موضوع توان دفاعی ایران، به ویژه در حوزه موشک‌های بالستیک، هایپرسونیک، و سامانه‌های ضدهوایی، همواره به مثابه خط قرمزی غیرقابل مذاکره برای جمهوری اسلامی باقی خواهد ماند. آنچه امروز در میز گفت‌وگوهای هسته‌ای بین ایران و دشمنان مطرح است، صرفاً محدود به چارچوب توافقات مرتبط با انرژی صلح‌آمیز است و هرگونه تلاش برای گسترش دامنه مذاکرات به حوزه امنیت ملی و توانمندی‌های دفاعی، نه تنها مردود، بلکه عبور از مرزهای حاکمیت ایران محسوب می‌شود. هیئت‌های مذاکره‌کننده ایرانی به صراحت تأکید دارند که ورود به بحث درباره توان نظامی کشور، خارج از اختیارات قانونی و سیاسی آنان است.

نگرانی‌های نمایشی آمریکا، رژیم صهیونیستی، و متحدان اروپایی‌شان درباره «شهرهای موشکی» و زیرساخت‌های دفاعی ایران، ریشه در ترسی عمیق دارد: ترس از موازنه قدرتی که جمهوری اسلامی در منطقه ایجاد کرده است. این کشورها که در طول دهه‌ها با اشغالگری، تحریم‌های کور، و حمایت از تروریسم دولتی، خاورمیانه را به آتش کشیده‌اند، اکنون از هزینه‌های مقاومت ایران هراسانند. ادعای نگرانی درباره «صلح بین‌المللی» از سوی دولت‌هایی که خود سابقه جنایت در فلسطین، ویتنام، کره، یمن، عراق، افغانستان و… را در کارنامه دارند، نه تنها مضحک، بلکه نشان‌دهنده ریاکاری تاریخی است.

سلطه‌گران و توهم مهار ایران:

غربی‌ها و رژیم صهیونیستی می‌دانند که توان موشکی ایران، به ویژه پس از رونمایی از فناوری‌های هایپرسونیک و شهرهای زیرزمینی، معادلات امنیتی را به نفع مقاومت تغییر داده است. آنها که در گذشته با تجهیز صدام حسین به سلاح‌های شیمیایی و جنگی پیشرفته، کودتای نوژه و تحریم‌های فراوان، تلاش کردند انقلاب اسلامی را در نطفه خفه کنند، امروز با صحنه‌سازی‌های رسانه‌ای می‌خواهند جامعه جهانی را علیه برنامه دفاعی ایران بسیج کنند. اما این بازی دو رو دیگر خریداری ندارد؛ چرا که مردم جهان به خوبی می‌دانند آمریکا، انگلیس، آلمان، فرانسه و رژیم کودک‌کش صهیونیستی، در حالی خود را مدعی حقوق بشر می‌خوانند که در قتل‌عام میلیون‌ها غیرنظامی در جنگهای مستقیم و نیابتی، نقش داشته‌اند.

درسهایی از خیانت‌های تاریخی:

تاریخ معاصر گواهی می‌دهد که کاهش توان دفاعی ملت‌ها، تنها به فروپاشی امنیت ملی و اشغال سرزمینی می‌انجامد. لیبی نمونه آشکاری است که با پذیرش خلع سلاح، نه تنها حکومت قانونی‌اش سقوط کرد، بلکه تا امروز در آتش هرج و مرج می‌سوزد. سوریه نیز در برابر توطئه‌های تروریستی غرب تسلیم شد. جمهوری اسلامی ایران با درس‌گیری از این تجربه‌ها، هرگز اجازه نخواهد داد توان بازدارندگی‌اش، حتی بر روی کاغذ، موضوع چانه‌زنی شود.

توهمات دشمنان و واقعیتهای غیرقابل انکار:

ادعای غرب درباره «تهدید موشکی ایران» در حالی مطرح می‌شود که این کشورها خود، خاورمیانه را انبار سلاح اتمی و پایگاه‌های نظامی کرده‌اند. رژیم صهیونیستی با صدها کلاهک هسته‌ای غیرقانونی، هرگز مجبور به پاسخگویی بین‌المللی نشده، اما ایران که حتی طبق گزارشهای آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، به تعهدات هسته‌ای خود پایبند بوده، هدف تحریم و تهدید قرار می‌گیرد. این دوگانگی استانداردها، خود گواهی بر ماهیت سلطه‌گرانه این بازیگران است.

پایان رویای تغییر معادلات:

دشمنان ایران باید بدانند که ملت شهیدپرور، هوشیارانه از حق حاکمیت خود دفاع می‌کند. هرگونه تلاش برای نفوذ در زیرساخت‌های دفاعی یا کسب اطلاعات از شهرهای موشکی، نه تنها غیرممکن، بلکه رویایی پوچ است که حتی در خواب‌های دشمن نیز جایی نخواهد داشت. ایران امروز، با تکیه بر دانش بومی و مقاومت تاریخی، به ابرقدرتی فرامنطقه‌ای تبدیل شده است که بازگشت به دوران پیش از آن، ناممکن است.

سخن پایانی: استقلال یا مرگ؛

ملت ایران، با خاطره تلخ دخالت‌های خارجی از کودتای ۲۸ مرداد تا جنگ تحمیلی، به خوبی دریافته است که قدرت دفاعی، ضامن بقای ملی است. هیچ مسئولی نمی‌تواند ذره‌ای از این دستاورد را قربانی توافق‌های گذرا کند. دشمنان باید این واقعیت را بپذیرند که ایرانِ امروز، نه با تحریم می‌شکند، نه با تهدید می‌لغزد، و نه با فریب تسلیم می‌شود. منطق مقاومت، حکم می‌کند که توان بازدارندگی ایران، خط سرخِ امنیت ملی است و این خط، تا ابد قرمز خواهد ماند.

صادق سلامت دوم

روزنامه‌نگار

۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۴