در روزگاری که زندگی شهری و شتاب روزمره، فرصتی برای حضور در مجالس مذهبی را محدود کرده است، روضه‌های خانگی همچنان به عنوان محفل‌های کوچک اما پرمعنا، نقش مهمی در زنده نگه داشتن فرهنگ عزاداری و ارادت به اهل بیت (ع) ایفا می‌کنند. این مجالس که در دل خانه‌ها و محافل خانوادگی برگزار می‌شود، فضای صمیمانه و معنوی خاصی دارد که دل‌ها را به سوی یاد شهدا و بزرگان دین متوجه می‌کند. به گزارش مهدی محمدزاده خبرنگار مجموعه خبری جهان اخبار .در یکی از شب های ماه صفر در مراسمی خانگی صدای روضه حسین به گوش میرسید که به نقل از اهالی خانه بیتی از اشعار اهل بیت در این منزل خوانده شد که در عالم صادقه اهل بیت با آن گریستند.این حسینیه خانگی که معروف به حسینیه شیخ حبیب سلامی معروف می باشد هر چهارشنبه روضه هفتگی و هر مناسبت نیز در کنار این برگزار میشود.در این مجلس، صدای نوحه‌ها و ذکر مصائب حضرت سیدالشهداء (ع) با فضای خانه آمیخته شده بود و همراهان در حالی که اشک بر گونه داشتند، دل خود را به دریای عشق حسینی سپرده بودند. صدای نوحه‌خوانی‌های پرشور، با بیانی ساده و در عین حال عمیق، هر شنونده‌ای را به وجد می‌آورد و خاطرات و عبرت‌های عاشورا را زنده می‌کند.یکی از ویژگی‌های بارز این روضه‌های خانگی، صمیمیت و نزدیکی روحی بین شرکت‌کنندگان است که به فضای روضه، جلوه‌ای خاص می‌بخشد. برخلاف مجالس بزرگ که گاه شاهد فاصله و دوری می‌شویم، این محافل خانگی محلی است برای همدلی و تجدید باورهای قلبی در میان اعضای خانواده و همسایگان. عشق و ارادت به خاندان اهل بیت در این مجالس، پیوندی عمیق و مستمر را ایجاد می‌کند که نسل‌های جوان را نیز جذب می‌کند و سبب انتقال ارزش‌های دینی و معنوی به آیندگان می‌شود. بسیاری از خانواده‌ها با شرکت فرزندان خود، سعی دارند که از کوچک‌ترین فرصت‌ها برای تعلیم و انتقال فرهنگ عاشورایی بهره‌مند شوند.

این مجالس، خانه به خانه، حسینیه به حسینیه و مسجد به مسجد، از دیرباز تا کنون ادامه داشته

جلیل حزباوی از شاعران اهل بیت و حاضران در این مجلس در مصاحبه با خبرنگار مجموعه خبری جهان اخبار گفت:

