جعفر دیناروند
تربیت را رشد یافتن، اصل است.تعالی دادن، اساسی برای رسیدن به اوج است.این را همه می دانند .همه به آن علاقه مندند و خواهان آن.
شاید شکستگی تربیت هم برای خود عجیب معنایی داشته باشد.تربیت را با شکستن چه رفاقتی است؟ درست همان چیزی که، دانشمندان،هراسان تر از سایر شکستگی ها،می یابند.
چرا؟که انسانیت انسان به آن وابسته است.سالم بودن آن،اصل است و دست یافتن به اوج،امکان پذیر.تلاش برای محافظت است.
محافظان،کیستند؟کجایند؟کارشان چیست؟آنچه مسلم است،سیاستمداران نیستند.موافقان خرد هم جایی ندارند.
تربیت را برای چه و برای چه کسانی می شکنند؟شاید رشد بهترین معنا برای درک عوام نباشد اما فهمیدن را بهتر از سایر کلمات درک می کنند.
فهم درست، در تربیت کامل است یا در حداقل آن، ناشکستگی است.فهم بیشتر، برای بسیاری مانع ساز است.هر چه بهتر مشکل ساز تر.
تربیت را می شکنند تا توانایی آن را قلیل نمایند.عجیب بی رحمی است این شکستن ها.بزرگ و کوچک نمی شناسد اما تمرکز بر کوچک تر ها،بیشتر است.
تربیت، تنومند سازی درخت است.بلندسازی،درختچه هاست.بالا رفتن از بلندترین ها، مشکل و طاقت فرساست.یعنی،بر گرده دیگران نشستن،سخت می شود.
تربیت، انسان را بالا می برد.او را والا مقام می کند.فهیم و دانا سازی،وظیفه اوست و بدین سان، بر گرده ی آن سوار شدن سخت می گردد.
باید شکسته شود تا درختانی کوتاه، ایجاد گردند.بی رحمی به نوع خود هم، عجیب ترین است.انسان بر انسان،سوار می شود.او را کشان کشان،به هر سوی می برد.
قلم در این شکستگی نقشی متضاد دارد.در دست تربیت شوندگان است و در اختیار تربیت کنندگان.یعنی،یکجا عامل است و در جایی معلول،در وضعیتی فاعل است و در بعدی،مفعول.
این، معنایی متضاد دارد که، تربیت شکسته است و تکامل در آن تنها آرزوست.با سایر کلمات خلط می شود.
یاد دادن، آموزش، رسیدن به تمدن، تکنولوژی و انواعی از کلمات پر رنگ و زرق.
ما را با تریت شکسته عداوتی بسیار است.مقابل آن، ایستادن است.نسل را سالم سازی است.عجیب خطری است که آدمی برای نوع خود درست می کند.
شکستن تربیت، عمدی ترین هاست.شاید در بسیاری، جهالت ها، علت و اساس باشد اما در تربیت، شادمانی ساز و خوشحال کنندگان را توجیه پذیر.
تربیت شونده را با تربیت، اصل در زحمت انداختن هاست.روشی بسیار موذیانه و گریز پذیر که آدمی آن را می خواهد تا بدلش را بیابد.
شکستگی ناظاهر و عملی، برای رشدی بدلی که سهل انگاری آدمی و تنبلی خواهی که نوعی استعداد منفی است، برآورده گردد.
تربیت را شکستن، مساوی با جامعه شکستن می شود که اگر شد، هدایت آن به سمت نادرستی ها، سهل و کشاندن به ناباب ها، روان تر خواهد بود.
تربیت را اساس گفتن، همین بس که، بودنش موفقیت و ناقصش، انحراف خواهد بود.
ما را با تربیت بیگانگی، رابطه نیست.این،در درون ماست و خروجش، روح افکندن به برون.برونی حرکت ساز و پر جنب و جوش،خروشان،چون سیل.
ما را با تربیت، دوستی طولانی است و ماندنش، معامله ای با جان است.جان دادن را بهایی برای ماندن می دانیم اما تربیت را شکسته، نمی پذیریم.
شکستگی تربیت، سخت ترین ضربات، برای سقوط هاست.پر رنگ ترین ناقص ها و فاجعه آمیز ترین، برای انسان هایی است که نمی دانند و نمی خواهند که بدانند.
شکستگی تربیت، با قلم، موثرتر خواهد بود و خواب آلودگی را برای ماندن، تاثیر پذیرتر.
شکستگان، قلمی تیز دارند و موانعی زیبا می سازند.باید برای شکستگی های تربیت، فاجعه را مثال آورد.
