بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ
« تکدی گری کودکان(پسر، دختر) و خانم های جوان در چهار راههای شهر اهواز»
✍️ نگارنده:سید قنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
فرزند خوزستان _ شهر علم و ادب، بهبهان (بیدبلند)

*الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ، وَالصَّلَاهُ وَالسَّلَامُ عَلَى خَاتَمِ النَّبِیِّینَ مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَجْمَعِینَ.*
__________________________
‼️پدیده تکدی‌گری در چهار راه‌های اهواز، به‌ ویژه توسط کودکان و زنان جوان، یکی از مسائل اجتماعی نگران‌ کننده‌ای است که ریشه در فقر، بیکاری، اعتیاد و نبود حمایت‌های کافی دارد. بر اساس گزارش‌های میدانی و همچنین مشاهدات عینی همه شهروندان در پشت چراغ قرمزهای راهنمایی و رانندگی و چهار راههای سطح شهر مشاهده می شود که شهر اهواز میزبان تعداد قابل‌ توجهی از کودکان کار است که بسیاری از آن‌ها در خانواده‌هایی با مشکلات اقتصادی و اجتماعی زندگی می‌کنند و ناچارند برای تأمین معاش، در خیابان‌ها فعالیت کنند. باتوجه به عدم رسیدگی و نظارت کافی مسئولین شهری این موضوع غیر انسانی فراگیر که هر روزه تعداد آنان افزایش پیدا میکند و تبدیل به معظلی شده که روح و روان همشهریان اهوازی را آزرده است که در این خصوص میتوان گفت: تکدی‌گری فقط یک درخواست ساده برای پول نیست بلکه نشانه‌ای، زنجیره‌ای از مشکلات عمیق اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی است که تأثیرات گسترده‌ای بر فرد و جامعه دارد.
این بسیار عجیب است که آیا متولیان امر این کودکان کار و خانم های جوان را نمی بینند که اگر نمی بینند حال طی این یادداشت کوتاه به آنان گوش زد می نماییم که این چنین معظل شهری بصورت فراگیر گریبان شهر اهواز را گرفته است و اگر می بینند و اقدامی در خصوص سر و سامان دادن به وضعیت زندگی و معیشتی آنان انجام نمی دهند که باید به انسانیت آنان شک کرد.
چرا؟‼️
زیرا بیشتر این کودکان در سنین ۹ تا ۱۳ سال قرار دارند که به فعالیت‌هایی مانند گل‌فروشی، واکس‌زدن، فروش اجناس کوچک و گاهی تکدی‌گری مشغولند. بسیاری از این کودکان فاقد مدارک هویتی هستند و در معرض آسیب‌های جسمی، روانی و اجتماعی قرار دارند و در بعضی مواقع از آنان هزاران سو استفاده های ناروا نیز صورت میگیرد.
این در خصوص خانم های جوانی که به همراه این کودگان یا به تنهایی به امر ناپسند گدایی مشغول هستند نیز صدق میکند و مطالعات نشان می‌دهد که برخی از زنان جوان نیز به دلایل مشابه، از جمله فقر شدید، بی‌سرپرستی یا اعتیاد، به تکدی‌گری در چهارراه‌ها روی می‌آورند. در مواردی، این افراد تحت سلطه باندهای سازمان‌یافته تکدی‌گری قرار دارند که از آن‌ها بهره‌ کشی می‌کنند که انسان با دیدن آنان به خاطر وضع موجود و همچنین وجود بلا شک این ناهنجاریهای زیست محیطی در شهر اهواز از لحاظ روحی وروانی آزرده می شود.
البته ناگفته نماند که قانون برای متکدیان بزرگسال و کودکانی که مورد بهره‌ کشی قرار می‌گیرند، مجازات‌هایی در نظر گرفته است، اما اجرای آن با چالش‌هایی روبه‌روست که میتوان به نبود ساختار حمایتی پایدار و ظرفیت محدود مراکز ساماندهی اشاره کرد و این امر باعث شده بسیاری از این افراد از چرخه حمایت خارج بمانند وبه حال خود رها شوند.
«نتیجه گیری»
در خصوص موضوع فوق می توان به راهکارهایی چون حمایت اقتصادی هدفمند از خانواده‌ها برای جلوگیری از ورود کودکان به خیابان و یا با ایجاد مشاغل پایدار برای والدین و ارائه کمک‌های نقدی مشروط به تحصیل کودکان توسط متولین امر و افزایش ظرفیت مراکز نگهداری و خدمات روانشناسی، آموزشی و درمانی برای کودکان آسیب‌دیده اقدام تا این پدیده ناهنجار شهری «تکدی گری» را سروسامان بخشید و از افزایش بی‌اعتمادی حضور گسترده متکدیان، به‌ ویژه در مناطق شهری، که می‌تواند حس امنیت و اعتماد عمومی را کاهش دهد جلوگیری کرد.

سید قنبر یوسفیانی
شهریور ۱۴۰۴ خوزستان _اهواز