بسم الله الرحمن الرحیم
توبه دو برادر در کربلا
(سعد بن حارث انصاری و ابوالحتوف بن حارث انصاری)
دنیا محیط بسیار عجیبى است، وقایع فوق‌العاده مهمى که در آن اتفاق افتاده براى اهل دل بهترین عبرت و پند است گاهى افرادى بسیار نیک و آراسته به صلاح و سداد و عفت و تقوا دچار شقاوت ابدى و ننگ همیشگى شدند و گاهى افراد شقى و آلوده به فساد و افساد، اتصال به سعادت ابدى و آبروى دنیا و آخرت پیدا کردند!
در داستان بهت‌انگیز و حیرت‌آور کربلا با وضوحى چون روز روشن این دو نوع چهره را مى‌بینیم.
افرادى که مرغ سعادت ابدى بر بالاى سرشان پرواز مى‌کرد و درهاى بهشت به روى آنان باز بود و بلکه در یک قدمى بهشت بودند، ولى با سر به درکات جهنم درافتادند!
و افرادى که باز شکارى و پر قدرت شقاوت براى ربودن آنان آماده بود، ولى با نهیب عشق و ایمان و بیدارى و بصیرت از خطر آن جستند و براى ابد نامى پاک و جاویدان از خود باقى گذاشتند.
به این داستان عبرت‌انگیز توجه کنید:
حسین علیه السلام پس از تنها شدن و از دست دادن بهترین یاران و عزیزانش یک تنه بر سپاه دشمن زد و جناح راست کوفیان را مورد حمله قرار داد و فریاد زد:
مرگ از زندگى ننگین بهتر است و ننگ از دوزخى شدن برتر … چون شیر ژیان مى‌غرید و شمشیر مى‌زد.
سربازان دشمن چون مور و ملخ از پیش تیغش مى‌گریختند. ابن عمار مى‌گوید:
حسین علیه السلام را دیدم وقتى که یکه و تنها شده بود و کوفیان گردش را گرفته بودند، چنان سخت بر جناح راست سپاه کوفه بتاخت که همگى گریختند، به خدا سوگند رنج کشیده و مصیبت چشیده‌اى چون حسین علیه السلام ندیدم که فرزندانش جلو رویش کشته شده باشند و یارانش همگى کشته شده باشند و این قدر نیرومند و قوى قلب باشد!!
حسین علیه السلام دگرباره حمله کرد و این بار بر جناح چپ دشمن بتاخت، در جنگ هم عدالت را پیشه ساخت، دوباره به جناح راست حمله نکرد، حضرتش رجز مى‌خواند و فریاد مى‌کرد:
من حسین هستم پسر على، سوگند مى‌خورم که راه خود را ادامه خواهم داد، سپاه دشمن بر وى حمله کرد، همه را با شمشیر پراکنده گردانید و گروهشان را تار و مار کرد و به جاى خود بازگشت و گفت: «لا حَوْلَ وَلا قُوَّهَ إِلّا بِاللّهِ الْعَلِیِّ الْعَظیمِ.»
حسین علیه السلام که تنها ماند، ندا در داد: آیا کسى هست مرا یارى کند؟ آیا کسى هست از حرم رسول خدا دفاع کند؟
این ندا ابوالحتوف و برادرش سعد را به خود آورد، آن دو از فرقه خوارج و دشمن امام على علیه السلام بودند که با سپاه یزید براى کشتن حسین علیه السلام به کربلا آمده بودند.
با خود گفتند: شعار ما این است: «لا حکم الا للّه و لا طاعه لمن عصى اللّه»، این حسین است پسر پیغمبر، در قیامت امید شفاعت جدش را داریم، چرا با او بجنگیم؟
آیا شایسته است یکّه و تنها در برابر دشمنش قرار دهیم، به حضور حسین علیه السلام شرفیاب شده اجازه جهاد گرفتند، پس شمشیر کشیده به جهاد پرداختند، عده‌اى را کشتند و عده‌اى را زخمى کردند، تا به شهادت رسیدند!!
آرى، این است سعادت ابدى که گاهى در لحظات آخر عمر انسان نصیب فرزند آدم مى‌شود.
منبع : پایگاه عرفان
پایگاه اطلاع رسانی دفتر حضرت استاد حسین انصاریان
