✍️ یادداشتی از دامون رونق
چند روزی است که فضای مجازی و رسانه‌ای کشور و استان خوزستان بر سر یک برنامه زنده تلویزیونی غوغاست؛ جایی که دکتر بوستانی رئیس دانشگاه علوم پزشکی جندی‌شاپور اهواز با لحنی غیرحرفه‌ای و آمیخته با تمسخر، به شهروند دردمند و مظلوم عرب‌زبان پاسخ داد. صحنه‌ای که دل بسیاری را آزرد، چرا که این گفتار، شأن و کرامت مردم خوزستان را نشانه گرفت و کوچک شمرد.
اما پرسش اصلی اینجاست: آیا همه مصیبت‌ها در همین چند واژه خلاصه می‌شود؟
آیا درد خوزستان، زخمی به نام «ویرچر یا ویلچر» است یا زخمی عمیق‌تر که سال‌هاست تن مردمان این سرزمین را می‌سوزاند؟
خوزستان سرزمینی است که از ابتدا تکیه‌گاه کل کشور بوده؛ با نفت و نخل و خون شهیدانش. اما امروز، فرزندانش در گرمای سوزان، بی برقی، بی‌آبی و بیکاری، در آلودگی هوا و کمبود دارو و امکانات پزشکی، در فقر درمان و رنج معیشت، نفس‌هایشان به شماره افتاده است. این رنج، با یک جمله یا یک لحن نادرست آغاز نشده و با یک عذرخواهی هم به پایان نمی رسد.
عجیب‌تر آنکه برخی از کسانی که سال‌ها در برابر این همه کاستی و بی‌عدالتی سکوت کرده بودند، ناگهان از خواب غفلت برخاسته‌اند و فریاد یا مصیبتا سر داده‌اند؛ گویی که تمام مشکلات حل شده و فقط همین یک خطای کلامی باقی مانده است! این یعنی باز هم ماجرا وارونه دیده شده است: عوض شدن مسئله به جای حل شدن مسئله.
بی‌احترامی، اگر در کلام باشد زخم می‌زند، و اگر در سیاست‌های نادرست و بی‌توجهی به رنج مردم رخ دهد، استخوان می‌شکند. امروز مردم خوزستان از هر دو زخم می‌نالند.
پس اگر قرار است این ماجرا عبرتی به جا بگذارد، باید از سطح واژه‌ها فراتر برویم. مسئولان باید بیاموزند که شأن مردم نه فقط در گفتار که در کردار و در تصمیم‌هایشان باید پاس داشته شود. جامعه هم باید بداند که تمرکز افراطی بر یک اشتباه فردی، غبار بر چهره مشکلات اصلی می‌نشاند.
خوزستان امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند توجه است؛ نه توجهی شعاری، که توجهی عملی. مردمی که ریشه در خاک این سرزمین دارند، سزاوار آن‌اند که صدایشان شنیده شود، نه فقط وقتی که یک مقام مسئول، لغزشی در زبان دارد، بلکه هر روز، در هر تصمیم و در هر سیاست.
و ای کاش این جنجال، آغازی باشد برای بازگشت به اصل ماجرا:
کرامت انسان.
