بسم الله الرحمن الرحیم
آماده شدن برای حساب قیامت
امام زین العابدین (علیه السلام):
‏ یَا ابْنَ آدَمَ إِنَّکَ‏ مَیِّتٌ‏ وَ مَبْعُوثٌ‏ وَ مَوْقُوفٌ‏ بَیْنَ‏ یَدَیِ‏ اللَّهِ‏ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَسْئُولٌ فَأَعِدَّ لَهُ جَوَاباً
ای فرزند آدم! تو خواهی مُرد و سپس محشور می شوی و در پیشگاه خداوند متعال جهت سؤال و جواب احضار خواهی شد ، پس جوابی (قانع کننده و صحیح در مقابل سؤال ها) مهیّا و آماده کن .
مشکاه الأنوار فی غرر الأخبار، النص، ص: ۲۴۶
ترجمه : پایگاه اندیشه قم
مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی- جامع الاحادیث ۳/۵
——————————
بسم الله الرحمن الرحیم
عبدالله بن عمیر و همسرش
مامقانى گوید : عبدالله بن عمیر مکنّى به ابووهب ، مردى دلاور و شجاع و در شهر کوفه نزدیک بئر الجعده که در قبیله هَمْدان است منزل داشت و همسرش از قبیله بنى نمرین قاسط بود .روزى از خانه بیرون شد ، مشاهده کرد سپاهى انبوه و لشگرى فراوان به طرف نخیله ، سان مى دهند . پرسید این لشگر براى چیست و عزم کجا دارد و به جنگ چه کسى عازم است ؟
گفتند عازم کربلا براى جنگ با حسین (علیه السلام)هستند.
عبدالله گفت : به خدا سوگند من بى تردید و شک به جنگ با کفار بسیار حریصم ، و ثواب جنگ با این قوم را که براى ریختن خون پسر پیامبر بیرون مى روند کمتر از جنگ با کافران نمى دانم و به ثوابش امیدوارم .آنگاه به خانه درآمد و همسرش را از آن ماجرا خبر داد . آن زن صالحه شایسته گفت : اندیشه خوبى کردى و به فکر مناسبى افتادى ، مرا هم با خود ببر . عبدالله شبانه با همسرش به سوى کربلا حرکت کرد و شب هشتم به محضر حضرت حسین (علیه السلام)مشرف شد .
هنگامى که روز عاشورا رسید اول کسى که به سوى لشگر حضرت حسین (علیه السلام)تیر انداخت عمر سعد بود ، و اول کسى که قدم به میدان مبارزه بر ضد لشگر حق گذاشت و مبارز طلبید یسار ، آزاد کرده پدر ابن زیاد بود .حبیب بن مظاهر و بریر بن خضیر خواستند به میدان او روند حضرت حسین (علیه السلام)فرمود : شما در جاى خود باشید . عبدالله بن عمیر پیش آمد و از حضرت رخصت میدان رفتن خواست .
حضرت به او نظر کرد ، مردى دید گندم گون ، بلند قامت ، داراى بازوانى قوى. فرمود : گمان دارم که عبداللّه، قرین و حریف مناسبى براى این دشمن خداست . سپس او را براى مبارزه رخصت داد .عبداللّه به میدان تاخت . یسار گفت : کیستى که به مبارزه با من بیرون شدى ؟ عبداللّه خود را معرفى کرد . یسار گفت : بازگرد که توهم کفو و حریف من نیستى حریف من حبیب یا زهیر است .
عبداللّه گفت : حرام زاده مگر مبارزه و جنگ به فرمان توست که هر که را بخواهى بیاید و هر که را نخواهى برگردد . این بگفت و با یک ضربت کارى، یسار را به خاک هلاک انداخت .
این زمان همسر صالحه و وفادارش ستون خیمه را برگرفت و به سوى شوهر شتافت و گفت : پدر و مادرم فدایت براى ذریه پاک محمد (صلى الله علیه وآله)فداکارى کن .
شوهر به سوى او نظر کرد ، خواست او را به خیمه بازگرداند نپذیرفت ، او جامه شوهر را مى کشید و مى گفت تو را رها نمى کنم تا با تو یکجا شهید شوم .
در « ابصارالعین » آمده : عبداللّه چون نتوانست همسر خود را از میدان جنگ دور کند و او را به خیام حرم برگرداند به حضرت حسین (علیه السلام) متوسل شد . امام (علیه السلام)به میدان آمد و به آن زن شیردل فرمود : خدا شما را از جانب خاندان پیامبر پاداش خیر دهد ، به سوى حرم برگرد . خداى رحمتت کند جهاد بر زنان مقرر نیست.
زن اطاعت نموده به خیمه ها بازگشت ، عبداللّه در مبارزه همى کوشید تا شربت شهادت نوشید .
زن وقتى از شهادت شوى خود آگاه شد به سوى کشته شوهر شتافت و بر بالین او نشست و خاک و خون از چهره اش پاک مى کرد و مى گفت : بهشت بر تو گوارا باد . من از خدایى که بهشت را روزى تو گردانید درخواست مى کنم که به زودى مرا به تو ملحق سازد.
شمر به غلام خود گفت: برو این زن را به شوهرش ملحق کن . آن نابکار غدّار ، و مطرود از رحمت پروردگار پیش آمد و عمودى بر فرق آن زن صالحه زد که مغز سرش پریشان شد و همانجا جان به جان آفرین تسلیم کرد !

برگرفته از کتاب داستان های عبرت آموز
پایگاه اطلاع رسانی دفتر حضرت استاد حسین انصاریان