نمایشگاه بین‌المللی اهواز ویترینی از بیتوجهی به مردم؟
به گزارش یاسین اقبال خبرنگار جهان اخبار هفته دولت که می‌شود، مسئولین برای نشان دادن «دستاوردها» و خدمات خود، نمایشگاه‌های بین‌المللی برپا می‌کنند. نمایشگاه بین‌المللی اهواز نیز از این قاعده مستثنی نیست. اما پشت این ویترین رنگین و پرزرق و برق، واقعیتی تلخ و نگران‌کننده نهفته است؛ واقعیتی که از بیتوجهی عمیق به رفاه و آسایش مردمی حکایت دارد که قرار بوده مخاطب اصلی این رویداد باشند
از همان لحظه ورود، هر بازدیدکننده‌ای با چالش‌های متعددی روبرو می‌شود. سیستم‌های خنک‌کننده که باید پناهگاهی در برابر گرمای طاقت‌سوز و رطوبت خفه‌کننده اهواز باشند، بیشتر به دستگاه‌های تولید هوای گرم شبیه هستند. یا از کار افتاده‌اند یا ظرفیتی به مراتب کمتر از نیاز واقعی سالن دارند. نتیجه؟ سالن‌هایی به دل‌گرمای سونا که بازدید از غرفه‌ها را به یک تنبیه سخت تبدیل می‌کند.
حالا تصور کنید در این گرمای آزاردهنده، با ازدحام و بی‌نظمی‌های فراوان نیز دست و پنجه نرم کنید. مسیرهای تعیین‌شده‌ای وجود ندارد، راهنمایان کافی برای هدایت بازدیدکنندگان حاضر نیستند و نظم کلی سالن‌ها به هم ریخته است. این هرج و مرج، نه تنها لذت بازدید را می‌گیرد، بلکه امنیت مردم را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد.
اما مشکلات به همین جا ختم نمی‌شود. کمبود امکانات اولیه رفاهی مانند سرویس‌های بهداشتی تمیز، آبسردکن‌های در دسترس و مکان‌های استراحت مناسب، بر شدت این نابسامانی می‌افزاید. غرفه‌های غذایی نیز با کیفیت پایین محصولات خود، به جای ارائه خدمات، به عاملی برای نارضایتی بیشتر تبدیل شده‌اند.
به نظر می‌رسد برای مسئولین، نما و ظاهر قضیه مهم‌تر از مغز و محتوای آن است. برگزاری نمایشگاه به خودی خود هدف شده، بدون آنکه به کیفیت اجرا و تجربه مردمی که باید مخاطب اصلی این رویداد باشند، فکر شود. این رویداد که می‌توانست فرصتی برای نمایش ظرفیت‌های واقعی منطقه و ایجاد فضایی شاد و آموزنده برای مردم باشد، به دلیل برنامه‌ریزی ضعیف و بیتوجهی به جزئیات، به منبعی برای اعتراض و نارضایتی تبدیل شده است.
سؤال اینجاست از مدیریت نمایشگاه وقتی مسئولین کوچک‌ترین توجهی به رفاه مردم در یک رویداد محدود چندروزه ندارند، چگونه می‌توان به وعده‌های آنان برای رفاه در مقیاس کلان یک استان یا کشور اعتماد کرد؟ نمایشگاه اهواز نه یک دستاورد، که تصویری بزرگ‌شده از یک ضعف مدیریتیِ مزمن است.