این توافق، نه صلح، که خنجری است بر پیکر ارمنستان و ثبات منطقه. توافق اخیر میان الهام علی‌اف و نیکول پاشینیان در سایه کاخ سفید، بر سر کریدور زنگزور، نه یک دستاورد دیپلماتیک، که توطئه‌ای خطرناک با رایحه خیانت یا بوی تعفن جهالت محض است. سران ارمنستان، چه با علم به عواقب ویرانگر و شوم و چه در چاه ژرف جهالت و نادانی، مرتکب عملی شده‌اند که امنیت ملی کشورشان، منافع ایران و روسیه، و ثبات قفقاز جنوبی را به مخاطره می‌اندازد. این قرارداد، حماقتی است که تاریخ به سنگینی آن را محکوم خواهد کرد.
هسته فاجعه: زنگزور، کریدوری برای اشغالگران؛
زنگزور صرفاً یک مسیر ترانزیتی نیست. این گذرگاه، شاهراه استراتژیکی است که قلب قفقاز جنوبی را می‌شکافد. واگذاری آن به مدت طولانی (در پوشش دسترسی باکو به نخجوان)، دروازه‌ای باز می‌کند برای نفوذ بی‌قیدوبند:
- گرگ خزنده ناتو: حضور نظامی و لجستیکی غرب، به بهانه “امنیت کریدور”، امری گریزناپذیر خواهد بود. پایگاه‌های غیرمستقیم، جاسوسان و تسلیحات پیشرفته در داخل کشور ارمنستان، و در چند قدمی مرزهای ایران و روسیه مستقر می‌شوند.
- صهیونیست‌های حریص: رژیم صهیونیستی، با اشتیاق وافر برای نفوذ به مرزهای شمالی ایران و ایجاد بحران برای روسیه، اولین بهره‌بردار این کریدور مرگبار خواهد بود. همکاری امنیتی باکو- تل‌آویو ابعاد مرگبارتری می‌یابد.
- ابرقدرت فرتوت اما خطرناک: آمریکا، با تحکیم پایگاه نفوذش، قفقاز را به صحنه جدیدی از رقابت با روسیه و مهار ایران تبدیل می‌کند. زنگزور، اهرمی برای فشار و باج‌خواهی‌های آتی است.
خیانت یا جهالت؟ سرنوشت شوم مردم ارمنستان:
سران ارمنستان، زیر بار سنگین فشار یا در مستی وعده‌های پوچ غربی، مرتکب یکی از دو جنایت شده‌اند:
خیانت آگاهانه: اگر از پیامدهای استراتژیک این توافق خبر داشتند، پس آگاهانه امنیت و تمامیت ارضی کشورشان را به حراج گذاشتند. این، همدستی با دشمنان تاریخی ارمنستان (ترکیه و آذربایجان) و قدرت‌های استعماری است.
جهالت ویرانگر: اگر غرق در توهمات “صلح” و “توسعه” القایی غرب بودند، پس در سطحی از نادانی ژئوپلیتیک فرو رفته‌اند که مرزهای حماقت را درنوردیده است. تاریخ قفقاز به آنان می‌آموزد که وعده غرب، پیش‌درآمدی بر تجزیه و نابودی است.
نتایج فوری برای ارمنستان فاجعه‌بار است:
تخریب حاکمیت ملی: حضور بیگانه در زنگزور، اقتدار دولت مرکزی را در این منطقه حیاتی تضعیف و راه را برای دخالت‌های آتی باز می‌کند.
بذر تجزیه: ایجاد کریدوری تحت کنترل بیگانه و متخاصم (آذربایجان)، عملاً استان سیونیک (زنگزور) را از پیکره ارمنستان جدا می‌کند. این، گام اول برای تجزیه رسمی کشور است، مانند سوریه، عراق و لیبی.
اسارت اقتصادی: ارمنستان نه بهره‌بردار، که گروگان این کریدور خواهد شد. درآمدها ناچیز، کنترل صفر، و آسیب‌پذیری در برابر تحریم و باج‌خواهی بی‌پایان.
انزوای مرگبار: این اقدام، خیانت آشکار به متحد دیرین، روسیه، و همسایه قدرتمند، ایران است. سران ارمنستان، مانند رئیس جمهور مخلوع سوریه، خود را در آغوش گرگ‌هایی می‌اندازند که قربانی بعدی آنان خواهند بود.
نقشه شوم دشمنان: قره‌باغ، تنها آغاز بود؛
جمهوری آذربایجان، ترکیه، اسرائیل و ناتو، با حمایت آمریکا، نقشه‌ای بزرگ برای سلطه بر قفقاز در سر دارند. اشغال قره‌باغ با زور و فریب، تنها فصل اول این کتاب سیاه بود. تحمیل کریدور زنگزور، فصل حیاتی بعدی است: ایجاد گسلی جغرافیایی- امنیتی که ارمنستان را تکه‌تکه، ایران را محاصره، و روسیه را به حاشیه می‌راند. سران ارمنستان یا ابزار این نقشه‌اند یا قربانیان نادان آن.
فریاد مردم: تنها راه نجات،
امید نهایی به خیزش مردم شریف ارمنستان است. تاریخ این ملت غیور مملو از مقاومت در برابر اشغالگران است. امروز نیز:
اعتراضات گسترده و مستمر در ایروان و سراسر کشور باید این توافق ننگین را محکوم کند.
راهپیمایی‌های میلیونی باید فریاد “نه به زنگزور!” را به گوش جهانیان برساند.
مقاومت مدنی و نافرمانی باید اجرای این طرح خیانت‌بار را ناممکن سازد.
فشار بر پارلمان و نهادها برای لغو این قرارداد مرگبار ضروری است.
هشدار نهایی: بیداری یا نابودی؛
تحویل زنگزور به دست اربابان غربی و متحدان منطقه‌ای‌شان، نه یک اشتباه، که خطر انتحاری برای ملت ارمنستان و امنیت کل منطقه است. این، یا نقطه‌عطفی از خیانت رهبرانی فاسد یا فروغلتیدن در ورطه جهالتی است که نسل‌ها را به تباهی می‌کشاند. مردم ارمنستان! زمان بیداری و قیام فرا رسیده است. این ننگ باید پاره شود، پیش از آنکه ارمنستان را پاره پاره کند. آینده ملت و میهن در گرو ایستادگی امروز شماست.
صادق سلامت دوم
روزنامه‌نگار
۱۹ مردادماه ۱۴۰۴
