را تنها وجودی فیزیکی بنامیم که تابع دیگرانی هستند که خود زندگی می کنند.
با این حال، نوع بشر،راه های متفاوتی را برای زندگی کردن می یابد که اصلی ترین آن ها جستجوی شهرت و نام پروری است.