دوستی در روابط انسانی،موضوعی کاملا بشری است.گرچه بعضی چنین وضعیتی را در حیوانات هم می یابند اما اگر هم موجود باشد، در حد غریزی است.
رفاقت در میان انسان ها امری طبیعی و نفسی است و بر همین اساس است که آدمی را موجودی جمع گرا می شمارند.
دوستی بر اساس راستی، اوج رفاقت هاست در حالی که گذرا نگریستن به آن، تنها، دون بودن آن را رقم می زند.
کسانی که در درجه های مختلف دوستی هستند، شخصیت های متفاوتی دارند و حتی می توان ارزیابی های موجود را برای این چنین افرادی، ملاکی برای انسان بودن دانست.
رفاقت برای رسیدن به اهداف بلند انسانی و نیز تحولگرایی برای رشد و ترقی جوهره ی آدمی، همان مبنایی است که آدمی را از سایر موجودات جدا می سازد.صداقت امری درونی و مواجهه با انواعی از رشدهاست.
دوستی از روی راستی و درستی، در میان انسان ها،دارای دو شکل مختلف و متضاد است.کسانی که دغل باز و نیرنگ کارند از این قاعده خود را متمایز می سازند.اساس این موضوع بر درستی انسان هایی است که می دانند و می خواهند.اگر ضدیتی با این حالت باشد، در این دایره قرار نمی گیرد.
در میان چنین وضعیتی می توان، به دو نوع انسان اشاره داشت.آن هایی که صداقت را عاملی در محبت صادق می دانند و لذا می کوشند تا با دیگران بر همین اساس رفتار نمایند.دوم کسانی که چنین وضعیتی را در خود نمی یابند.البته این بدان معنی نیست که دغل کار یا فریبکار باشند.
در واقع،نوع دوم،انسان هایی هستند که معیاری به نام صداقت را در دنیای خود نمی یابند و لذا می توان آن ها را انسان های زنده نامید.بودن در این دنیا را با زنده بودن، مساوی در نظر می گیرند.
ایثار در معنی دیگری از صداقت می تواند شامل افرادی باشد که انسانیت را در درون خود به اعلی ترین شکل، ترقی داده اند.افرادی که زندگی می کنند و وجود دیگران را در کنار خود درک می نمایند.درد آن ها درد خویشتن است و بر همین اساس،همکاری برای رفع مشکل همنوعان را اساسی برای بودن خود در نظر می گیرند.صداقت و محبت سازی را در رفتارهای خود عملی، پیاده می کنند.آن ها در میان جمع و با همگان زندگی می کنند.
این نوع انسان ها، روند زندگی را انتخاب کرده و خود را جزئی از مردم در نظر می گیرند.صداقت و راستی را عاملی برای نزدیکی دل ها می یابند و عمل می کنند.از انواع خودگذشتگی ها گرفته تا بخشش و همکاری،در تلاش و کوششند.
بنابراین، مردم به دو دسته تقسیم می شو.ند.آن هایی که زنده اند و کسانی که زندگی می کنند.
تفسیر صداقت هر چه باشد، در انسان بودن آدمی دخیل است.ما این را کافی نمی دانیم و روند انتخابی آدمی را برای ادامه ی حیات، مهم تر بر می شماریم.
آن هایی که می آیند و می روند بدون اینکه تاثیری بر این دنیا گذراند، بسیار متفاوت از کسانی هستند که آمدند و رفتند اما هنوز خوش نام، پا برجا باقی مانده اند.
رنده ها کسانی هستند که به نفس کشیدن خود دلخوشند.پس چون در دایره ای محدود قرار می گیرند، خود را موثر بر دنیا بر نمی شمارند.آن ها،عشق و معشوق را نیز در دون ترین شکل درک می کنند و شاید هم درک نکنند.
محبت و عشق نسبت به معشوق حقیقی هم همان صداقتی است که در درون آدمی نهفته است.
زنده های بی تاثیر بر دنیا که خود را در میان امواج قسمتی می یابند، هرگز نمی توانند ارزشیابی های انسانی را درک نمایند.آن ها تنها، به بدون خود دلخوشند و اطراف محدود را می یابند.
صداقت که ابتدای آن نوعی استعداد محسوب می شود، در تمام انسان ها بالقوه موجود است.همه می توانند صداقت داشته باشند و از آن برای پیشبرد کارها استفاده کنند.از این مهم برای ایجاد رشد انسانی و رسیدن به اوج آدمیت سود برند و به صورت رفتاری، با هنموعان خود،به شکلی عمل کنند که آرامش و آسایش را ره آورد باشند.
لازمه ی استفاده از این توانایی، بودن در راه است و لذا کوشش های آدمی بدون توقف و تلاش های او برای کمک به دیگران و انتخاب بهترین شیوه ی زندگی کردن است.موجودی که متفکر است و با استفاده از این قدرت، از سایر موجودات جداست.
بدیهی است که شیوه ی زیست او نیز بسیار متفاوت از سایر جانوران است.صداقت و راستی در عمل، همیشه خاص انسان هایی است که واقعا انسان هستند و جوهره ی درونی خود را متعالی ساخته اند.
زنده ها در مقابل صداقت قرار نمی گیرند اما آن را عاملی در زندگی برنمی شمارند.خود را انتخابگر نمی دانند و لذا نوعی جدایی از وضعیت را برای خود در می یابند که نتیجه ی آن، نفس کشیدن و همراه دیگران رفتن است.هرچه گویند گوش می دهند و صداقت را در کلام دیگران می یابند بدون اینکه معنی آن را درک کنند.چنین افرادی، حتی در میان جمع هم که باشند، تنها خواهند بود.تاثیر پذیرند و هرگز خود را تاثیر گذار در نمی یابند.
صداقت، نوعی تاثیر گذاری بر دیگران برای ساخت جامعه ای ایده آل و بسندیده است.
انسان ها، با صداقت به دو شکل تقسیم می شوند.آن هایی که آن را درک می کنند و در درون خود جای می دهند که در واقع زندگی کنندگانند و دیگری کسانی که صداقت را موثر بر رفتارهای خود نمی یابند و لذا آن ها فقط زنده اند و حیات دارند.