اهواز امروز، در یکی از تاریک‌ترین دوره‌های مدیریت شهری خود به سر می‌برد. وضعیتی که نه‌تنها باعث نارضایتی عمومی شده، بلکه نشانه‌های بارزی از یک فروپاشی را به نمایش گذاشته است. این بحران، دیگر یک اختلاف ساده سیاسی نیست، بلکه آزمونی برای حاکمیت قانون و پاسخگویی مسئولان در مقابل مردم است.
غیبت مجرمانه؛ بودجه‌های کلان، پروژه‌های صفر!
سال‌هاست مدیریت شهری اهواز با دریافت رقم‌های نجومی از محل منابعی چون «حق آلایندگی» و «عوارض ارزش افزوده»، مواجه بوده است. این وجوه که باید صرف آبادانی، توسعه پروژه‌های عمرانی و رفع معضلات شهری شود، به نظر می‌رسد در گردابی از بلاتکلیفی و عدم کارایی محو شده است. پرسش اصلی اینجاست: این حجم از درآمد شهری به کجا رفته و چه اثری ملموس بر کیفیت زندگی شهروندان اهوازی گذاشته است؟ عدم پاسخگویی شفاف در این زمینه، خود گواهی بر یک سوءمدیریت گسترده است.
بن‌بست قدرت: مقاومت در برابر تغییر و بازی‌های سیاسی؛
در مرکز این طوفان، شهرداری قرار دارد که به جای پذیرش مسئولیت، به مقاومت در برابر فشارها برای تغییر روی آورده است. با وجود اولتیماتوم‌های روشن و ابراز نارضایتی گسترده، نه تنها نشانه‌ای از کناره‌گیری دیده نمی‌شود، بلکه با اقداماتی مانند انتصابات جدید، سعی در تثبیت موقعیت خود دارد. این رفتار، تصویری از «چسبندگی غیرمعمول به قدرت» را ترسیم می‌کند که توسط مقامات استانی نیز به آن اشاره شده است.
از سوی دیگر، شورای شهر به عنوان نهاد ناظر، خود به بخشی از مشکل بدل شده است. با جلسات غیابی برخی اعضای حامی شهردار و اتهام‌زنی متقابل به مخالفان، این نهاد هرگونه ظرفیت خود برای حل بحران را از دست داده است. این اختلافات فرسایشی، خدمات شهری را به طور کامل زمین‌گیر کرده و اعتماد عمومی را نابود ساخته است.
نقشه راه: زمان تعلل به پایان رسیده است؛
پیامدهای این بحران تنها به کمبود خدمات محدود نمی‌شود. این وضعیت، بی‌اعتمادی عمیقی را در بدنه جامعه ایجاد کرده و این سؤال اساسی را مطرح می‌سازد که آیا مکانیسم‌های نظارتی و اجرایی کشور توانایی برون‌رفت از چنین چالش‌هایی را دارند یا خیر!
راه برون‌رفت از این بن‌بست، روشن و فوری است:
- اقدام قاطع مقام بالادست: استاندار خوزستان به عنوان نماینده دولت، دیگر نمی‌تواند منتظر تصمیم یک شورای ناتوان بماند. او مسئولیت قانونی و اخلاقی دارد تا با استفاده از اختیارات خود، با برکناری شهردار و یا انحلال شورای شهر و برکناری شهردار، این دور باطل را بشکند و زمینه را برای تشکیل یک مدیریت جدید و پاسخگو فراهم آورد.
- شفافیت و پاسخگویی: مدیریت آینده باید به شفافیت کامل در مورد دریافتی‌ها و هزینه‌های گذشته متعهد باشد و شهروندان را در جریان حقایق قرار دهد.
- بازگرداندن اعتماد: هیچ پروژه عمرانی بدون اعتماد شهروندان ممکن نیست. مدیریت جدید باید اولویت اول خود را جلب اعتماد از دست رفته مردم از طریق عمل و پاسخگویی قرار دهد.
جمع‌بندی: یک فریاد هشدار؛
وضعیت اهواز دیگر یک بحران محلی نیست، بلکه نمادی از یک آزمون ملی برای مدیریت شهری است. تعلل بیشتر نه تنها ظلم به مردم اهواز است، بلکه پیامی مخرب به تمامی مدیران کشور می‌فرستد که می‌توانند بدون پاسخگویی، به ایفای نقش خود ادامه دهند. زمان شعار به پایان رسیده و وقت اقدام عملی فرا رسیده است. نجات اهواز نیازمند عزمی جزم و فراتر از بازی‌های سیاسی مرسوم است.
صادق سلامت دوم
روزنامه‌نگار
۲۵ شهریور ۱۴۰۴
