گاه در دل تاریخ، نام‌هایی حک می‌شوند که فراتر از واژه‌ها، در تار و پود وطن جاری‌اند.
جمشید برون، سردار شهید، یکی از همان نام‌هاست؛ از تبار غیرت، از خون ایل، از خاکی که در آن، مردان بزرگ به قامت سرو قد می‌کشند.

در آبادان، در اوایل دهه چهل، کودکی چشم به جهان گشود که تقدیرش با آتش و آوازه‌ی مقاومت گره خورده بود.
تحصیل‌کرده‌ی همان خاکی بود که فرداها قرار بود آماج گلوله و خمپاره شود.
و چون ناقوس جنگ نواخته شد، او درنگ نکرد.
دل به سپاه خرمشهر سپرد، در کنار شهید محمد جهان‌آرا ایستاد و مشق شجاعت کرد.

جمشید برون، آخرین مدافع خرمشهرِ در محاصره بود.
در آن روزهای سیاه و پر دود، زمانی که شهر به دست دشمن افتاد، او ماند، جنگید، سوخت، اما عقب ننشست؛
و آنگاه که از کوچه‌های ویران دل کند، اولین کسی بود که با گردان خود از پل نو دوباره به سمت خرمشهر تاخت.
به تاریخ اردیبهشت ۱۳۶۱، پل نو داغ و خونین شد و جمشید در بیستم آن ماه، شرف را با خون امضا کرد.

جمشید، فقط یک فرمانده نبود؛
مشاور شهید جهان‌آرا بود، معاون تیپ ۲۲ بدر، نخستین مداح جنگ که نغمه‌های غریب جنوبی را در دل جبهه‌ها به آواز درآورد؛
صدایش چون شیپور بیداری، دل سربازان را گرم می‌کرد و نوایش شب‌های پرهراس را روشن می‌ساخت.

او از قبیله‌ی دلیران بود، اما دلش چون نخل‌های آبادان، پُر از سایه و سخاوت.
نه تنها شمشیر، که زبانش نیز برای ایمان می‌جنگید.
و عاقبت، آن‌گونه که شایسته‌اش بود، بر خاک افتاد؛ در حالی‌که پرچم مقاومت را به دندان گرفته بود.

سوم خرداد آمد، خرمشهر آزاد شد، اما جمشید دیگر نبود.
اما خرمشهر هرگز بی‌جمشید نخواهد بود.
او در دیوارهای این شهر جاودانه است؛ در خاکریزها، در نخل‌ها، در نغمه‌های بی‌نام.
او فریادی‌ست که دشمن نتوانست خاموشش کند.

روحش شاد، نامش ماندگار، یادش جاری‌تر از همیشه.
منوچهربرون