غلام‌عباس علی‌پور
معمولاً اگر در چشم انسان اختلالی عضلانی ایجاد شود، شخص دچار دوبینی (لوچی) می‌شود؛ یعنی یک طرف را می‌بیند و طرف دیگر را خیر. غرب جنایتکار ـ شامل آمریکا، انگلیس، آلمان، فرانسه و سایر هم‌پیمانانشان ـ در موضوع فعالیت‌های هسته‌ای دچار همین نوع «لوچی ژنتیکی» هستند. آنان با چشم سالم خود تنها فعالیت‌های هسته‌ای کشورهای اسلامی چون لیبی، سوریه، عراق و ایران را می‌بینند، اما با چشم معیوب‌شان هیچ نشانی از فعالیت‌های غیرقانونی و مشکوک اسرائیل در عرصه هسته‌ای مشاهده نمی‌کنند؛ کشوری که حتی در مسیر ساخت بمب اتمی نیز گام برداشته است.
نه سازمان انرژی اتمی بین‌المللی، نه سازمان‌های حقوق بشری و نه شورای امنیت سازمان ملل تا امروز کوچک‌ترین اقدامی برای بررسی فعالیت‌های پنهانی اسرائیل در مرکز هسته‌ای «دیمونا» نکرده‌اند؛ حتی پرسشی ساده نیز مطرح نشده که در این مرکز چه می‌گذرد. در مقابل، تمام تأسیسات هسته‌ای عراق باید به‌دست اسرائیل بمباران و نابود شود، برنامه‌های هسته‌ای لیبی باید برچیده و به آمریکا منتقل گردد، و مراکز صلح‌آمیز ایران در نطنز، اراک و فردو طی دو ماه گذشته چندین بار مورد حمله هوایی آمریکا و اسرائیل قرار بگیرند.
شگفت‌انگیزتر آنکه این حملات دقیقاً در زمانی رخ داد که ایران در حال مذاکره با آمریکا بود، اما چشم‌های «لوچ» غربی این واقعیت آشکار را نمی‌خواست ببیند. رسانه‌های آمریکایی خود گزارش داده‌اند که اسرائیل در حال گسترش برنامه هسته‌ای خویش است.
خبرگزاری «آسوشیتدپرس» طی روزهای اخیر اعلام کرد فعالیت‌های ساختمانی در یک مرکز هسته‌ای در سرزمین‌های اشغالی شدت گرفته است؛ مرکزی که سال‌هاست به برنامه تسلیحات هسته‌ای اسرائیل نسبت داده می‌شود. این گزارش که بر اساس تصاویر ماهواره‌ای و تحلیل کارشناسان تنظیم شده، به ادامه پنهان‌کاری رژیم صهیونیستی اشاره دارد و پرسش‌های تازه‌ای درباره ماهیت ساخت‌وساز در نزدیکی «دیمونا» مطرح می‌کند.
کارشناسان احتمال می‌دهند این ساخت‌وساز یا مربوط به احداث یک رآکتور جدید باشد یا محلی برای مونتاژ سلاح‌های هسته‌ای. به‌هرحال، به دلیل محرمانگی شدید این برنامه، قضاوت قطعی دشوار است. آسوشیتدپرس همچنین یادآور می‌شود که این تحولات هم‌زمان با حمله آمریکا و اسرائیل به چند مرکز هسته‌ای ایران ـ از جمله رآکتور آب سنگین اراک ـ رخ داده است؛ هم‌زمانی‌ای که نمی‌تواند اتفاقی باشد.
اکنون روشن است: غربیان فاسد به بیماری «دوبینی» دچارند. اگر نگاه ما به آنان دوخته شود، هیچ امتیازی در زمینه غنی‌سازی هسته‌ای به ایران نخواهند داد و در آینده نیز چنین نخواهند کرد. بنابراین ایران اسلامی راهی جز بازنگری در نگرش سیاسی و دکترین هسته‌ای خود ندارد.
