چرا ورزشگاه‌های خوزستان برای بانوان بسته است؟

اشتراک گذاری مطلب:

لینک کوتاه مطلب:

کد خبر: 44312

تاریخ انتشار: ۱۳ مهر ، ۱۴۰۴

چرا ورزشگاه‌های خوزستان برای بانوان بسته است؟

به قلم یاسین اقبال خبرنگار پایگاه خبری جهان اخبار در روزهایی که خبر آزادی حضور بانوان در ورزشگاه‌های سیستان و بلوچستان به نشانه‌ای از حرکت به سوی عدالت ورزشی تبدیل شده، استان پرجنب‌وجوش و فوتبال دوستی مانند خوزستان همچنان در حصار سکوت و محرومیت به سر می‌برد. این پرسش اساسی و تلخ مطرح می‌شود: چرا زیرساختارها در فوتبال خوزستان، از جمله باشگاه بزرگ «فولاد خوزستان»، برای ورود بانوان و دیدن رقابت‌های لیگ برتر مهیا نمی‌شود؟
این سؤال، تنها یک اعتراض ساده نیست، بلکه مواجهه با یک تبعیض ساختاری است. وقتی در یک استان، دروازه‌های ورزشگاه به روی نیمی از جمعیت کشور گشوده می‌شود، اما در استان دیگر با دیوارهای بلند «ممنوعیت» روبرو می‌شود، دیگر نمی‌توان از «مسائل امنیتی» یا «فراهم نبودن بستر» به عنوان بهانه‌هایی همیشگی استفاده کرد. این تفاوت آشکار ثابت می‌کند که ارادهٔ سیاسی و مدیریتی، عاملی تعیین‌کننده است.


سکوهای خالی، دلیلی پر از سؤال
هواداران خانم خوزستانی سال‌هاست که از بیرون دیوارهای ورزشگاه، شور و اشتیاق خود را به تیم محبوبشان فریاد می‌زنند. آنان در حالی که شایستهٔ تجربهٔ هیجان تماشای زندهٔ فوتبال هستند، به تماشای تصاویر تلویزیونی یا شنیدن گزارش رادیویی محدود شده‌اند. این در حالی است که باشگاه فولاد خوزستان، به عنوان یکی از غول‌های لیگ برتر، از امکانات و ظرفیت‌های قابل توجهی برخوردار است. آیا واقعاً نمی‌توان بخشی از سکوها را به خانواده‌ها و بانوان اختصاص داد؟ آیا مدیریت این باشگاه بزرگ، توانایی سازمان‌دهی یک رویداد ورزشی امن برای تمامی شهروندان را ندارد؟


تا کی باید سکوت کرد؟
پرسش پایانی، فریادی است که از جان هزاران هوادار زن در خوزستان برمی‌آید: «تا کی باید سکوت کرد؟» این سکوت، دیگر نه یک صبر، که نوعی پذیرش ناعدالتی است. سکوت در برابر این پرسش، به معنای تأیید وضعیتی است که در آن، حقوق شهروندی یک زن خوزستانی، کمتر از یک زن در استان دیگر تعریف می‌شود.
واقعیت این است که مسئله، دیگر یک «خواسته» نیست، بلکه یک «حق مسلم» است. آزادی حضور در ورزشگاه‌ها، تجلی حق شهروندی برای بهره‌مندی از فضای عمومی و فعالیت‌های فرهنگی-ورزشی است. تداوم این ممنوعیت در خوزستان، نه تنها یک بی‌عدالتی بزرگ است، بلکه شور و نشاط اجتماعی را در استانی که نفس‌هایش با بوی فوتبال عجین شده، کاهش می‌دهد. زمان آن فرا رسیده که مسئولان ورزشی و امنیتی استان، به جای توجیه وضع موجود، برای برداشتن این مانع غیرمنطقی چاره‌اندیشی کنند و اجازه ندهند خوزستان در سایهٔ تبعیض، از شادی جامعۀ ورزشی کشور عقب بماند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *