انسان در تلاش های خود در پی آن است که نتایج آن را لمس کند.هدفدار بودن کارها نیز به همین منظور انجام می گیرند.به دنبال نتیجه ی تلاش ها بودن، نشان دهنده ی آینده نگری اوست.مانند باغبانی است که بعد از کوشش های فراوان، میوه ی محصولات را طلب می کند.گرچه میان انواعی از تلاش ها تفاوت وجود دارند اما این بدان معنی است که آدمی با آینده نگری نوعی بیداری را خواستار است که به او امید و امیدواری می دهد.
این ذات زندگی کردن انسان است که قصد دارد با توجه به حال،آینده را نیز برای خود، خوش بینانه ترسیم نماید.زندگی کردن در این روند، نوعی رضایت خواهی نیز ایجاد می کند.خواسته ای برای گرفتن نتایج کار و نیز روشنی برای راهی که در پیش روی اوست.ثمر زندگی برای همه ی انسان ها خواسته ای است که منطقی به نظر می رسد.
برای بررسی سبک زندگی و رابطه ی آن با ثمر دهی، می توان، انواعی از روش ها را مطرح کرد.گاه متعادل مانند واقعیت پذیری و زمانی تفریط مانند انواع خساست ها و تنگ نظری های اقتصادی که هر یک از این نگاه ها نوعی از روش ها را می طلبند.اگر هر یک را جداگانه در نظر گیریم می توانیم انسان ها را به دو نوع تقسیم نماییم.آن هایی که زنده اند و کسانی که زندگی می کنند.
بنابراین، ثمر یابی یا ثمر دهی می تواند انواعی از زنده ها را معرفی کند یا این که زندگی کنندگان را مشخص نماید.پرداختن به هر یک، نشان دهنده ی توجهی است که به این عامل می گردد.حاصل زندگی چیست؟ به چه منظوری باید در این دنیا زندگی کرد؟برداشت انسان ها از نتایج تلاش ها کدام است؟هر یک از این پرسش ها ما را به سمت تقسیم بندی، راهنمایی می کند.
ابتدایی ترین نگاه، همان زنده بودن است.کسانی که از تلاش های خود، تغذیه را اساس می دانند.در کوشش های خود، زمان را تنها برای بودن و در میان خانواده زندگی کردن در نظر می گیرند.خوردن و آشامیدن در کنار تشکیل زندگی و خانواده،تولید بچه و در نهایت، بزرگ کردن آن ها به مانند امری طبیعی و جبری که خارج از توان اوست و فقط نشان دهنده ی پیروی است،در نظر می گیرند که اگر نشود مرگ را به دنبال دارد.تفکر و اندیشمندی برای تغییر، چندان کار ساز نمی شود و انسان در این میان، تابعی کامل می گردد.
موجودی که از نظر محتوا تفاوتی با سایر موجودات ندارد و تغییر در زندگی نیز امری نیست که مورد توجه باشد.این نوع انسان، ثمر دهی را تنها در زنده بودن می داند و برنامه ای فراتر از آن ندارد.در همان حال می ماند و محدودیت را در کنار خویش می یابد.
در مقابل، افرادی که زندگی کردن را اساس تلاش های خود می یابند، کسانی هستند که ثمر دهی را بسیار وسیع تر از تغذیه و ماندن در نظر می گیرند.به درون می پردازند و به بار نشستن کوشش ها را در ابعاد مختلف پیگیری می کنند.پویا و پر تلاش، همراه با اندیشمندی و برخورد خردمندانه با انواعی از رویدادها و نیز هدف دار بودن نوع زندگی برای رسیدن به اهدافی که اساس آن ها،تغییر و تحول نگری است،می باشند.
در چنین وضعیتی است که ثمر نیز از حالت عادی خارج می شود و شکلی متعادل تر به خود می گیرد.فایده خواهی از کوشش ها برای او،نماندن و سکوت نکردن است.خود را موثر بر دنیا و چگونگی تغییر آن می داند و این باعث امیدواری گشته و دیدگاه محدود را به وسعت بشریت می کشاند.او خود را مانند موجودی که باید مورد توجه باشد در نظر نمی گیرد بلکه خود، باعث توجه ی دیگران می شود.
در میان انسان ها، زنده بودن فقط نفس کشیدن نمی شود و نوع بشر در هر کجای آن که باشند، باید سود دهی تلاش های خود را مهم بدانند و در پی دریافت آن باشند.اگر این چنین رویدادی محقق نشود یا این که خواستاری نداشته باشد، تفاوتی را میان نوع بشر با سایر موجودات ایجاد نمی کند.
فایده ی تلاش ها باید اساس و بنیان هر دیدگاهی باشد.از این نظر است که عدم توجه به آینده و خواستاری فایده و سود باعث می شود که او را موجودی منفعل و زنده بنامیم که چندان تاثیری بر جهان اطراف ندارد و تنها وجودی فیزیکی دارد.
چنین افرادی کم نیستند و گاه خود نیز این را اعتراف می کنند.اندیشه را از خود دور یافته در می یابند و خردورزی را شامل خود نمی دانند.از این نظر،بیهوده زیستن را می توان به آن ها تعلق دانست و عدم تحرک معنا دار را نیز در رفتارها یافت.
گرچه ثمر دهی می تواند موضوعات متعددی را دارا باشد و ما را به اشکال مختلف رهنمود نماید اما عدم آن بدون شک موردی جدید است.همین هاست که باعث جدایی انسان ها از هم می شود.
ثمر خواهی از هر نوعی که باشد، زندگی کردن را معنا می بخشد و البته ارزیابی یا ارزش دهی نیز می تواند آن را به دون ترین یا والاترین تقسیم نماید.در کنار آن ماندن و منتظر نبودن نیز می تواند تنها زنده بودن بشر را رقم زند.میوه ی باغبان و منتظر آن بودن با تلاش ها، معنا دار می شوند.میوه ی زندگی نیز همین است.پس میوه ی زنده بودن معنایی ندارد و افرادی که منتظر تقدیم میوه ها هستند بدون این که حرکتی انجام دهند، زنده و نفس کش می باشند.
به بار نشستن تلاش ها تنها برای کسانی است که زندگی می کنند و البته از آن نیز لذت می برند.فایده زنده بودن در زندگی کردن است که ثمره ی تلاش ها و کوشش های نوع بشر است.
