تفکر جمعی و نهادسازی از ارکان یک جامعه ی مردم سالار و فرایند محور است.
بعضی از نهادها با کارکرد اجتماعی ، نه تنها به سالم سازی و بهینه نمایی اجتماع کمک می کنند، بلکه عاملی مهم در تزریق حس مسوولیت پذیری و مشارکت گرایی در بین آحاد جامعه به شمار می آیند.
در بین نهادهایی که براساس رأی مستقیم مردم تشکیل و تعیین می شود،« مجلس شورای اسلامی شهر و روستا» است.
مجلسی که عهده دار عمران و آبادانی و متولی خدمات رسانی به شهروندان از طریق شهرداری و سازمان های تابعه است.
با نگاهی گذرا به نحوه ی انتخابات شورای شهر اهواز و حاشیه هایی که این انتخاب داشت عملاً از همان روز اول و شروع بکار
شورا و شهردار ، متاسفانه نه تنها حاشیه بر متن غلبه داشت بلکه اختلافات درونی اعضای آن باعث گردید، خدمات شهری در حد رفت و روب زباله آنهم بصورت ناقص تعریف گردد، کُندی پیشرفت پروژه ها، ترافیک سازی سنگین در شهر، عدم توسعه فضای سبز و وضعیت آسفالت ، وفور چاله های خیابانی و جابجایی غیر کارشناسی مدیران مربوطه و …. ، اهواز را به شهری تبدیل کرد که بنا به گفته ی معاون رییس جمهور در سفر استانی که در جمع فعالان اجتماعی حاضر شده آن را، «شهری گندزده» خواند و شدیداً از شهرداری انتقاد کرد..
شاید در کمتر جایی از جهان، مردم از انحلال یک نهاد مردمی چنین خُرسند باشند ، لیکن عملکرد شورا و شهردار کنونی اهواز باعث گردید مردم این انحلال را به همدیگر تبریک و از عوامل برخورد با شورا تشکر و قدردانی نمایند.
اینکه یک نهادعمومی با اینهمه شرح وظیفه و اهداف متعالی آنقدر ضعیف و فاقدکارکرد شود که مردم عطایش را به لقایش ببخشند» نه تنها خوشحال کننده نیست بلکه نیاز به آسیب شناسی در تمام ابعاد از نحوه ی تخصص و روزمه ی داوطلبان، چگونگی اعلام صلاحیت ، میزان و سلامت انتخابات و بررسی عوامل ذی نفوذ بر منتخبین را شامل میشود..
طبیعی است که ملاک «عمل گرایی» برای مردم از شعار ، ملموس تر و اثربخش تر است ، بنابراین بنظر می رسد بدلیل اینکه مردم نـه تنها از شورای فعلی اقدامی چشم گیر و قابل ستایشی مشاهده نکرده بلکه آنرا وصله ی نچسبی فرض کردند که برای اتمام دوره یا انحلال آن لحظه شماری می کردند.
( فاضل خمیسی)
