یک لحظه غفلت، یک عمر پشیمانی؛
نگاهی به آمار تلخ تصادفات و نقش کلیدی پلیس و مردم در نجات جان عزیزانمان
جاده، شریان حیات یک کشور است؛ محلی برای رسیدن به عزیزان، کسب روزی و ساختن خاطراتی زیبا. اما همین مسیرهای پررفت و آمد، زمانی که میزبان بی‌احتیاطی و بی‌مبالاتی باشند، در یک چشم برهم زدن به صحنه‌ای غم‌انگیز تبدیل می‌شوند.
آمارهای تکان‌دهنده از حوادث رانندگی در ایران، زنگ خطری است که باید همه ما، از راننده عادی تا بالاترین مقامات، به صدا درآوردن آن کمک کنیم.

واقعیتی که باید پذیرفت: قربانیان بی‌گناه
بر اساس آمار رسمی، در سال ۱۴۰۳ نزدیک به ۱۹ هزار و ۴۳۵ نفر از هموطنانمان در جاده‌ها جان باختند و صدها هزار نفر مجروح شدند. این تنها یک عدد نیست. پشت هر رقم، داستان یک زندگی از دست رفته، یک خانواده داغدار و آینده‌ای است که برای همیشه تاریک شده است.
این عزیزان، قربانیان حوادثی می‌شوند که بسیاری از آنها ۱۰۰٪ قابل پیشگیری بودند.

ریشه‌های اصلی فاجعه: سه عامل مرگبار
این حوادث ناگوار معمولاً نه بر اثر یک عامل، بلکه به دلیل ترکیبی از سه مشکل بزرگ رخ می‌دهند:

خطای انسانی (عامل اصلی):
بیش از ۷۰ درصد تصادفات به دلیل بی‌توجهی به قوانین بسیار ساده است. سرعت غیرمجاز، نداشتن حوصله برای بستن کمربند ایمنی و تصمیم‌گیری غلط در لحظه (اغلب تحت تأثیر خستگی، خواب‌آلودگی یا استفاده از مواد مخدر و مشروبات الکلی) بزرگ‌ترین قاتلان خاموش جاده‌ها هستند.

خودروهای ناایمن (عامل تشدیدکننده): متأسفانه باید پذیرفت که برخی از خودروهای داخلی در زمان حادثه، همانند “اهرم مرگ” عمل می‌کنند. استانداردهای پایین ایمنی در ساخت این خودروها (حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد تصادفات فوتی مربوط به آنهاست) باعث می‌شود که یک تصادف به ظاهر ساده، به فاجعه‌ای مرگبار تبدیل شود.

جاده‌های ناامن (عامل محیطی):
برخی از محورهای کشور به دلیل طراحی قدیمی، نورپردازی نامناسب، نبود علائم هشداردهنده کافی یا وجود حفره‌ها، خود به تنهایی یک تله خطرناک برای رانندگان هستند.

سپرهای آهنین جاده: نقش بی‌بدیل مأموران زحمتکش راهور
در این میان، کسانی هستند که در سخت‌ترین شرایط جوی و محیطی، با تحمل انواع فشارهای روحی و روانی، بی‌وقفه تلاش می‌کنند تا این آتش را مهار کنند:
مأموران غیور و فداکار پلیس راهنمایی و رانندگی.این عزیزان تنها وظیفه اعتبارنگاری ندارند.
آنها:
نجات‌گران نامرئی جاده هستند که با حضور خود،جرأت تخلف را از رانندگان می‌گیرند.
در کمین رانندگان مست و موادمخدر هستند تا مانع فجایع بزرگ‌تر شوند.

در حوادث جاده‌ای، اولین امدادگران هستند که به یاری مصدومان می‌شتابند.

و در نهایت، معلمانی دلسوز هستند که با آموزش و تذکر، فرهنگ رانندگی صحیح را نهادینه می‌کنند.
زحمات این عزیزان، سهم غیرقابل انکاری در کاهش ۳ درصدی تلفات سال ۱۴۰۳ نسبت به سال قبل آن داشت.

نظر نگارنده: یک درخواست، یک امید
به عنوان کسی که این آمار را مرور می‌کند و درد مردم را می‌فهمد، از جایگاه یک خبرنگار و یک شهروند می‌پرسم:
از مسئولان می‌خواهم:
ایمن‌سازی جاده‌ها و الزام صنعت خودروسازی به رعایت استانداردهای جهانی را نه یک هزینه، که سرمایه‌گذاری برای نجات جان انسان‌ها بدانند.
از رسانه‌ها و نهادهای فرهنگی می‌خواهم: آموزش و فرهنگ‌سازی را از مدارس شروع کنند و تا مطبوعات و فضای مجازی با خلاقیت ادامه دهند.
و از همه شما هموطنان عزیز می‌خواهم: رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی را نه به عنوان یک اجبار، که به عنوان یک ارزش اخلاقی و مسئولیت اجتماعی بپذیریم.
به خود قول دهیم که با رانندگی پرخطر، جان خود، عزیزانمان و دیگر هموطنان را به خطر نیندازیم.

بیایید با همکاری یکدیگر و احترام به قانون و قدردانی از زحمات پلیس، جاده‌های کشور را به مسیری امن برای همه تبدیل کنیم. یادمان باشد که مقصد مهم است، اما ایمنی در مسیر، مهم‌تر.

به قلم عبدالحمید گل‌افشان