«هدف از این مراسم‌هایی که در خوزستان و سراسر ایران با شور و اخلاص برگزار می‌شود، همان چیزی است که معصومین علیهم‌السلام بر آن سفارش فرموده‌اند. این مجالس، خانه به خانه، حسینیه به حسینیه و مسجد به مسجد، از دیرباز تا کنون ادامه داشته تا نهضت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام سینه‌به‌سینه و نسل‌به‌نسل منتقل شود.»وی ادامه داد:«پیام عاشورا باید برای نسل‌های آینده تبیین و تفسیر شود. مجالس اهل بیت فقط یک سنت نیست، بلکه ضرورتی شرعی و فرهنگی است. در حدیثی آمده است: “إنّ اللهَ اصطفى لنا شیعهً، یَفرحون لفرحِنا، ویحزنون لحُزنِنا.” این مجالس، پیوند قلب‌ها با اهل بیت را حفظ می‌کنند و به‌همین دلیل، هر سال پررنگ‌تر و باشکوه‌تر از گذشته برگزار می‌شوند.»او با اشاره به جلوه باشکوه مراسم اربعین حسینی افزود:
«موج عظیم اربعین، ثمره همان مجالسی است که در طول تاریخ در خانه‌های ساده و دل‌های پاک برگزار شده است. سیلی از مؤمنان از سراسر جهان، دل در گرو کربلا دارند و همچون پروانه‌هایی گرد شمع ولایت حسین علیه‌السلام می‌چرخند. این عشق، محصول همان شعله‌هایی است که در خانه‌ها روشن شد.»وی در ادامه به نکته‌ای تاریخی اشاره کرد و گفت:
«در روایت آمده که ابوذر غفاری در دوران تبعید خود به شام – منطقه‌ای که امروز سوریه، لبنان، فلسطین و مصر را دربرمی‌گیرد – خانه‌به‌خانه می‌رفت و پیام اهل بیت را می‌رساند. او از نخستین بذرپاشان محبت اهل بیت در آن سرزمین‌ها بود. پس از واقعه کربلا، این آتش در دل‌ها شعله‌ورتر شد و نسل به نسل ادامه یافت تا به ما رسید.»این فعال مذهبی با تأکید بر شرایط امروز افزود:
«امروز ما در زمانی زندگی می‌کنیم که ابراز محبت به اهل بیت نه تنها آزاد بلکه مایه افتخار است. این جایگاه را مدیون خون شهدا، انقلاب اسلامی و نظامی هستیم که پرچم‌دار ترویج معارف اهل بیت در جهان شده است.»او ادامه داد:
«در دهه اول محرم تا پایان صفر، در سراسر جهان، مجالس عزای اهل بیت برقرار است. شیعیان در هر نقطه‌ای از دنیا، عشق و مودت خود را با زبان، اشک و دل ابراز می‌کنند. همه ما، همچون حضرت زینب (س)، وظیفه داریم مبلغ قیام عاشورا باشیم.»در پایان گفت‌وگو، او بر اهمیت استمرار این مجالس خانگی تأکید کرد و گفت:«این مجالس، پایه‌های استوار فرهنگ شیعه‌اند. خانه‌هایی که با نام حسین (ع) نور می‌گیرند، پایگاه‌های زنده ایمان‌اند. قول داده‌ام تا آخرین نفس، در مسیر زنده نگه داشتن این مجالس بمانم و این شمع را خاموش نکنم.»
در ادامه بانی مجلس اهل بیت شیخ حبیب سلامی در در مصاحبه با مهدی محمدزاده خبرنگار مجموعه خبری جهان اخبار گفت:

در طول سال—به‌جز ماه‌های مبارک رمضان، محرم و صفر—هر هفته شب‌های چهارشنبه، مجلس روضه و ذکر اهل بیت (ع) در این خانه برگزار می‌شود. این برنامه منظم سال‌هاست که برقرار است و تبدیل به سنتی مؤثر در محله و بین فامیل و دوستان شده است.

علاوه بر این برنامه هفتگی، دو مراسم ویژه دیگر نیز در طول سال برگزار می‌شود.
نخست، دهه اول ماه صفر است که به صورت ویژه به نام و یاد امام حسن مجتبی (ع) اختصاص داده شده. برگزارکنندگان این مراسم معتقدند که در بسیاری از مجالس، کمتر به امام حسن پرداخته می‌شود و ایشان مظلوم واقع شده‌اند؛ بنابراین این دهه به‌صورت خاص با محوریت شخصیت و مصائب ایشان برگزار می‌شود. در همین دهه، شهادت حضرت رقیه (س) نیز قرار دارد که حال و هوای ویژه‌ای به مراسم می‌بخشد.

دومین برنامه شاخص، مربوط به فاطمیه سوم است که با استناد به روایت ۹۵ روز، چهارده شب متوالی مجلس عزاداری برگزار می‌شود. این روضه‌های پیاپی، عمق خاصی به فضای معنوی مجلس می‌بخشند و با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو هستند.

این مجالس خانگی نه‌تنها در سطح محله، بلکه در بین مردم از مناطق مختلف شهر و حتی خارج از آن نیز شناخته‌شده و پرطرفدار هستند. به گفته برگزارکننده مراسم:
«از جاهای مختلفی مثل شیبان، گلستان، کوت عبدالله و حتی مناطق دورتر تشریف می‌آورند و از این مجالس استفاده می‌کنند. الحمدلله مجالس ما از نظر موضوع، محتوا و مناسبت‌ها متنوع است؛ هم ولادت‌ها را پوشش می‌دهد، هم شهادت‌ها را.»

او ادامه می‌دهد:
«گاهی مناسبت خاصی پیش می‌آید—چه میلاد و چه شهادت—که آن را به شب چهارشنبه پیوند می‌دهیم و در همان قالب برگزار می‌کنیم. حتی پیش می‌آید که مجلس چهارشنبه‌شب به دو یا سه شب متوالی تبدیل شود.»

در این مجالس، طیف گسترده‌ای از روحانیون برجسته و شعرای مذهبی حضور پیدا می‌کنند.
«از جمله افرادی که به‌طور منظم در مراسم ولادت شرکت می‌کنند، حاج جلیل حزباوی است که با اشعار و حضورشان حال و هوای خاصی به مجلس می‌بخشند. روحانیونی که برای سخنرانی دعوت می‌شوند، از چهره‌های مطرح هستند. در یک دهه ممکن است دو یا سه نفر از فضلای برجسته در سطح کشور به این مجالس بیایند و واقعاً حضورشان برای ما مغتنم و مثمر ثمر است.»

