چند ماهی از آغاز بهکار دکتر موالیزاده بهعنوان استاندار خوزستان گذشته است؛ مدیری فرهیخته، اهل تعامل و خوشنام، که انتظار میرفت با حضورش، نسیمی از عقلانیت و تدبیر بر مدیریت خاکخورده استان وزیدن گیرد. اما آنچه تاکنون برجای مانده، نه تصویر یک استاندار مقتدر که میان نقد و تحسین، راه خود را با دشواری میپیماید، بلکه صحنهای پر از دوگانههای افراطی است: یا همهچیز سفید است، یا تماماً سیاه.
رسانههای استان، که میتوانستند حلقهی پیوند مردم و مدیریت باشند، در یک دوگانهسازی بیمار گرفتار آمدهاند. بخشی از جریان رسانهای با ذوقزدگی و گاه بیتحلیل، هر گام کوچک مدیر ارشد استان را در بوق و کرنا کرده، چنان وانمود میکنند که گویی هر حضور یا سخنرانی ایشان نقطه عطفی در تاریخ توسعه استان است. این رویکرد، با همه حسن نیت احتمالیاش، باعث فرسایش اعتبار رسانه و بیاعتمادی افکار عمومی میشود.
در سوی دیگر، گروهی قرار دارند که گویا عینک بدبینی از چشمانشان کنار نمیرود. نگاهشان دائماً بر رصد کاستیها و تقلیل اقدامات به شکستها متمرکز است. برای این طیف، مدیریت جدید نیز ادامه همان چرخهی تکراری ناکارآمدیهاست. این نگاه، اگرچه با نیت اصلاحگری همراه باشد، اما در عمل ممکن است با سیاهنمایی، فضای تصمیمگیری را دچار تردید، بیثباتی و انفعال سازد.
میان این دو جریان، خود استاندار مانده است؛ مدیری که باید علاوه بر کار سنگین اجرایی، در میدان جنگ روانی رسانهها نیز سیاستورز باشد. در چنین شرایطی، بزرگترین زیان نه متوجه مدیران است و نه حتی خود رسانهها، بلکه مردمی هستند که در ازدحام شعارها و افراطوتفریطها، نشانی از واقعیت نمییابند. بیعملی، روزمرگی، ویرانی زیرساختها و مهاجرت نخبگان همه نشانههایی از همان آسیبی است که دودش به چشم ولینعمتان اصلی این سرزمین میرود.
آنچه امروز خوزستان بیش از هر چیز بدان نیاز دارد، برنامهریزی، ثبات، آرامش در مدیریت، و عبور از منازعات رسانهای است. استاندار باید تیم رسانهای کارآمد، حرفهای و مستقل داشته باشد که بتواند بدون تعصب، واقعیتها را به مردم بازگو کند، و فضای گفتوگو را به جای جنگ رسانهای جایگزین کند.
در نهایت، نه سفید مطلق مفید است، و نه سیاه مطلق صادق. خوزستان، با همهی پیچیدگیهایش، نیاز به رنگی تازه دارد: رنگ تدبیر، شفافیت و مردمباوری. و این، فقط با کنار گذاشتن افراط، و گشودن چشم به واقعیت حاصل میشود.
منوچهربرون