برای نوع بشر،داشتن حالات مختلف راهی برای بهزیستی یا بد زندگی کردن محسوب می شود.حالات درونی او که گاه روحیه نامیده می شود،چنان خراب و سر در گم است که حوصله را از مسیر خارج می کند و فرد در بدترین شرایط، خود را می یابد.
در ضدیت با ان، حالات خوش برای او، خوشایندی و گذر خوب زندگی،به همراه می آورد.از اینکه غم و شادی می توانند موثر بر نوع زندگی باشند شکی نیست اما سئوال اساسی این است که غم در کدامین بخش از بدن آدمی جای می گیرد و کدامین بخش را تحت تاثیر قرار می دهد؟
در واقع می توان گفت که غم یا اندوه که حالتی منفی دارد و تعادل را در بسیاری از موارد بر هم می زند،چگونه تاثیری بر نوع انسان دارد؟ اصولا غم با چه چیزی از درون ارتباط دارد؟
غم چیست؟آیا عاطفه است یا حالت و اگر هر دو، چگونه بر سبک زندگی تاثیر گذار است؟
غم، دردی است درونی،حالتی است که فرد را تحت فشار قرار می دهد.علت های مختلفی را داراست و بدون شک، برای انواع انسان ها به یک شکل ایجاد نمی شود.شاید موردی که برای فرد غم ایجاد می کند، ممکن است برای دیگری این چنین نباشد.
ما تفاوت ها در درک را قبول داریم و این را نیز طبیعی برمی شماریم اما آیا برای نوع بشری که در حالت تعادل است نیز می تواند یکسان باشد؟
در واقع، آیا زنده هایی که آدمی نامیده می شوند و در جمع زندگی می کنند، تحت تاثیر همان غمی هستند که زندگی کنندگان دارند؟
طبیعی است که غم و تاثیرات آن نمی تواند برای این دو نوع انسان یکی باشد.شاید زنده ها، غم های کمتری دارند زیرا ادراکی انسانی که بتواند موثر باشد را کمتر دارا هستند.
غم را می توان از زویای مختلفی نگریست که مهم ترین آن ها ریشه ی ساختاری آن است.
افرادی که انسانیت را می فهمند و برای خویشتن، زندگی کردن را انتخاب کرده اند کسانی هستند که غم های دیگران را نیز غم خود می دانند.بی تفاوت نیستند.غمگینی آن ها از بابت فشارهایی است که بر دیگران وارد می کنند.آن ها نمی توانند دیگران مظلوم را ببینند و خود را کنار زنند.انسانند و رشد و تعالی آن ها باعث عکس العمل های مختلفی می شود.
تفاوت در جامعه بودن و با جامعه بودن، در همین نکته ی ظریف است.در واقع،کسانی که غم را در درون خود می کشند و حالاتی را که در ذات خویش ادراک می کنند نه از بابت خودخواهی است که جمع خواهی و دگر اندیشی است.تولید غم برای این چنین افراد در جامعه فراوان است.درکی والا دارند وسریع اندوهگینی را در خود در می یابند.با مشاهده ی دیگران همنوع، غم و غصه را به جان می خرند و بر خویش موثر بر می شمارند.
در کنار چنین افرادی می توان، زنده ها را نیز تصور کرد.در خواب خویشند.بی تفاوت از اطراف، فقط، در دایره ی خویش می چرخند و رهروی دیگرانی هستند که خود را به آن ها وابسته می دانند.غم و اندوه را راهی برای ماندن نمی دانند.اگر این چنین بود، غمگین ترین انسان ها محسوب می شدند.
غم خود را تنها چیزی می دانند که ایجاد می شود.لازم نیست که غم دیگران را بخورند.هرکس برای خویشتن باشد.من را با ادامه ی زنده بودن کافی است.هر کس خر مراد خویش را براند و از غم های دیگران جدا گردد.
شاید هم حق داشته باشند زیرا ادراکی والا ندارند.آدمی را از خود نمی دانند و خود را نیز جدای از دیگران در نظر می گیرند.شاید اگر جبر نیز نبود، با آدمی نمی ماندند.ما را با خویشتن خوش است با غم دیگران چه کار؟چنین تصوری تنها مخصوص زندگان است.
با این حال،از مناظر مختلف می توان غم را در جامعه ی انسانی مورد نظر قرار داد.از بابت شخصی یا جمعی.از شکل منبعی یا استمراری.از دایره ی درونی یا برونی.هر شکلی که باشد، نوعی فشار محسوب می شود.
علت این حالت هم تاثیر ذات آدمی است.در واقع،کسانی که آدم بودن را برای خویش افتخار می دانند و نوع بشر را همان خودی می دانند که فردی است، لذا، غم دیگران را نیز غم خویش بر می شمارند.برای غم زدایی می کوشند و تلاش برای کاهش و از بین بردن را نیز استمرار می بخشند.
این ها در جامعه زندگی می کنند.قصد لذت بردن از وجود را دارند.از کمک ها رضایت می جویند و در انتقال، کوشا هستند.
این انسان ها که با زندگی کردن، به بودن خود شکل می دهند، همان کسانی هستند که تحت تاثیر حالات انسانی قرار می گیرند.انسانند و درکی عمیق از انسانیت دارند.
در ایجاد غم ها هم می توان موضوعات متعددی را یافت.اگر عامل غم ها، موارد طبیعی و حوادث غیر قابل پیش بینی و غیر انسانی است، همراه شدن و کشیدن بار سنگین اندوهگینی، نوعی رفتار انسانی برای یاری و کمک دهی است.مانند آنچه در زلزله ها روی می دهد یا در حوادث طبیعی دیگر مانند سیل و آتشفشان قابل پذیرفتن می گردد.در غم هایی که نوع بشر می سازد، وضعیت متفاوت می گردد.زنده ها که تاثیری بر از بین بردن آن ها ندارند.در خویشتن مدفونند و غم را در درون غریبه می یابند.
انسان هایی که در سبک زندگی کردن خویش، انتخابگر محسوب می شوند، هرگز سازنده ی غم دیگران نمی شوندبلکه، بالاتر از آن، در غم کشی نیز همراه با مردم می گردند.می کوشند تا با انسانیت خود این عاطفه یا حالت را چنان کاهش دهند که شادی و سرور جایگزین آن ها گردد.میان زنده ها و زندگی کننده ها در موضوع غم، تفاوت های بسیاری است.