در جهانی که منطق زورگویی و استعمار نوین بر روابط بین‌الملل سایه افکنده، تنها زبان قابل درک برای ابرقدرتهای زورگو، زبان قدرت و بازدارندگی است. تصویب اخیر کلیات «طرح تقویت بنیه نیروهای مسلح» در کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی، که با امضای ۱۲۰ نماینده به مرحله اجرا نزدیک می‌شود، تنها یک تصمیم مالی نیست؛ بلکه یک بیانیه قاطع راهبردی، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر تاریخی و پاسخی منطقی به تهدیدات مستمری است که از اولین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی، هستی این ملت را نشانه رفته است.
این مصوبه ارزشمند در زمانی مطرح شده که جهان شاهد اوج بیدادگری رژیم صهیونیستی در کشتار مردم مظلوم فلسطین است. جنایاتی که با حمایت بی‌قید و شرط ابرقدرتهایی چون آمریکا و سکوت سازمانهای بین‌المللی به وقوع می‌پیوندد. در چنین شرایطی، انتظار برای نجات از سوی نهادهای بین‌المللی، خیالی خام و باطل است. تاریخ معاصر به وضوح ثابت کرده که نجات تنها در گرو قدرت و استقلال عمل است.
استدلال اول: تهدید مستمر، نیازمند آمادگی مستمر؛
جمهوری اسلامی ایران به دلیل اتخاذ مواضع مستقل و عدالت‌خواهانه، همواره در کانون خشم نظام سلطه جهانی قرار داشته است. این خصومت تنها به تحریم‌های ظالمانه اقتصادی محدود نمانده و بارها در قالب حمایت از تروریستهای ضدایرانی، طراحی عملیاتهای خرابکارانه و ترور دانشمندان این مرز و بوم متجلی شده است. بنابراین، تقویت بنیه دفاعی نه یک «انتخاب»، که یک «اجبار» راهبردی برای حفظ تمامیت ارضی و امنیت ملی است. کشوری که از سوی امپریالیسم جهانی به عنوان یک دشمن استراتژیک شناسایی شده، هرگز نمی‌تواند در لاک دفاعی ضعیف خود بخزد و امید به امنیت داشته باشد. ضعف در چنین محیط پرتهدیدی، مساوی با نابودی است.
استدلال دوم: بازدارندگی، تنها ضامن صلح پایدار؛
اصل بدیهی در راهبردهای امنیتی مدرن این است که «قدرت، صلح می‌آورد». یک نیروی مسلح قدرتمند و به‌روز، با روحیه والای رزمندگان خود، بزرگترین عامل بازدارندگی در برابر طمع‌ورزی متجاوزان است. دشمنان تنها زمانی از حمله و تجاوز منصرف می‌شوند که هزینه چنین اقدامی برایشان غیرقابل تحمل باشد. مصوبه اخیر مجلس با تأمین مالی صددرصدی بودجه دفاعی سال ۱۴۰۴ و حتی باقیمانده بودجه تأمین‌نشده سال ۱۴۰۳، دقیقاً همین پیام را به دنیا مخابره می‌کند: ایران هرگز غافلگیر نخواهد شد و هرگونه تجاوز را با پاسخی سهمگین و ویرانگر مواجه خواهد کرد. این طرح، با مکلف کردن سازمان برنامه و بودجه، وزارت نفت و حتی بانک مرکزی برای تأمین منابع مالی از محل آزادسازی منابع مسدود شده، نشاندهنده عزم جدی نظام برای نوسازی و تقویت بی‌وقفه توان دفاعی است.
هشدار تاریخ: درس عبرتِ ملتهای ضعیف؛
تاریخ معاصر خاورمیانه، گواهی زنده و خونین بر عواقب شوم ضعف نظامی و وابستگی است. عراقِ صدام با ادعای قدرت، اما با بنیه دفاعی وابسته، در برابر ائتلاف غربیها به خاک و خون کشیده شد و امروز به صحنه نفوذ و تجزیه تبدیل شده است. لیبی قذافی که در ازای تعهد به خلع سلاح، وعده‌های دروغین غرب را خرید، شاهد تجاوز ناتو و قتل وحشیانه رهبر خود بود و امروز به ورطه هرج و مرج سقوط کرده است. افغانستان بارها صحنه تاخت و تاز قدرتهای خارجی شده و حاکمیت واقعی خود را از دست داده است. سوریه و لبنان نیز سالهاست که طعمه توطئه‌های پیچیده استکبار جهانی شده‌اند. اینها نمونه‌های عبرت‌انگیزی هستند که فریاد می‌زنند: «تسلیم در برابر دشمنان یعنی مرگ». آیا می‌توانیم چشم خود را بر روی این واقعیت‌های تلخ ببندیم و گمان کنیم که سرنوشت ما می‌تواند متفاوت باشد؟!
نتیجه‌گیری:
طرح تقویت بنیه نیروهای مسلح، فراتر از یک مصوبه عادی، یک حرکت حیاتی و آینده‌نگرانه است. این سرمایه‌گذاری، در حقیقت سرمایه‌گذاری بر روی امنیت، استقلال و کرامت ملت ایران است. در دنیایی که زورگویی حرف اول را می‌زند، داشتن یک سپر دفاعی قوی و یک شمشیر بران بازدارنده، تنها ضامن بقا و عزت است. باید با تمام قوا از این طرح حمایت کرد و بر اجرای دقیق و سریع آن نظارت داشت، چرا که امروز، هرگونه تعلل و سهل‌انگاری در تقویت نیروهای مسلح، خیانتی نابخشودنی به نسل‌های گذشته، حال و آینده این مرز و بوم خواهد بود.
صادق سلامت دوم
روزنامه‌نگار
۱۷ شهریور ۱۴۰۴
