به قلم عبد الحسین کلانتری پور
حادثه جان‌سوز سقوط بالگرد در شمال غرب کشور، که به شهادت آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی، هشتمین رئیس‌جمهور ایران و همراهان وفادارش انجامید، نه‌تنها قلب ملت را آزرد، بلکه صفحه‌ای از تاریخ جمهوری اسلامی را با خون و اخلاص نوشت. رئیس‌جمهوری که تنها سه سال بر مسند ریاست نشست، اما کارنامه‌ای از مجاهدت، مردمی‌بودن، خدمت‌گزاری، عزت‌آفرینی و ولایتمداری از خود به‌جا گذاشت که کمتر در دوره‌ای چنین فشرده و پربار دیده شده است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز در بیانات روز وداع با پیکر شهید رئیسی، صراحتاً فرمودند که “حق مطلب درباره ایشان ادا شد”، و این تأییدی است بر ابعاد گوناگون عملکرد او که شایسته تحلیل و الگوگیری برای آینده انقلاب است.
۱. توهین به شش‌کلاسه؛ ترفند ناکام برای تخریب محبوبیت
در جریان مناظرات انتخابات ریاست‌جمهوری، یکی از رقبای انتخاباتی ـ آقای مهرعلیزاده ـ در اقدامی غیراخلاقی و قابل تأمل، با برچسب «شش‌کلاسه» تلاش کرد شخصیت علمی و جایگاه مدیریتی آیت‌الله رئیسی را تخریب کند. این توهین که در رسانه‌های رسمی و زنده پخش شد، هدفی جز تحقیر و تضعیف چهره‌ای انقلابی نداشت؛ اما اراده الهی چیز دیگری رقم زد.
در همان مناظره که با قرعه‌کشی انجام شده بود، شهید رئیسی به جایگاه شماره ۸ رفت، در حالی که تنها ۷ کاندیدا وجود داشت. بسیاری این امر را نمادی از الطاف الهی و یک سیلی الهی به طراحان تخریب شخصیت دانستند. زیرا در نهایت کسی که “شش کلاس” خوانده شد، عملکردی به‌جای گذاشت که ده‌ها کتاب دانشگاهی توان تحلیل آن را ندارند.
۲. شش کلاسِ تاریخی و انقلابی؛ مراتب رشد یک خادم ملت
کلاس اول: اخلاص در عمل
او هرجا که حضور داشت، با اخلاص قدم برداشت؛ از قوه قضائیه تا آستان قدس، تا ریاست‌جمهوری. هیچ‌گاه به دنبال حاشیه نبود و خالصانه برای انقلاب تلاش کرد.
کلاس دوم: ذوب در ولایت
از دوران امام خمینی (ره) تا امروز، وفاداری او به ولایت فقیه بی‌نظیر بود. در اوج بحران‌ها، صدای او پژواک فرمایشات رهبری بود و عملش، الگویی از اطاعت.
کلاس سوم: مردمی بودن واقعی
در روزهایی که برخی مدیران در برج‌های شیشه‌ای نشسته بودند، او در دل خوزستان، بلوچستان، سیستان، کهگیلویه و ایلام، پای سفره مردم نشست، حرف‌شان را شنید و کار کرد.
کلاس چهارم: عزت‌آفرینی در سیاست خارجی
حضور شجاعانه‌اش در سازمان ملل، همراه با تصویر شهید سلیمانی و قرآن، عزتی تاریخی برای ملت ایران آفرید. بدون مماشات، نماینده‌ای قدرتمند برای مردمش بود.
کلاس پنجم: احیای اقتصاد مقاومتی و صنایع تعطیل‌شده
بیش از هزار کارخانه تعطیل‌شده در دولت‌های قبل، به‌دست دولت سیزدهم احیا شدند. او نشان داد که مدیریت جهادی، یک شعار نیست؛ یک برنامه اجرایی است.
کلاس ششم: مدیریت بحران و نجات از کرونا
در روزهایی که روزانه ۷۰۰ نفر قربانی کرونا می‌شدند، با واردات واکسن و تقویت تولید داخلی، بحران به سرعت مهار شد. ملت نفس کشید، و سلامت برگشت.
۳. جایگاه تاریخی دولت سیزدهم در برابر ویرانه‌های گذشته
شهید رئیسی، دولت را در شرایطی تحویل گرفت که انبارهای کشور خالی، کارخانه‌ها تعطیل، تورم افسارگسیخته، و امید مردم به پایین‌ترین سطح رسیده بود. اما در همین مدت کوتاه، نشان داد که می‌توان برخاست، می‌توان ساخت، می‌توان امیدوار بود.
رهبر انقلاب نیز فرمودند: «اگر شهید رئیسی می‌ماند، بسیاری از مشکلات کشور قابل حل بود.» این جمله نه از سر احساس، بلکه حاصل ارزیابی سه‌ساله‌ای بود که رهبری با دقت و نظارت از عملکرد او داشتند.
۴. مکتب شهید رئیسی؛ الگویی برای نسل‌های آینده
مکتب فکری و رفتاری شهید رئیسی تنها متعلق به دولت سیزدهم نیست؛ این مکتب باید به گفتمان مدیریتی در جمهوری اسلامی تبدیل شود:
ساده‌زیستی واقعی
مردمی بودن عینی
اخلاص و خدمت بی‌ادعا
ولایتمداری تا پای جان
پیگیری عدالت با عمل، نه شعار
جهاد در مدیریت
نتیجه‌گیری: پایان یک زندگی، آغاز یک مسیر
شهادت آیت‌الله رئیسی، نه پایان یک مسیر، بلکه آغاز راهی روشن برای همه مسئولان کشور است. او نشان داد که «خدمت» هنوز ممکن است، «مردمی بودن» هنوز اثر دارد، و «ایستادگی بر اصول»، همچنان ثمر می‌دهد.
اکنون وظیفه ماست که مکتب شهید رئیسی را زنده نگه داریم، از او بیاموزیم، و برای نسل آینده، نسخه‌ای روشن از مدیر تراز انقلاب ترسیم کنیم.
