به قلم سرکار خانم مهندس سیده معصومه یوسفیانی

دیشب، با صدای پدافند و تحلیل‌های جنگ با نگاه پسرم، ناخودآگاه برگشتم به کودکی‌ام؛ به روزهای جنگ ایران و عراق، به خوزستان.
من، کودکی بودم زیر آسمان پر از خمپاره، با صدای ممتد آژیر.
کودکی‌ای که بدون درک از آنچه بر من و اطرافم می‌گذشت، فقط “گذشت”…
دلم خواست بنویسم.
آن روزها تلویزیون، تنها قاب من از جنگ بود؛ جبهه، عملیات، شعارهای پیروزی.
اما امروز، کودک من در دل شبکه‌های مجازی، جنگ را نه فقط می‌بیند، بلکه تحلیل می‌کند.
و من، مبهوت تماشایش می‌کنم…
تنها وجه اشتراک جنگ دیروز ما و امروز آن‌ها، آسیب است و ویرانی.
نمی‌خواهم کودک من، وارث خاطرات پر از ترس من باشد؛
نمی‌خواهم خانه‌های ویران ببیند،
نمی‌خواهم از خواب ناز، با کابوس آوار، پلکش بلرزد…
در افکارم غرقم با همان صدای آژیر که در گوشم می‌پیچد.
که ناگهان صدای پسرم:
«نترس مامان… نکنه یاد بمباران های زمان جنگ افتادی؟
پسرم با اطمینان می‌گوید:
«ما پیروزیم…»
و من نگاهش می‌کنم؛
با لبخندی که تلخ‌تر از گریه است.او ادامه می دهد
روزی برای نوه‌هایم از این روزها خواهم گفت،
مثل خاطره‌های تو از جنگ ایران و عراق،
من هم خواهم گفت:
روزی اسرائیل به ایران حمله کرد،
روزی دوباره آسمان تار شد و دل‌ها لرزید،ولی پیروزی‌
اما در دلش آرزو می‌کند:
کاش حاج قاسم بود…
کاش همان نگاه آرام، آن اطمینان بی‌صدا،
در این شب‌های پر از اضطراب، کنارمان بود.
ما شاید پیروز شویم…
اما دلم می‌خواست فرزندم ،
هیچ‌وقت معنی «پدافند» و «پناهگاه» را نفهمد.
سیده معصومه یوسفیانی
25 خرداد ۱۴۰۴ ،تهران