انسان موجودی است که از لغات استفاده می کند و برای آن ها معنا و مفهوم می سازد.او به چنین کاری نیاز دارد و در تلاش است تا از تئوری به عمل برسد.
وی برای زنده بودن خود در موارد بسیاری متضادها را اجرایی می کند و تناقض ها را لازم و ضروری برمی شمارد.
او برای خویشتن حد و حدود تعیین می کند در عین حالی که خود را برای تدوین قوانین، آزاد برمی شمارد.بدین شکل میان آزادی و حد و حدود نوعی تناقض یافت می شود که آدمی به عمق آن پی برده و همچنان بر آن استوار باقی می ماند.
آزادی را اگر رها شدن بنامیم، تدوین قانون، محدود شدن و در حد و حصر حرکت کردن می گردد.نوعی تقابل که گاه تصادم هم ایجاد می کند.
بنابراین، نوع بشر آزاد آفریده شده و می خواهد تا آزاد باقی بماند.بنابراین چه لزومی وجود دارد که حدود را بپذیرد و آزادی را لمس کند؟
حریت خواهی با تلاش های آدمی در طول تاریخ محقق شده است.رهایی از انواع ظلم ها و ستم ها از او موجودی خاص با شهرت جهانی ساخته است. وی در هر گوشه از این دنیای پر تلاش،نام و آوازه ای برای یافتن آزادی نموده است.
کسانی که آزاده اند، نوعی خاص از بشرند که معروفیت خود را در رهایی یافته اند و کوشش های خود را برای رسیدن به منظورهای آدمی جهت داده اند.
به نظر می رسد که معنای آزادی، نوعی سردرگمی ایجاد و با تلاش های نوع بشر برای محدود کردن، بی معنا نموده است.
آزادی چیست؟ همین پرسش می تواند انسان ها را به دو نوع معین تقسیم کند.زندگان و زندگی کنندگان.آن هایی که با این واژه بیگانه اند و کسانی که در پی محقق کردن آن هستند.
این تفاوت را می توان در اساس یافت و با تفاسیر، معین نمود.آزادی در بعد انسانی، معنای شگرف دارد و با رهایی شدن به هر شکل، متفاوت است.آزاد بودن غیر از بی بند و باری است.
معنای آزادی را می توان در هر دو شکل یافت و تفسیر نمود.برای افرادی که فقط زنده اند، آزادی معنایی ندارد.برای دستیابی به کدامین هدف، باید در پی آن باشند.رهایی از کدامین قید و بندها؟آن ها بندها را خود ساخته اند و به دور خویش کشیده اند.
بنابراین، آزادی زمانی قابل قبول است که ضدیت آن را نفی نمایند.در محدوده ی خود ماندن و بر آن تاکید نمودن، همان ضد آزادی خواهی است.
شاید آزادی را بتوان به شکل های مختلف معنا نمود یا درک کرد اما هر چه باشد، از خویشتن آغاز می شود و سپس به اطراف منتشر می گردد.
افرادی که زنده اند، در خویشتن آزادی نمی یابند.در محدوده ی خویش گرفتارند و آن را نیز خواهانند. رسیدن به هر آرزویی قبل از آن، خواستاری آن است.رسیدن به خواسته باید در وجود، موجود باشد.آزادی، بنیان رها شدن از خویشتن است.
در مقابل، زندگان افرادی هستند که رهایی از خویشتن را اساس می دانند.هر عاملی که تفکر و تعقل آن ها را به بند کشد، نفی می کنند.
آن ها،آزاد در اندیشمندی اند و در استفاده از توانایی ها، حد و حصر نمی شناسند.همان طور که قابلیت های آن ها بی حد و حصرند، تلاش در کمال آزادی، برای رشد و ترقی آن ها هم، بی حد و حصر می شود.
رسد آدمی به جایی که به جز خدا نبیند است.برای آن ها بهترین آزادی، آزادی فکر و عقل است.رهایی این دو قوه ی اصلی از انواع سنت ها و رسومات غلطی است که مانند انواع دیوارهایی بلند، مانع بروز آن ها می گردند.
این ها زندگی می کنند زیرا روند ادامه ی حیات را خود، انتخاب می نمایند.آزادی، دست یافتنی است و باید آن را به دست آورد.
کوشش لازم دارد و فعالیت های عمده را می طلبد.کسانی که چنین تلاش هایی دارند، در حال لذت بردن از زندگی خویشند.
خلاص شدن از انواع دیوارهای شهوانی برای نوع بشر، آزادی است.رهایی از شکم پرستی و عبد دیگران شدن است.
باید رها شد و در دریای پر تلاطم زندگی، آزادی را یافت و آن را مقدس نمود.زنده ها این چنین نیستند و شاید هم نمی دانند که می توانند خود باشند و خود تصمیم گیرند.روند زندگی کردن را در یابند و آزادی را ریشه دار ترین راه برای زندگی کردن بشمارند.
در چنین وضعیتی است که آزادی معنایی انسانی می یابد و با دنیای حیوانات و درندگان متفاوت می گردد.
آزادی، بی بند و باری نیست.در شهوت ها رها شدن نیست.آزادی، رها شدن از انواع مشکلاتی است که تفکر را به چالش می کشند و فکر را مغلوب می نمایند.
آزادی برای کسانی است که فعال در یافتن هستند.آن را می شناسند و برای لذت بردن، به آن نیاز دارند.آزادی دست یافتنی است.
در هر صوت، میان زنده ها و زندگی کنندگان تفاوت های فراوانی در آزادی و مفهوم آن وجود دارد.
کسانی که آن را با لقمه ای نان عوض می کنند زنده هایی هستند که قصد ماندن در این دنیا، به هر شکلی را دارند.همان کسانی که مفهوم آزادی را در معنای دیگران می یابند و موجوداتی بی تحرک و تابع دیگران می شوند.آزادی در رها شدن انواع انسان ها از قید و بندهای مصنوعی است که گاه خود می سازند و می یابند.
آزادی در فکر و هوش برای آدمی، بنیانی ترین رها شدن هاست.باید این مهم را نه تنها در تئوری که در عمل نیز یافت.
حریت در انسان بودن، بهترین نوع ازادی است.گاه باید چنان آزاد اندیش بود که رهایی را به هر شکل، نوعی بی آزادگی تلقی نمود.
در جوهری آدمی، آزاد بودن معنایی درونی دارد و رها شدن از حصرهایی است که انسان را به سمت حیوانیت می کشاند.بهترین آزادی، رهایی از تعلقات کاذب خویشتن است.
