به قلم عبدالحمید گل افشان کارشناس اجتماعی فرهنگی مجموعه خبری جهان اخبار
در روزهای داغ تابستان اهواز، پدیده تکدی‌گری به‌ویژه توسط اتباع خارجی به یکی از معضلات جدی شهری تبدیل شده است. نبود مدیریت یکپارچه میان نهادهای مسئول، زمینه‌ساز گسترش این بحران و تهدیدی برای امنیت و سلامت عمومی شهر شده است.
در چهارراه‌های داغ و غبارگرفته اهواز، زیر آفتاب سوزان خوزستان، صحنه‌هایی هرروز تکرار می‌شودوچهره شهر را می‌خراشد؛
دختران خردسال با نگاه‌های معصوم، نوجوانان با چهره‌های خسته و زنان جوانی که آینده‌شان پشت چهره‌های آفتاب‌سوخته پنهان شده است.
گستردگی تکدی‌گری به ویژه توسط اتباع خارجی، معضلی است که گویی برطرف شدنی نیست، در حالی که شهرداری، بهزیستی، استانداری و نیروی انتظامی هر یک بخشی ازمسئولیت را بردوش
می‌کشند،سایه سنگین بی‌عملی بر اهواز سنگینی می‌کند.
ریشه‌های یک فاجعه شهری:
ضعف مدیریت یکپارچه، طنز تلخ این ماجراست. شهرداری اهواز تنها متولی جمع‌آوری متکدیان است، اما نهادهایی مانند بهزیستی، نیروی انتظامی و استانداری هم‌پیمانی مؤثری ندارند. بیمارستان‌ها از پذیرش متکدیان بیمار خودداری می‌کنند و بهزیستی نیز تمایلی به پذیرش آسیب‌دیدگان ندارد.
گردش مالی نجومی تکدی‌گری در اهواز آن را به شغلی سودآور تبدیل کرده؛ برخی متکدیان خارجی حتی در مناطق حاشیه‌ای شهر صاحب خانه شده‌اند و این کار را منبع درآمدی پایدار می‌دانند.فرهنگ کمک‌رسانی بی‌هدف مردم خوزستان، هدف سوءاستفاده قرار گرفته است.
متکدیان با شناسایی نقاط حساس، از احساسات مذهبی و انسانی سوءاستفاده می‌کنند. خلاءهای قانونی نیز مزید بر علت شده؛ مجازات متکدیان اغلب محدود به اخذ تعهد یا حبس‌های کوتاه‌مدت است.آن‌ها با اشراف بر قوانین، حتی با پوشیدن لباس زنانه یا انداختن پول‌ها هنگام بازداشت، چرخه تکدی را تکرار می‌کنند.
بیشتر بخوانید:
گلایه مردمی از ترافیک سرسام‌آور در چهارراه امام خمینی شهرستان شوشتر
پیامدهای تلخ غفلت :
امنیت و سلامت عمومی شهر در خطر است. حضور متکدیان در معابر شلوغی مانند خیابان نادری،توقف دربرخی چهارراهها،برخی میادین و… گاهابا شیوع بیماری‌های واگیرداری همراه شده است.
چهره زشت شهری، نماد توسعه‌نیافتگی و فقر را بر پیشانی اهواز حک کرده؛
تصویری که برای مسافران نوروزی وگردشگران خارجی درابتدای فروردین امسال تکان‌دهنده بود. اما دردناک‌تر، سوءاستفاده از کودکان است.
پیامدهای تلخ غفلت :
تشکیل “ستاد فرامؤسسه ای:
ساماندهی متکدیان”با محوریت استانداری و عضویت شهرداری، بهزیستی، نیروی انتظامی و دانشگاه علوم پزشکی، گام نخست است.
جایگزین‌سازی کمک‌های بی‌هدف با سامانه‌های متمرکز و معرفی نهادهای معتبر خیریه به مردم، راهکاری بنیادین است.
نصب تابلوهای هشداردهنده در سطح شهر با پیام “کمک نقدی برابر است با تداوم چرخه تکدی” ضروری به نظر می‌رسد.
برخورد قضایی سنگین با باندهای سازمان‌یافته تکدی‌گری، نه افراد آسیب‌دیده، و مجازات دفاتر املاکی که به اتباع فاقد مجوز خانه اجاره می‌دهند، باید در دستور کار قرار گیرد. الگوبرداری از تجربیات موفق شهرهایی مانند تبریز که با اجرای طرح‌های پیشگیرانه به شهر بدون گدا معروف شده‌اند، می‌تواند چراغ راه باشد.
به اعتقاد نگارنده تکدی‌گری در اهواز تنها یک “مشکل شهری” نیست؛ آینه‌ای از فروپاشی مسئولیت‌پذیری نهادهای متولی است. زمان شعار سپری شده؛ شهروندان می‌توانند با تغییر الگوی کمک‌رسانی خود، سنگ بنای این تحول باشند.آیا گوش‌هایی برای شنیدن این فریاد هست؟
