بازی مذاکرات و قایم‌باشک اروپا با ایران، بار دیگر صحنه سیاست بین‌الملل را درنوردیده است. نمایشی آشنا که در آن اروپا نقشی دوگانه ایفا می‌کند: گاه با چهره‌ای نگران و حامی دیالوگ ظاهر می‌شود و گاه در پشت پرده، هم‌قدم با محور صهیونیستی-آمریکایی، ضربه‌هایی کاری بر پیکر ملت ایران وارد می‌سازد. این بازی کهنه، با وجود گذشت ۴۷ سال از پیروزی انقلاب اسلامی، نه تنها پایان نیافته، که با حربه‌های نو و وعده‌های پوچ، دوباره فعال شده است.

سه‌گانه خبیث: محور شرارت در لباس دیپلماسی؛

قلب این بازی شوم را سه کشور اروپایی تشکیل می‌دهند: انگلیس، فرانسه و آلمان. این سه، نه حامیان صلح، که بازوهای اجرایی استعمار نوین و دنباله‌روهای بی‌قید و شرط سیاست‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی هستند. از فردای انقلاب ۱۳۵۷، این سه کشور استعمارگر پیشین، تبدیل به دشمنانی خبیث و عمل‌گرا برای ملت ایران شدند. آنها نه با انقلاب، که با استقلال، عزت و پیشرفت ایران مشکل داشته و دارند. تاریخ این چهار دهه، گواهی است بر خیانت‌ها، دشمنی‌ها و تحریم‌های بی‌شماری که این «سه‌گانه جنایتکار» با طراحی و فشار مستقیم خود، علیه معیشت، سلامت و امنیت ملت ایران به اجرا گذاشته‌اند. هرگونه توصیفی از جنایات اقتصادی و سیاسی آنان، در بیان واقعیت قاصر است. این کشورها، محور واقعی شرارت‌اند که نقاب دیپلماسی بر چهره زشت خیانت خود زده‌اند.

ساده‌لوحی خطرناک: دل‌خوش کردن به افسون مذاکره؛

در این میان، آنچه دردناک‌تر و غیرقابل‌درک‌تر می‌نماید، تلقینِ امیدِ واهیِ حل مشکلات از طریق مذاکره با همین محور شرارت است. چگونه می‌توان به کشورهایی که در طول دهه‌ها، ثابت کرده‌اند جز به انهدام اقتدار ایران و تحمیم رنج بر مردم آن نمی‌اندیشند، دل بست؟ این نگاه نه تنها ساده‌لوحانه، که خطرناک است. این همان تله‌ای است که اروپا و اربابان آمریکایی‌اش بارها پهن کرده‌اند: مشغول کردن ایران به گفت‌وگوهای بی‌حاصل و بی‌نتیجه، در حالی که به تحکیم حلقه تحریم‌ها و افزایش فشارها ادامه می‌دهند. دراز کردن دست دوستی به سوی کسانی که در دست دیگرشان خنجر پنهان کرده‌اند، نه نشانه خرد، که نشانه غفلتی مرگبار است.

قایم‌باشک تحریم‌ها: اروپا همیشه برنده، ایران همیشه بازنده؛

حقیقت این «بازی مذاکره» چیزی جز یک قایم‌باشک پیچیده نیست. اروپا و آمریکا پنهان می‌شوند پشت الفاظ فریبنده دیپلماتیک، وعده‌های توخالی لغو تحریم‌ها و ادعای میانجی‌گری. ایران باید در این بازی خسته‌کننده، مدام به دنبال نشانه‌های حسن نیت بگردد که وجود خارجی ندارند. نتیجه این بازی از پیش مشخص است: اروپا و آمریکا با حفظ و تقویت ابزار فشار (تحریم‌ها)، به اهداف خود در تضعیف ایران نزدیک‌تر می‌شوند و زمان را به نفع خود مصادره می‌کنند. ایران، در مقابل، با از دست دادن زمان و فرصت‌های حیاتی، منابع خود را صرف گفت‌وگوهایی می‌کند که در بهترین حالت، به بازگشت به نقطه صفر می‌انجامد. تاریخ مذاکرات هسته‌ای و برجام، گواه روشنی بر این الگوی شکست خورده است. اروپا هرگز حاضر نبوده و نیست هزینه واقعی برای تضمین منافع ایران بپردازد؛ وفاداری آنان نه به تعهدات بین‌المللی، که به دستورکار واشنگتن و تل‌آویو گره خورده است.

پایان نمایش: وقت بیداری است؛

ملت ایران، قربانی اصلی این بازی طولانی هستند. تحریم‌های طراحی شده توسط همین سه‌گانه اروپایی و اربابانشان، دارو، غذا و رفاه مردم را نشانه گرفته است. ادامه دل‌بستن به مذاکره با این محور شرارت، نه نشانه واقع‌بینی سیاسی، که ادامه همان غفلت تاریخی است. وقت آن رسیده که این نمایش تکراری و فرساینده قایم‌باشک دیپلماتیک به پایان برسد. راه نجات ایران، نه در میز مذاکره با دشمنان قسم‌خورده، که در تقویت بنیه داخلی، وحدت ملی، اتکا به توانمندی‌های بومی و هوشیاری در برابر فریب‌های همیشگی «سه‌گانه خبیث» و اربابانشان است. تجربه ۴۷ ساله به اندازه کافی گویاست: اعتماد به اروپا، بازی در زمین دشمن و باخت قطعی ایران است. این بار باید قواعد بازی را عوض کرد.

صادق سلامت دوم

روزنامه‌نگار

۶ مرداد ۱۴۰۴