انسان موجودی عجیب و متفاوت با سایرین است.تفکر و تعقل او باعث رفتارهای انسانی و کوشش ها و تلاش های او باعث تغییرهای عمده در نوع زندگی می گردد.
او،دنیا را متغییر می یابد و بر این اساس، در پی رشد و تعالی خویشتن است.سدی برای این هدف نمی یابد و چنان رفتار می کند که گویی هرگز نمی میرد.
نگاه او به دنیای امروز، متفاوت و گاه مختلف است.در بعد انسانی نیز تفاوت ها مشهود و رفتارها متغیرند.در این میان، انسان ها را می توان به ابعادی از وجود، تقسیم بندی نمود.یکی از این موارد، موضوع “زنده” و “زندگی” است.
دو واژه ی کامل، متفاوت که معانی مختلفی دارند و از یکدیگر جدا هستند.انسان هایی که زنده اند و کسانی که زندگی می کنند.پرداختن به این مهم در ابعاد مختلف، نشان دهنده ی ظریف کاری در انسانیت است.
در سخن آخر همین بس که گفته شود،آدمی دارای دو نوع نگاه به وجود خویش است.یا جمع را می پذیرد و بر این اساس هم تاثیر پذیر است و هم تاثیر می کند و یا اینکه در جمع است و لذا تنها تاثیر پذیر است.این دو نگاه برای انسان باعث جدایی آن از جامعه یا صمیمیت با آن می گردد.
از ابعاد مختلف که نگاه شود، افرادی که زندگی کردن را انتخاب می کنند، همان کسانی هستند که برای خویش، ارزش قائلند و ضمن همکاری با سایر انسان ها، در صدد ایجاد تغییرهای مثبت در میان جمع هستند.از این نظر متفکر و مسئولیت پذیرند و در کوشش های خویش، این مهم را منتقل می کنند.
آن ها،لذت بردن از وجود خود را در انواع تلاش ها منعکس می نمایند.اندیشمندی برای آن ها گذران زندگی نیست که زندگی کردن است.در واقع آن ها خود را ارزشمند تر از یک موجود بی خاصیت می دانند.
در کنار این وضع می توان به افرادی اشاره نمود که وجودشان مضر یا در بهترین تفسیر، بی تفاوتی است.کسانی که تنها تاثیر پذیرند و با انواعی از چاپلوسی ها، خود را به دیگران تکیه می زنند تا تغذیه شوند.دلی خوش دارند که زنده اند بدون اینکه تاثیری بر روند دنیا داشته باشند.صبح را شب می کنند و شب را صبح و این را گذران عمر می دانند در حالی که زجر می کشند و از خود چیزی برای گفتن ندارند.
خود را آدمی بر می شمارند در حالی که تفکر و تعقل را درگوشه ای زندانی نموده اند و شاید هم رشدی بدان حد ایجاد نکرده باشند تا وجودی موثر بر دنیا داشته باشند.
آن ها،مردگانی متحرکند و نفس زنان، خود را از این جا به آن جا می برند.ما این نوع افراد را تنها”زنده” می دانیم در حالی که چنین لفظی می تواند برای همه ی حیوان ها نیز مستتر باشد.
بنابراین، برای معیار سازی در آدمیت و انسانیت، این دو نوع برخورد را می توان مد نظر قرار داد.
انسانیت حکم می کند که آدمی با همنوع خود در ارتباط باشد و بدین سان، نوعی درک متقابل و مشترک ایجاد نماید.درد را بفهمد و آن را نیز منتقل کند.برای علاج انواع مرض های روحی و روانی، خود را مقید بداند و نوعی همدلی در خویشتن بیابد.
در کنار این وضعیت است که زندگی کردن معنا می یابد و با غیر آن، در تناقض قرار می گیرد.کوشش ها برای رسیدن به اهدافی انسانی همراه با نگاهی انسانی است.
در واقع، حتی برای گذر از این وضعیت و تبدیل شدن به تعالی و ترقی،حیوان ها را نیز جزئی از دنیای خلقت بر می شمارند که نیازمند به توجه اند.
زنده بودن برای انسان، نوعی مرگ تدریجی است.بر گرده ی دیگران سوار شدن و از آن ها تغذیه کردن به هر شکل، نوعی حیوان زیستی است.
انواع کوشش هایی که آدمی برای بهزیستی و رسیدن به رفاه اجتماعی همراه با امنیت و آسایش انجام می دهد، نشان دهنده ی تعهد او به همنوعان است.این یعنی، موثر بودن بر دیگران و تلاش برای ایجاد تحول های انسانی است.
کوشش هایی که در قالب های مختلفی انجام می گیرند و دنیا را پر از صفا و صمیمیت می کنند.
دنیای زنده ها هرگز این چنین نیست در حالی که زندگی کنندگان عکس آن هستند.این بدان معناست که دنیای امروز تنها به وسیله ی کسانی قابل اداره شدن است که روش زندگی کردن را خود، انتخاب می کنند.
پس،انسان را نمی توان از جوهره ی اصلی خویش جدا نمود که اگر بشود، تبدیل به نوعی حیوان با شکل انسان می گردد.
زندگی کردن برنامه دارد که مهم ترین آن، برنامه های انسانی همراه با آدمیت اوست.آدمی بدون آدمیت مرده است.
در سخن آخر می توان، انسان ها را از زنده بودن به سمت زندگی کردن راهنمایی کرد.البته که کاری سخت و طاقت فرساست.تبدیل انسان به نوعی از فعالیت های درونی برای ایجاد رشد و به تبع آن، کوشش برای ورود به دنیای اجتماعی خویش، از جمله نیازهایی است که می بایست مد نظر قرار گیرد.زندگی کردن برای ماندن و لذت بردن از وجود خویش به واسطه ی خدماتی که در حق همنوعان روا می دارد، او را به موجودی فعال تبدیل می کند که قادر است تا دنیا را در تسلط خویش داشته باشد.
این تسلط، علاوه بر جنبه ی مثبت زندگی، باعث انتقال جوهره ی او برای محافظت از داده های خدادادی می گردد.
دنیای انسان ها با زنده بودن،مرگ و نابودی است در حالی که با سبک زندگی کردن، پویایی و در راه بودن است.آدمی بدون تلاش و کوشش برای ایجاد تغییرها ،مرده ای متحرک است.