«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ»
*«اهدای عضو، اهدای زندگی پلی میان خاموشی و تپش»*
______________________
✍️ نگارنده:سید قنبر یوسفیانی
دانش‌آموخته علم سیاست و روابط بین‌الملل
فرزند خوزستان _ شهر علم و ادب، بهبهان (بیدبلند)
______________________
(الحمد لله رب العالمین،
ستایش خدایی را که آغاز و انجام هستی در قبضه قدرت اوست؛ او که مرگ را دروازه‌ای قرار داد برای ورود به عالم باقی، و زندگی را فرصتی برای بندگی و نیکی)
______________________
⬅️ این جمله کوتاه، اما پرمعناست. «اهدای عضو، اهدای زندگی» نه فقط یک شعار، بلکه تجلی عمیق‌ترین شکل انسان‌دوستی است،بخشش بخشی از وجود برای ادامه‌ی حیات دیگری در دنیایی که هر لحظه‌اش می‌تواند سرنوشت‌ساز باشد، گاهی یک تصمیم ساده، یک گذشتانسانی ویک فروتنی، می تواندزندگی انسان دیگری را از مرگ نجات دهد. تصوری کنید: قلبی که دیگر نمی‌تپد، می‌تواند دوباره در سینه‌ای دیگر جان بگیرد. و به دیگری که می تواند سرپرست خانواده ای، جوانی، یا هر انسان دیگری زندگی دوباره ای ببخشد با اهدای عضوی که دیگر رمقی برای ادامه زندگی ندارد و پیمانه عمر صاحبش به اتمام رسیده، اما در عین حال چشمی که خاموش شده، می‌تواند روشنایی را به زندگی دیگری بازگرداند.
این، همان بخشش و سخاوتی است به نام معجزه‌ی اهدای عضو و می شود پلی میان خاموشی و تپش، میان وداع و آغاز، میان مرگ و زندگی دوباره، باید بلند فریاد زد که اهدای عضو، فقط یک انتخاب نیست؛ یک مسئولیت انسانی‌ست و می توان به راحتی یک امضا اما با روحیه سخاوتمند و انسان دوستانه و گذشت، تنها
با یک امضا، قهرمان زندگی و روشنی بخش نور به زندگی دیگران شد. با یک تصمیم بزرگ و سرنوشت ساز می‌توان امید را به خانه‌ای ناامید بازگرداند. اینجاست که می شود فریاد زد، بیایید با هم صدای زندگی باشیم.بیایید پلی بسازیم میان مرگ و زندگی برای هم نوعان و انسانهای دردمند و درمانده، بیایید بگوییم: «اهدای عضو، اهدای زندگی.»
در جهان پرشتاب امروز، که مرگ و زندگی گاه در فاصله‌ای به باریکی یک نفس قرار دارند، «اهدای عضو» به‌مثابه پلی استوار میان پایان و آغاز جلوه می‌کند. این عمل انسانی، نه‌تنها جان می‌بخشد، بلکه امید را به خانواده‌هایی بازمی‌گرداند که در انتظار معجزه‌ای هستند،خانواده های که دردمند وچشم انتظار ومرگ تدریجی عزیز خود را به عینه می بینند. بر اساس آمارهای جهانی، هر سال هزاران بیمار نیازمند پیوند عضو، چشم‌انتظار تصمیمی هستند که می‌تواند سرنوشت‌شان را دگرگون کند. در ایران نیز، با وجود ظرفیت بالای پزشکی در حوزه پیوند، کمبود اعضای قابل اهدا همچنان یکی از چالش‌های جدی نظام سلامت است.
اما چرا اهدای عضو تا این اندازه حیاتی است؟
مرگ مغزی، اگرچه پایان فعالیت‌های مغزی فرد است، اما می‌تواند آغاز زندگی برای چندین بیمار دیگر باشد. قلب، کلیه، کبد، قرنیه و حتی پوست، می‌توانند در بدن دیگری به حیات ادامه دهند. این یعنی یک فرد می‌تواند تا هشت نفر را از مرگ نجات دهد و کیفیت زندگی ده‌ها نفر دیگر را بهبود بخشد.
اقدامی که می شود گفت؛ تصمیمی ساده،اما با تأثیری عمیق در جامعه است. زیرا با ثبت‌نام در سامانه اهدای عضو، یا حمل کارت اهدا، اقدامی ساده است ؛ اما پیامد آن، عمیق و جاودانه است. این تصمیم، نه‌تنها نشان‌دهنده بلوغ انسانی و اجتماعی فرد است، بلکه میراثی از عشق، همدلی و مسئولیت‌پذیری به‌ جا می‌گذارد. در فرهنگ ایرانی، مفاهیم ایثار، فداکاری و نجات جان انسان‌ها، ریشه‌ای دیرینه دارند. اهدای عضو، تجلی مدرن همین ارزش‌هاست. بسیاری از خانواده‌های اهداکنندگان، با وجود اندوه از دست دادن عزیزشان، احساس آرامش و افتخار می‌کنند که مرگ او، زندگی دیگری را ممکن ساخته است.
