در دل آب، آرامش جاری‌ست. هر موجی که به نرمی بر ساحل می‌نشیند، سرود زندگی‌ست. اما گاه همین سرود با خشونت صیدهای غیرمسئولانه خاموش می‌شود. محیط زیست دریایی، با تمام پیچیدگی‌ها و تنوع زیستی‌اش، همچون کتابی زنده‌ است که هر فصل آن به روایت زندگی موجوداتی بی‌صدا اختصاص دارد. ماهیان، میگوها، صدف‌ها، و دیگر آبزیان، نه‌تنها زینت آب‌های ما هستند، که بخشی جدایی‌ناپذیر از چرخه حیات‌اند؛ بی‌آن‌ها، تعادل طبیعت به‌هم می‌ریزد.

با این حال، گزارش‌هایی که هر از گاهی منتشر می‌شوند، قلب دوستداران طبیعت را به درد می‌آورد. صید ماهی با استفاده از موتور برق یا مواد سمی در برخی رودخانه‌ها، نه یک اشتباه ساده که جنایتی آرام و پیوسته علیه حیات است. این شیوه‌های مخرب، تنها ماهیانی را که در تور می‌افتند نابود نمی‌کند؛ بلکه زنجیره‌ی زیستی را از هم می‌گسلد. تخم‌های آبزیان، گونه‌های در حال انقراض، حتی گیاهان دریایی نیز از این آسیب‌ها بی‌نصیب نمی‌مانند.

آب، خانه‌ی هزاران موجود زنده‌ است؛ خانه‌ای که ما بی‌تأمل به آن یورش می‌بریم. صید با سم، یعنی آغشته کردن جان رود به مرگ. صید با برق، یعنی وارد کردن شوک به ستون فقرات اکوسیستم. اگر این رفتارها ادامه یابد، نسل‌هایی از ماهیان و جانوران آبزی را که شاید نامشان را هم نشنیده‌ایم، برای همیشه از دست خواهیم داد.

اما راه نجات، هنوز گشوده است. آموزش، فرهنگ‌سازی، و جایگزینی روش‌های مخرب با شیوه‌های بومی، پایدار و انسانی می‌تواند دریچه‌ای تازه به‌سوی ترمیم این زخم‌ها باز کند. مردم محلی، صیادان، و حتی کودکان امروز اگر به درستی آگاه شوند، حافظان فردای این آب‌ها خواهند بود.

زیستن، تنها حق انسان نیست. در آب، در هوا، و در دل خاک، صدها موجود دیگر نیز سهمی از این زندگی دارند. شاید وقت آن رسیده که دست از تملک یک‌جانبه طبیعت برداریم، و به جای مالک بودن، مهمانِ فروتن این خانه‌ی بی‌کران باشیم.
تا هنوز صدای جویبار می‌آید، تا هنوز پولک‌های نقره‌ای ماهیان در آب برق می‌زند، باید کوشید… برای رود، برای ماهی، برای زندگی.

منوچهربرون