لغت مرگ برای بسیاری ناخوشایند و بیان کننده ی غم و اندوه است.آدمی خواستار زندگی ابدی است.همیشه همین طور بوده و خواهد بود که بماند و از بودن در کنار زن و فرزند یا پدر و مادر، خویشتن را در آرامش یابد.
نیستی و نبود یا جدایی و از بین رفتن هیچگاه برای آدمی خوشایند نبوده است.ماندن برای همیشه، نیازی است که در درون آدمی جای می گیرد و هرگز فراموش نمی شود اما این، تنها، آرزوست.
مرگ واقعیتی تلخ برای بسیاری است که نمی خواهند از عزیران خود جدا شوند.به همین مظور است که مرگ در معنای واقعی، دارای یک مفهوم بیشتر نیست و آن نبودن دز این دنیا و رفتن به دنیایی که بعضی معتقد به ابدیت آنند.در قبر گذاشتن یا جنازه را به شکلی از بین بردن است.مرگ، نیستی فردی است که تا چند لحظه یا زمان قبل، زنده بود.
در معنایی این چنینی، انواع حوادث می توانند مرگ را زودرس کنند.تصادف ها، سن و سال نمی شناسند و گاه این انسان است که زمان مرگ را زودتر رقم می زند.
در این معنا، جنگ راهی برای رسیدن به مرگ زودرس است و زلزله و سیل هم یاری دهنده در زودتر رسیدن هستند.درگیری های شخصی یا جمعی هم می توانند زمینه را برای زودتر رسیدن، مهیا کنند.
انواعی از بیماری ها و مرض های ناعلاج قادرند تا مرگ را عینی کنند.بدیهی است که چنین تصوری از مرگ، برای انسان ها نمی تواند رضایت آمیز باشد و بر همین اساس است که انواعی از تفکرها به بار می نشینند و اختراع و اکتشاف ها، روی می دهند.
انسان برای مبارزه با مرگ، انواع کوشش ها را در طول تاریخ داشته د همچنان خواهد داشت.مرگ برای او امری پذیرفتنی همراه با غم و اندوه است.
در کنار مرگ طبیعی با معنای مشخص نیستی و در ارتباط با جسم و جان می توان، نوعی دیگر از مرگ را یافت که مانند قبل نیست.
فرد نفس می کشد اما مرده است.مرگ در این شکل، هرگز قبر کندن نیست.جنازه در این نوع مرگ، معنایی ندارد.بسیاری از افراد، راه می روند در حالی که زنده نیستند.نفس می کشند در حالی که مرده اند.
ادراک چنین مرگی تنها از سوی کسانی است که به جای جسم آدمی، به درون او می نگرند و جوهره ی وی را مد نظر قرار می دهند.مرگی حقیقی که با بودن آدمی رقم خورده است،انواعی از نمادهای زنده بودن را در درون خود داراست.
شاید همین معنای اساسی باشد که انسان ها را به دو شکل تقسیم بندی می کند.آن هایی که زنده اند و در حال زندگی کردن هستند و می دانند که چگونه دوران را می گذرانند و کسانی که نمی دانند زندگی کردن چیست.
با این حال،مرگ همراه با نیستی برای بسیاری قابل قبول است اما برای اهل علم، نیستی در شکل های مختلفی قابل بررسی می شود.نیستی، نبود جسم نیست بلکه نبود انسانیتی است که نوع بشر به آن نیاز دارد.
مرگ بسیاری از آدم ها زمانی رقم می خورد که در درون خود کمترین رشدی را دارا شوند.شاید هم از درون غافلند یا نمی دانند که آدمی برونگرا نیست بلکه موجودی درونگراست که لذت را از درون می فهمد و غم را در دل، ادراک می کند.
انسان های مرده ای که نسبت به دیگران بی تفاوتند، بسیار فراوانند.تاثیری در روند زندگی دیگران ندارند و مانند اجسامی بی خطر، در شکل ظاهر، قرار گرفته اند.جدا بودن از انسان های دیگر، همان مرگی است که برای اهل علم، قابل قبول می گردد.جدایی در معنای حقیقی خود همان مردگی است که بعضی با خود دارا هستند.
پرداختن به عکس قضیه هم مهم است.چه بسیار افرادی که در درون قبرها قرار دارند و حتی کسانی جایگاه دفن آن ها را نمی دانند اما در میان افراد جامعه، زنده و حاضر هستند.همین باعث می شود تا معنای مرگ را از ظاهری به حقیقی، تغییر دهیم.
انواع دانشمندان و مصلحان اجتماعی که با مردم بودند و در درون آن ها جای گرفته اند ممکن است سال ها پیش و شاید هم قرن ها پیش از بین رفته باشند اما هرگز مرده محسوب نشوند.
بر همین اساس است که در معنا یابی مرگ می توان رفتارهای آدمی را اساس قرار داد.آن هایی که بر بنیان آدمیت رفتار می کنند نمی توانند از بین روند.در مقابل، کسانی که حتی در کنار ما هستند و نفس می کشند یا در همسایگی قرار دارند، می توانند مرده هایی از قبل محسوب شده باشند.نبود و بودشان چندان تفاوتی ندارد.
مرگ در این رابطه تنها با آدمی بودن معنا می یابد.زنده ها از نظر ظاهر، مرده نیستند اما از درون، از بین رفته اند.
پس،کوشش های آدمی برای نوع زندگی ملاکی معین می گردد و بر همین اساس است که مرگ، معنایی علمی به خود می گیرد.
بنابراین،تمام کوشش هایی که برای رشد آدمیت آدم ها صورت می گیرد حتی اگر منجر به از بین رفتن جسم ها شود، مرگ محسوب نمی شود.مرگ برابر با نیستی زمانی است که نبود تاثیر افراد در کل، مد نظر قرار گیرد.بی تفاوتی، همان نیستی و مرگ است و کوشش و تلاش برای رشد و تعالی آدمی، همان زنده بودن و زندگی کردن است.
مرگ، معنایی بالاتر از فهم طبیعی دارد.کسانی که در مرگ ظاهری دیگران می گریند تنها از بین بردن جسم را می فهمند در حالی که گریان در مقابل مرگ های باطنی، معنایی فراتر از فهم و شعور عادی را می طلبد.
مرگ جدایی است.این جدایی بیشتر از اینکه برونی باشد،درونی و ماهیتی است.مرگ با از بین رفتن ماهیت آدمی ایجاد می شود.