‼️ حال که با معنی و مفهوم این عمل خدا پسندانه آشنا شده ایم؛ میخواهم جسارت و حس انسان دوستانه خانواده جوانی را بیان کنم، جوانی که از سلسله سادات معزز منیزوری از بخش جایزان شهر«بنام سید عبدالرضا جاودان نژاد فرزند سیدجبار شاعر بزرگ و دنیا دیده» از روستای ولی.
وی انسانی سختکوش و مهربان و خوش قلب بود که دارای دو دختر و یک فرزند پسر بوده و همواره برای امرار معاش و برآوردن مایحتاج زندگی سخت کار می کرد.سید عبدالرضا جوانی از دیار ایمان و انسانیت،با قلبی سرشار از مهر و دستانی گشوده به سوی خدمت، که از دست قضا این جوان سید چند روز پیش به ناگه دچار مرگ مغزی و متاسفانه به کما رفت و خانواده و بستگان را در سوگ نشاند، اما پایان زندگی‌اش، آغاز زندگی‌های دیگری شد. خانواده‌اش، در لحظه‌ای دشوار و سرشار از اندوه و غم تصمیمی بزرگ و الهی گرفتند: اهدای اعضای بدن سید به بیماران نیازمند،(باتوجه به مرگ مغزی که از آن به زندگی نباتی یاد می کنند و درصد برگشت به زندگی این بیماران بسیار کم است،) خانواده و برادران و همسر و دختران این سید جوان که منش و بخشش و انفاق را از جد بزرگوارشان به

ارث برده بودند، زیرا در آن لحظه که غم سنگینی می‌کرد، آنان به جای فرو رفتن در اندوه، دست به کاری بزرگ زدند که تجلی واقعی ایثار بود. قلب سید، اکنون در سینه‌ای دیگر می‌تپد؛ چشمانش، روشنایی را به زندگی دیگری بازگردانده‌اند؛ و نفس‌هایش، در جان انسانی دیگر جریان یافته‌ است.
بله خانواده بزرگوار «سید جاودانژاد» با این تصمیم، نه تنها یاد سید را جاودانه کردند، بلکه پیام روشنی به جامعه دادند که مرگ پایان زندگی نیست و اگر با عشق و انسانیت همراه شود،باشد که نام سید، در دل‌ها بدرخشد و راه او، چراغی باشد برای دیگران؛ تا بدانیم که حتی در لحظه‌های تلخ، می‌توان بذر امید کاشت و زندگی بخشید.
⬅️ نتیجه‌گیری:

اقدام خانواده‌ی این سید بزرگوار در اهدای اعضای بدن فرزندشان، نمادی روشن از ایمان، انسان دوستی و مسئولیت اجتماعی است. در فرهنگی که مرگ را پایان می‌داند، آنان نشان دادند که می‌توان آن را به آغازی دوباره برای دیگران تبدیل کرد. این تصمیم، نه تنها جان‌هایی را نجات داد، بلکه پیام روشنی به جامعه داد،که در سخت‌ترین لحظات نیز می‌توان منشأ خیر بود.چنین رفتارهایی باید مورد تکریم قرار گیرند و الگویی برای دیگر خانواده‌ها باشند. اهدای عضو، تجلی واقعی «احیای نفس» است؛ و خانواده‌هایی که در این مسیر گام برمی‌دارند، در حقیقت چراغی از امید در تاریکی غم می‌افروزند.باشد که یاد«سید عبدارضا جاودانژاد» و بزرگواری خانواده‌اش، الهام‌بخش نسل‌ها آینده باشد؛ و فرهنگ اهدای عضو، در جامعه ما بیش از پیش گسترش یابد، تا هیچ بیماری در انتظار زندگی، بی‌پاسخ نماند، انتظار می رود که خیرین و انسانهای خیرخواه یا متولیان امر این چنین خانواده های بخشنده ای را همه جوره حمایت نمایند.
«در پایان ضمن تسلیت صمیمانه اینجانب خدمت خانواده بزرگ جاودانژاد و بستگان سببی و نسبی، خصوصا سادات جلیل القدر منیزوری، جهت شادی روح این سید مرحوم و همه مسافران آسمانی با ذکر صلواتی بر محمد وآل محمد (ص) و قرائت سوره مبارکه حمد و توحید، یادکنیم».
“مهر ۱۴۰۴ خوزستان _اهواز”