این مجالس خانگی، با پشتوانه اخلاص و استمرار، نقش بزرگی در زنده نگه داشتن یاد اهل بیت دارند. اهالی این خانه می‌گویند تا وقتی که توفیق خدمت دارند، چراغ این مجلس را روشن نگه خواهند داشت.
در ادامه این مراسم با روضه ایی کوتاه شروع و با سخنرانی با مضمون ثواب گریه بر اهل بیت ادامه پیدا کرد . در انتهای مراسم شیخ جمال حزباوی در مصاحبه با خبرنگار جهان اخبار با بیان اینکه امام حسین علیه‌السلام حقیقتی فراتر از یک نام است افرود:

او کشته راه اشک‌های شیعیان است، و این اشک‌ها اگر با معرفت و تداوم همراه باشند، چراغ راه ادامه مسیر اهل بیت علیهم‌السلام خواهند بود.

مجالس روضه، به‌ویژه روضه‌های خانگی و هفتگی، نقش مهمی در استمرار حیات معنوی جامعه اسلامی دارند. برگزاری چنین مجالسی، مقدماتی می‌طلبد اما آثار و برکات آن در معاشرت‌ها، همدلی‌ها، و پیوندهای اجتماعی و دینی به‌وضوح نمایان است. این مجالس، همان مجالسی هستند که بقای اسلام را تضمین می‌کنند؛ چراکه همان‌گونه که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: «حسین منی و انا من حسین»؛ این یعنی پیوستگی وجودی و رسالتی بین پیامبر و سیدالشهدا، و بقای اسلام مرهون فداکاری امام حسین است.

ما در دوران خود، وظیفه‌ای همانند گذشتگان داریم؛ باید این مجالس را حفظ کنیم، استمرار بخشیم، و به نسل‌های بعدی منتقل نماییم. خداوند وعده داده است که در سایه این مجالس، نصرت و پیروزی برای اسلام تضمین می‌شود. حرکت عظیم امام خمینی رحمه‌الله علیه نیز، که منجر به پیروزی انقلاب اسلامی شد، بر پایه همین مجالس حسینی و روحیه عاشورایی مردم بود.

در دفاع مقدس، مردم با تأسی از قیام عاشورا، جان خود را فدای اسلام کردند. حتی در جنگ‌های تحمیلی امروز، انسجام، همبستگی و قدرت ملت ما، ریشه در همین روحیه حسینی دارد.

در مجالسی که در منازل برگزار می‌شود، نه‌تنها ذکر اهل بیت طنین‌انداز می‌شود، بلکه فرصتی برای پیوند اقوام، همسایگان، و مردم محل نیز به وجود می‌آید. درِ این مجالس به روی همه باز است و حضور یکایک عزیزان، برای میزبانان مایه افتخار و رحمت است.

از نکات مهم این مجالس، حضور معنوی اهل بیت است. هرجا نام حسین برده شود، یقیناً حضور آنان نیز هست. آن‌ها ناظرند بر اشک‌هایی که از سر معرفت و محبت ریخته می‌شود، و هر نگاه و تباکی ما را در نامه اعمال‌مان ثبت می‌کنند.

تجربه‌های معنوی زیادی در این مجالس رقم خورده است. کسانی بوده‌اند که خواب‌های الهام‌بخش دیده‌اند، یا در مکاشفه‌ها حضور اهل بیت را در مجلس احساس کرده‌اند. برخی حاجات‌شان را با نذر همین مجالس گرفته‌اند. البته این مجالس به هیچ شخص خاصی وابسته نیست؛ آنچه مهم است، خلوص نیت در خدمت به اهل بیت است.

مهم‌ترین شرط اثرگذاری این مجالس، حضور با معرفت و خلوص نیت است. اگر تنها برای رفع تکلیف یا از روی عادت در مجلس شرکت کنیم، هرچند مانعی از جانب اهل بیت نیست، اما آن تأثیر عمیق روحی حاصل نخواهد شد. در مقابل، اگر با درک مقام امام حسین، با اشک و تأمل و آگاهی از هدف قیام آن حضرت وارد مجلس شویم، نور آن در قلب و جان‌مان خواهد نشست.

امام حسین علیه‌السلام برای زنده ماندن اسلام قیام کرد، و امروز اسلام با مجالس عزای او زنده است. این حقیقت را باید بفهمیم، به آن ایمان بیاوریم، و آن را زندگی کنیم.

اتمام خبر